Groenendaal en Van der Poel stuiten weer op WK-syndroom

Van onze sportredactie MIDDELFART - Mislukken kon het eigenlijk niet. Richard Groenendaal reed dit seizoen 29 veldritten, won er zestien en werd tien keer tweede. Adri van der Poel maakte dertig starts, won acht maal en klom daarnaast nog vijftien keer op het erepodium. Maar in het Deense Middelfart was weer eens alles anders. Grove onderschatting leidde tot een zelden eerder vertoond echec op een wereldkampioenschap. Winnaar werd een underdog die vaak 'van voren' rijdt, maar zelden wint: oud-wegrenner Mario de Clercq.

De onklopbare Groenendaal, dit crossjaar al winnaar van de wereldbeker en (volgende week) de Super Prestige, eindigde als negende, Van der Poel die alles op de regenboogtrui had gezet, ontluisterend als 25e. Wat hen nog sierde, was dat ze niet naar ingewikkelde excuses zochten. Groenendaal had gewoon een slechte dag, constateerde hij. “Er is niets bijzonders gebeurd. Ik kon niet mee.” Van der Poel kampte weliswaar met de naweeën van een val op vrijdag, waarbij hij zijn bovenbeen blesseerde, maar dacht dat hij zich er op karakter wel doorheen zou bijten. “Dat ging dus niet. Eigenlijk wilde ik na drie rondes afstappen, maar er waren zoveel Nederlanders naar Denemarken gekomen, dat ik dat de supporters niet aan wilde doen.”

“Er zijn ergere dingen,” zei Van der Poel, maar veel kon hij gistermiddag niet opsommen. Bij de 38-jarige veteraan beginnen uiteraard de jaren te tellen. Hij slaagde in 1996 in het Franse Montreuil na zes tweede plaatsen op WK's eindelijk in zijn opzet wereldkampioen te worden, maar als je winter in, winter uit tot de allerbesten van het peloton behoort, smaakt één mondiale titel naar meer. Hij had er sinds maart vorig jaar keihard voor getraind. In zijn eentje beulde hij zich 23 000 kilometer af. Een test die hij onlangs aflegde bij Rabo-arts Leinders leerde hem dat zijn conditie in zijn hele carrière nog niet zo goed was geweest. In die zin kost een cross van een uur hem geen enkele inspanning. Maar ja, gisteren was elke meter niveauverschil er één te veel.

Relativeren

Groenendaal (26) heeft nog de leeftijd om te relativeren. Hoewel, het syndroom dat het in de belangrijkste eendagskoers nooit lukt moet toch ook bij hem gaan knagen. In 1994 was hij er in Koksijde het dichtste bij, maar ging in de duinen ten onder aan de psychologische oorlog van de Belg Paul Herijgers en diens talloze supporters. De Brabanber trok het zich aan, maar zei toen ook nog de leeftijd te hebben meer dan eens revanche te nemen. Zijn vader Reinier, die nooit het WK-podium haalde, noemt dat anno 1998 een drogreden. Pa kent de wielerwetten: zoveel kansen op een belangrijke overwinning krijgen de meeste renners niet. Natuurlijk had Groenendaal jr gelijk dat hij 's werelds beste crosser van het lopende seizoen is. Met die uitspraak dekte hij zich twee weken geleden in Heerlen, na de finale om de wereldbeker, reeds in voor het eventuele falen van de missie Middelfart. Hij keek ogenschijnlijk onverschillig naar de trui die voor hem in de etalage te pronk hing, maar het knaagde meer dan hij deed voorkomen. Waar de Nederlandse wereldkampioenen de afgelopen maand als de spreekwoordelijke rijpe appelen uit de boom vielen, hebben 'onze' veldrijders op het uur U nooit goede benen.

Waar het aan ligt, valt moeilijk te zeggen. Gemakzucht zal zeker een rol spelen. Het parcours eveneens. De meteorologische grillen in Denemarken zorgden elke dag voor andere omstandigheden. Gisteren waren vakkennis en behendigheid op een zogeheten technisch parcours - een harde ondergrond - vereist. Kanslozen op papier willen nog wel eens in staat zijn extra, onvermoede krachten aan te spreken. En voorts kan 'sportieve' jurisprudentie als een pré gelden. De Clercq tekende voor de zestiende gouden medaille bij de profs voor zijn land. Nederland staat pas op drie (Stamsnijder, Baars en Van der Poel). Van de prijsjagers deed alleen Tsjechië het de laatste vijftig jaar slechter.

Veelbelovend

Groenendaal startte veelbelovend. Zijn verzet brak echter al na één ronde, toen hij bij de doorkomst vergeefs naar zijn collega Van der Poel zocht. De Belgen groeiden in hun zelfvertrouwen en legden door hun numerieke meerderheid de rest meteen hun wil op. Al in een vroeg stadium tekende de majesteitelijke overwinning van De Clercq zich af. De als tweede eindigende Vervecken stopte de concurrentie voorbeeldig af. Van der Poel had vrede met de titel van de 31-jarige Belg, die tenminste het hele seizoen door zijn gezicht laat zien.

De specialist tekende voor overwinning nummer zeven van dit seizoen. Dat hadden er volgens de Belgische bondscoach Erik de Vlaeminck (zelf zevenvoudig wereldkampioen) beduidend meer moeten zijn, ware het niet dat De Clercq zijn verleden tegen heeft. “Hij is geen winnaarstype. Als wegrenner is Mario altijd knecht geweest. Hij heeft dus nooit een koers leren winnen.” Twee jaar geleden zette De Clercq al zijn kaarten op het veldrijden. Hij had sinds 1991 een loopbaan als bescheiden knecht bij onder andere Buckler (de voorloper van de Raboploeg) en Lotto achter de rug. Als wegprof mocht hij slechts drie keer een koersje winnen. De laatste was in 1995 in de Vendee, in Frankrijk. Om als crosser niet onder te sneeuwen in de anonimiteit veroorlooft hij zich de voorbereiding van toppers. Zo ging hij in december op hoogtestage in het Italiaanse Madonna di Campiglio, om er terug op aarde achter te komen dat hij plotseling geen meter meer vooruit kwam. Twee weken geleden keerde de vorm voorzichtig terug, in Middelfart werkte zijn droomscenario tot in de finesses: “Op een WK vallen altijd favorieten door de mand. Daar hoopte ik van te profiteren.”

De Clercq leverde aldus de belangrijkste bijdrage aan het overweldigende Belgische succes in Denemarken. Zaterdag won Sven Nijs, evenals vorig jaar, bij de neo-amateurs. Zijn mentaal veel sterkere land- en generatiegenoot Bart Wellens haalde zilver. Bij de junioren pakte Davy Commeyne brons, waarna, zoals gezegd, De Clercq en Vervecken met hun fraaie dubbelslag de gouden cirkel rond maakten. Het 'grappige' was dat De Vlaeminck zijn ploeg vooraf “vijf tot zes grote kansen op medaillewinst” had toegedicht. Er zijn dus favorieten die hun status wel waarmaken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden