GROEN & GEEL

Dit is de vijfde aflevering van een serie over alledaagse dingen die de grootste ergernissen kunnen oproepen.

Eigenlijk is het best rustig geworden op de Elandsgracht. Volop parkeergelegenheid en busjes van Parkeerbeheer die zich zelden laten zien. Nick Drayer, baas van een tapijtenzaak op de gracht, is toch niet tevreden. Vanaf volgende week moet er ook tussen zeven en elf uur 's avonds en op zondag betaald worden. Het gaat om de helft van het normale tarief van f 4,50 per uur. Wie zich niet aan de regels houdt, kan rekenen op een wielklem en een fikse boete. Drayer: “Dat regime van die parkeerboys brengt de mensen tot wanhoop, op deze manier gaat toch de hele binnenstad naar de knoppen.”

“Potentiële klanten slaan op de vlucht naar de randgemeenten”, is de sombere conclusie van de tapijtenbaas. Vorig jaar had zijn bedrijf naar eigen zeggen een omzetverlies van een miljoen gulden. En dat allemaal door parkeerbeheer. “Ga, maar na. Zo'n familie die een dagje uit is in Amsterdam. Die willen lekker snuffelen, een kopje koffie drinken. Maar daar is nu natuurlijk geen tijd meer voor.”

Drayer staat bekend als een creatieve anti-wielklem activist. Enkele maanden geleden kwam hij in het nieuws met de operatie 'Desert Storm'. Ieder dag waren er zes man op de gracht paraat die in camouflageuniform over de parkeermeters waakten. Had een klant te weinig geld in de gleuf van de meter gestopt? Geen probleem. Nog voor het busje van parkeerbeheer de gracht opdraaide, snelden de mannen van Drayer naar de meter om het benodigde bedrag bij te gooien. Het gevaar was dan voorlopig geweken.

Maar ook dacht Drayer aan de toekomst. “Kinderen van nu zijn de kopers van straks”, werd zijn slogan. En daarom werd een poppenkast ingehuurd. De boze politieagent van Jan Klaassen werd ingeruild voor een gemene diender van Parkeerbeheer. Een geweldig succes, volgens Drayer. “Op een dag kreeg de poppenkastspeler zelf een wielklem en kwam hij dus veel te laat op de gracht. Toen zaten er wel tachtig kindertjes op hem te wachten. En die waren natuurlijk allemaal heel boos op parkeerbeheer.”

Niet alleen tevreden klanten en kinderen reageerden enthousiast. Buurtbewoners, collega-winkeliers, maar ook onbekende mensen vroegen de man om vooral door te gaan met de acties. Hij kreeg kaarten, bloemen en blijde telefoontjes. Een inwoner van Haarlem, een stad waar het begrip wielklem ook bekend is, stuurde hem stickers met teksten als: 'I hate wielklem' en 'Ik rem niet voor parkeerbeheer.' Een toevallige voorbijganger die de acties van nabij meemaakte, wilde de zaak zelfs helpen sponseren en stuurde duizend gulden.

Ook over publiciteit had hij niet te klagen. Zelfs de Japanse radio toonde interesse. Drayer mocht acht minuten lang zijn zegje doen over de problemen op de Elandsgracht. En tegelijk gaf hij de Japanners maar een waarschuwing: “Heb je niet genoeg geld voor een parkeerboete, blijf dan maar weg uit Amsterdam.”

Van de gemeente kwam geen reactie. Alle acties ten spijt, ook op de Elandsgracht werden nog gewoon wielklemmen gezet. Volgens Drayer is 'het fanatisme' van de Dienst wel afgenomen in de buurt. “Vroeger reden er op een dag wel zo'n zestien van die busjes langs. En nu is dat toch flink afgenomen. Ik denk dat ze niet meer durven in te grijpen.” Hij geeft toe dat ook de mensen oplettender zijn geworden bij het betalen van de meters. Hij is daar zelf een goed voorbeeld voor. Vorig jaar presteerde hij het om met verscheidene auto's veertien klemmen te krijgen in een week tijd. Dit jaar heeft hij er nog niet een gehad.

Toch ziet Drayer door de komende uitbreiding van de betaalde parkeertijden goede redenen voor nieuwe acties. Dit keer is Plan Eppo (“Het zijn toch allemaal Eppo's, die parkeerboys”) in de maak. Voor het plan hebben ook collega's hun medewerking toegezegd om de Elandsgracht wielklemvrij te houden. Gezamenlijk hebben ze tachtig vrienden en kennissen voor de acties gemobiliseerd.

Net als operatie Desert Storm is Plan Eppo klantvriendelijk. “We hebben het credo: wij betalen de poen, ga jij maar lekker winkelen”, zegt Drayer. “Maar de camouflagepakken blijven deze keer in de kast. De vorige keer kreeg ik een speciale rechercheur van de overheid op bezoek. Ik zou in overtreding zijn met de oorlogswetten door die camouflagepakken. Binnen twee uur moesten we van de gracht zijn, anders zou de ME in actie komen. En dat hebben we gedaan. Het is niet mijn bedoeling om de wet te overtreden, maar gewoon om te protesteren tegen onrecht.”

Voor Plan Eppo krijgen de medewerkers de opdracht om zich tot in de details te kleden als parkeerwachter: een donkerblauwe broek, jasje en een lichtblauw overhemd. Op de gracht zal een duplicaat van een busje van parkeerbeheer komen te staan. De namaakdienders zullen informatie over de actie uitdelen en natuurlijk geld in de meters gooien. Daarnaast heeft de tapijtenverkoper bevriende psychologen ingeschakeld om een onderzoekje te doen naar het parkeergedrag van de klanten. Om de acties aan te kondigen, worden advertenties geplaatst en folders in de bus gegooid. Voor de acties, die volgens Drayer tenminste vijf maanden moeten duren, is dan ook tenminste 100 000 gulden uitgetrokken. Hij is daarom nog druk bezig sponsers te ronselen. De Bananenbar op de wallen, een winkelcentrum en een casino hebben hun medewerking al toegezegd. De klant die ondanks alle maatregelen toch zo ongelukkig is een wielklem te krijgen, kan rekenen op een extraatje. De bloemenwinkel geeft een bloemetje weg aan iedere gedupeerde. De kroeg op de hoek geeft vijf biertjes voor de schrik. En bij een restaurant wordt een gratis diner verzorgd.

Drayer noemt de acties beslist geen reclamestunt. Zijn wensen zijn duidelijk. Een soepeler houding van de parkeerwachters door niet direct een wieklem te zetten als iemand vergat de parkeermeter bij te vullen, maar nog even een kwartiertje te wachten. En natuurlijk een drastische verlaging van de tarieven. “Alle ondernemers zijn gedoemd te overlijden aan parkeerbeheer. En als ik de mensen kan mobiliseren om mee te doen, luistert de overheid misschien. Ik wil echt niet burgerlijk ongehoorzaam zijn, maar ik voel me nu verdwaald in eigen land.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden