GROEN & GEEL

Dit is de derde aflevering van een serie over alledaagse dingen die de grootste ergernissen kunnen oproepen.

Ze zag de aanslag al geruime tijd aankomen. In 1991 hoorde ze op een dag een enorm lawaai uit de tuin van de Chinese benedenburen komen. Ze leunde over haar balkon en zag tot haar schrik twee dames met een zaag in hun handen. “Ze vertelden me dat ze de boom gingen omkappen. Dat karweitje deden ze in opdracht van de buurman wiens tuin aan die van de Chinezen grenst. De man, die plannen had om een exotische tuin aan te leggen, vond de boom een storende factor.” Kanteman kon de vrouwen er nog net op tijd van overtuigen dat voor het kappen van de boom geen toestemming was verleend. Een boom mag alleen gerooid worden als hij binnen twee meter van de erfgrens staat. Bovendien mag de dikte van de stam niet meer dan 20 centimeter bedragen. Buren of omwonenden die een boom willen kappen die een grotere omvang heeft, moeten de zaak aan de rechter voorleggen.

De bemoeienis van Kanteman was voor de buurman geen aanleiding om van zijn voornemen af te zien. Sterker nog, de boom moest dood, desnoods met gif. Ondanks vele telefoontjes naar de gemeente en politie werden er geen stappen ondernomen; de klachten van Kanteman werden netjes genoteerd, maar er werd niets gedaan. Aan de boom was immers nog niets te zien.

Vorig jaar veranderde dat. “De boom leek heel treurig”, vertelt Kanteman. “De blaadjes zagen er minder fris uit. De boom leek net op een verlepte bos bloemen of op een mens die er heel moe uitziet.” Ze besloot een kijkje te nemen in de tuin van de Chinese buren en ontdekte dat er van de stam grote stukken schors waren weggekapt, voldoende om de dood van de boom te veroorzaken. Natuurlijk was de buurman de hoofdverdachte, zegt ze. “Ik zag hem opeens in dat restaurant van de Chinese buren eten. Ik vond het al vreemd. Is dat eten dan toch lekkerder geworden, dacht ik nog. Maar nu weet ik wel beter. Hij probeerde natuurlijk een beter contact met die mensen te krijgen om dichter bij die boom te komen. Die stond tenslotte in hun tuin en hij moest toestemming hebben om die te betreden.”

De Nederlandse bomenstichting, die in Utrecht is gevestigd, hoort een verhaal zoals van Kanteman niet voor het eerst. De Stichting, die alles weet over ziekte en verzorging van bomen, wordt vaak benaderd door mensen die hoogoplopende ruzies hebben met hun buren over bomen in de tuin. Jaarlijks komen er zo'n driehonderd telefoontjes binnen, niet alleen van degenen die strijden voor het behoud van een boom, maar ook van klagers die een boom zo snel mogelijk gekapt willen hebben. De redenen hiervoor lopen uiteen: door overhangende takken is er gebrek aan zon, de blaadjes geven rotzooi of de vogels die zich in de boom ophouden, poepen op het tuinmeubilair. “Maar”, zegt woordvoerder Edwin Koot, “mensen die een boom willen kappen, zijn bij de Bomenstichting aan het verkeerde adres. We zijn een belangenvereniging voor bomenliefhebbers en niet van bomenhaters.”

In de meeste gevallen kan de stichting bij burenruzies de mensen alleen doorverwijzen naar een bureau voor rechtshulp. “Meestal is de verhouding tussen de buren dermate slecht dat er geen gesprek meer gevoerd kan worden en dan kan er een ware vete ontstaan.” De overheid bemoeit zich in de praktijk nauwelijks met de problemen. “Een eigenaar van een illegaal gekapte boom kan wel een procesverbaal laten opmaken bij de politie, maar daar houdt het mee op. De prioriteit van de politie ligt toch bij het vangen van boeven.”

Koot zegt soms van de ene verbazing in de andere te vallen. “De burenruzies, dat zijn vaak net wespennesten. Ik heb ooit een geval meegemaakt waarbij een man zich boos maakte over een conifeer van de buren die boven zijn schutting uitstak. Daar zijn tientallen rechtszaken over gevoerd met duizenden guldens aan kosten. Later hoor je dat de hoogte van de schutting dertig centimeter bedroeg en zo'n conifeer is dan zestig centimeter. Dan gaat zo'n ruzie toch je verstand te boven.”

Volgens de woordvoerder van de Bomenstichting is het beslist geen uitzondering dat buren allerlei trucs uithalen om een ongewenste boom te vermoorden, zoals het sprenkelen van landbouwgif, waardoor een gezonde boom binnen twee jaar dood kan zijn. “Kwade opzet is moeilijk aan te tonen. Dan moet er een bodemanalyse worden gemaakt en dat is een kostbare zaak.”

Het wegkappen van schors, zoals in het geval van de esdoorn, is duidelijker aan te tonen, maar net als bij een moord geldt: er moeten getuigen zijn. Kanteman zegt geen twijfels te hebben. Een overbuurvrouw, die de man op een dag met een zaag in de tuin zag rondscharrelen, kan als getuige optreden. Ze zegt de zaak dan ook niet te laten rusten voordat er recht is gedaan, desnoods sleept ze de vermoedelijke dader voor het gerecht. De zaak heeft haar tenslotte al vier jaar ergenis opgeleverd. Vooral de houding van de gemeente stelde haar teleur. “Ze hebben wel met de man gesproken en naar de boom gekeken, maar het levert allemaal niets op. De laatste keer dat er een ambtenaar kwam kijken, blies de boom bijna zijn laatste adem uit. Toen zei die man tegen me: 'Ach mevrouwtje, maakt u zich niet ongerust. Volgend jaar groeien die blaadjes wel weer aan'. Maar die blaadjes zijn nooit meer gekomen, de boom ging dood. En ik mis hem. Echt waar, ik mis hem nog iedere dag.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden