Groenewold zet knop om, rijper en volwassener

HAMAR - Rijper als mens, volwassener als topsporter bleek Renate Groenewold in het Noorse Hamar eindelijk in staat de Duitse vrouwen die haar zo lang hadden dwarsgezeten te verslaan.

Met een bloedstollende race op de afsluitende 5000 meter, met drama aan het einde, een bijna letterlijke knieval van de uitgeputte Claudia Pechstein, greep de 27-jarige Groningse de wereldtitel allround.

De afmelding van Anni Friesinger had daar geen invloed op. De Duitse topfavoriete was al het hele weekeinde niet in topvorm gebleken en gooide na de 1500 meter ziek en bleek van vermoeidheid het hoofd in de schoot. De Canadese Cindy Klassen was niet in Hamar om haar titel te verdedigen omdat ze al het hele seizoen geblesseerd is.

,,Jaren geleden begin je ergens aan met het idee dat je ooit iets groots wilt winnen. Ik heb ervaren hoe moeilijk dat is. Die Duitse meiden waren altijd zo sterk. Daarom is dit zo supergaaf'', sprak Groenwold na afloop. Na Pechstein eindigde de dit seizoen herboren Wieteke Cramer knap als derde op het WK.

Op alle afstanden stond een Nederlandse vrouw op het podium. Groenewold (drie keer), Cramer (500 meter) en Gretha Smit (3000 en 5000 meter) bewezen dat het vorig jaar nog zo tobbende Nederlandse vrouwenschaatsen deze winter een zeer opmerkelijke comeback beleeft. Drie weken terug werd Marianne Timmer al wereldkampioen sprint. Twee jaar voor de Winterspelen van Turijn is dat hoopgevend. ,,Ik denk dat de Duitse dames komende zomer nog hard gaan trainen'', sprak Groenewold.

Op de tweede dag van het WK ging ze gisteren eerst heel diep op de 1500 meter. In de catacomben kwam haar maaginhoud spontaan naar buiten. Op de rollers fietste ze het opgehoopte melkzuur uit haar benen. Ze was klaar voor de race van haar leven. Het werd een heroïsch duel. ,,Er zat maar één ding op: bij Claudia blijven en een keer versnellen. Vanaf de vierde ronde deed het al pijn. Ik moest doorbijten. In de binnenbochten kon ik steeds weer terugkomen. Drie ronden voor het einde dacht ik: aanzetten, aanzetten, nú kan het.''

Ze zag niet wat er achter haar rug, bij het ingaan van de slotronde, gebeurde. Pechstein raakte op het rechte eind helemaal uit balans, de kramp schoot in haar rechterbeen. Ze schoot uit de houding en was te vermoeid om nog in haar slag te komen. Zelden capituleerde een potentiële kampioene, die de kans van haar leven had om eindelijk uit de schaduw van Friesinger te treden, op zo een dramatische wijze.

Groenewold: ,,Op de kruising zag ik Gerard al helemaal gek worden. Toen ik over de streep kwam, keek ik naar het scorebord. Ik zag de teller achter de naam van Claudia maar doortellen: 7.04, 5, 6. Hè, waar blijft ze? Hè, ik ben wereldkampioen?''

Spoedig kwamen de tranen. ,,Ik snap het niet!'' riep ze in de camera van de NOS.

Langs de baan zocht ze haar vriend Marthijs Wegdam op, met wie ze in het Drentse Dalen een fietsenzaak runt. Met een mobieltje kreeg ze haar ouders aan de lijn, achtergebleven in Musselkanaal. ,,Ze zaten allebei huilend voor de televisie. Ik baal ervan dat ze er niet bij zijn hier.''

Winnen was Groenewold in haar loopbaan niet zo vaak gegund. Aan haar zes deelnames aan een Europees kampioenschap hield ze vier bronzen medailles over. In Salt Lake City bereikte ze twee jaar geleden het hoogtepunt in haar loopbaan met zilver op de 3000 meter.

Een chronische rugblessure (hypermobiliteit) speelde vorig seizoen opnieuw op. Maar de ernstige ziekte die haar vader had getroffen, zat haar meer dwars. Het opende ook haar ogen. Schaatsen was ook maar relatief. Ze wilde zich minder dan voorheen blindstaren op prestaties. Ze ging wielrennen met haar vriendinnen van de wielerclub Emmen. Terwijl ze zich voorheen nooit een stapavondje gunde, was daar nu alle ruimte voor.

In november bleek haar nieuwe benadering van de sport haar beter te liggen. in vijf van de zes wereldbekerwedstrijden stond ze op het podium. Nooit eerder waren de verschillen met Friesinger zo klein. De mentale groei als sporter bleek ook dit weekeinde in Hamar.

Terwijl ze zich voorheen te veel bekommerde om haar teamgenoten, wist ze zich gisteren op het juiste moment af te sluiten van de sores van Jochem Uytdehaage. Ze spuwde even haar gal tegenover de jury ('jullie tonen geen greintje menselijkheid'), zette daarna de knop om en gleed vervolgens met rake klappen naar een historische titel die ze opdroeg aan haar vader.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden