GROEN & GEEL - Schiphol

Dit is de tweede aflevering van een serie over alledaagse dingen die de grootste ergernissen kunnen oproepen.

Zoals deze regels:

Indrukwekkend in hun eenvoud glijden stralend witte wolken door een blauwe lentelucht geen spoor van een vliegtuig alleen het geruis van de wind.

Ja, hij houdt van mooie dingen. Dat geldt zelfs voor vliegtuigen. “Sommige zijn echt fraai van vorm; ranke, prachtige toestellen. Ik vind het nog steeds een technisch wonder dat zo'n bakbeest het toch maar presteert om in de lucht te blijven.” De eerste keer dat hij in zo'n ding zat, herinnert hij zich nog levendig. Met het dansgezelschap van zijn vrouw naar Roemenië, meer dan twintig jaar geleden. “Sensationeel, fantastisch. Die bergen, kronkelende rivieren, de zon die in het water schittert. Dat uitzicht is grandioos.”

Tot vier jaar geleden was het dan ook een gewoon vervoermiddel naar vakantiebestemmingen als Griekenland en Portugal. Op Corsica begon het voor eerst te dagen. “We zaten op zo'n camping waar de hele dag vliegtuigen overvliegen. Toen realiseerde ik me voor het eerst: stel dat je hier woont, dat is toch geen pretje.”

Zevenbergen zit nu in dezelfde situatie. Soms komt er om de minuut een vliegtuig langs. Dan is het een uurtje stil en dan begint het weer. De vliegtuigen die vlak over zijn huis razen, zorgen voor de grootste herrie. “Dan hoor je eerst een daverend lawaai aan die kant”, zegt hij op de voorkamer wijzend, “en dan aan de andere kant, bij de keuken.” Het lawaai blijft niet alleen beperkt tot zijn woonplaats, maar is in de hele omgeving te horen. Als hij weer een van zijn lange wandelingen maakt, telt hij soms wel vijftig vliegtuigen. Het luchtverkeer gaat dan ook zoveel mogelijk over onbewoond gebied, over de eens zo rustige duinen en het strand.

In het begin belde Zevenbergen naar de Commissie Geluidshinder Schiphol. Soms wel drie keer op een dag. Niet dat dit veel hielp. “Naar 'veelbellers' wordt nauwelijks meer geluisterd”, zegt hij. “Dat weet ik, want als socioloog ben ik bekend met het effect van registratiemethoden.” Het bellen heeft hij inmiddels verruild voor het schrijven van brieven. In plaats van te klagen over het lawaai van de vliegtuigen kaart hij nu de wijze aan waarop de Commissie Geluidshinder Schiphol functioneert. Soms maakt hij een uitzondering, zoals die keer dat hij een dagboekje bijhield van het aantal vliegtuigen dat zijn huis passeerde en wat voor herrie die dingen maakten. Ook heeft hij de Commissie een paar gedichten toegestuurd, maar reacties heeft hij er nog niet op gekregen.

Sinds twee jaar is Zevenbergen secretaris van de werkgroep 'Luchtruim' en probeert hij het verzet in Beverwijk tegen Schiphol te mobiliseren. De achterban is niet groot, slechts zestig sympathisanten. Zevenbergen wijt dat aan geld- en tijdgebrek van de werkgroep om de straat op te gaan, maar ook aan de onverschilligheid van de inwoners van Beverwijk. “Ik heb buren die zeggen dat ze nergens last van hebben”, zegt Zevenbergen. “Maar hoe dat nu komt, is voer voor psychologen.”

De werkgroep is aangesloten bij het Platform Leefmilieu Regio Schiphol, dat vele acties voert tegen een vijfde baan op Schiphol en een tweede nationale vluchthaven, vanwege de ernstige milieuproblemen die het vliegverkeer veroorzaakt. Zevenbergen zal ook zeker meedoen aan het ballonnenprotest dat Milieudefensie dit najaar organiseert.

Als een van de oplossingen om het vliegverkeer te minderen noemt hij het duurder maken van de tickets. “Zou er niet eens een discussie op gang moeten komen over de vraag wat belangrijker is: goedkope tickets naar vakantiebestemmingen of veilig en rustig kunnen wonen?” Hij geeft toe dat dan alleen welgestelden nog met een vliegtuig kunnen reizen. Verdedigend: “Iedereen kan toch ook niet in een villa aan zee wonen. Kijk, ik heb mezelf altijd als een rooie rakker beschouwd, dus misschien komt het wat vreemd over. Iedereen vindt het bezit van een auto en een vliegvakantie een recht. Maar het brengt wel lawaai en vervuiling met zich mee. Zou je een schoon en gezond leeflimaat niet als prioriteit moeten stellen?”

Hij is vlak na de oorlog geboren, toen auto's en vliegtuigen nog bijzonder waren. Als klein jongetje registreerde hij samen met vriendjes nummerborden. “Je kon nog veilig op straat spelen, tollen, voetballen. Maar tegenwoordig worden er nationale straatspeeldagen gehouden, dat is toch te gek om los te lopen.”

Zevenbergen gaat nu al vier jaar op vakantie met de trein. Dit jaar naar Roemenië. Ideaal, een dorpje in een vallei. Een oase van rust. Toch denkt hij erover, dit jaar zijn eigen wetten te breken. Zo'n verleidelijke aanbieding van een spotgoedkoop winterarrangementje. Het kan zijn dat hij dan het vliegtuig neemt. “Dan sta je voor de keus: de overlast die je mensen bezorgt of het gevoel dat het voor één keertje moet kunnen; even eruit, heerlijk weg uit die rotherrie.”

Met zijn vrouw is hij het er al over eens geworden om voorgoed met het lawaai af te rekenen. En dat betekent verhuizen naar een andere plaats. Dan zal hij wel de resultaten van het Schipholdebat moeten afwachten. Anders kan het met een nieuwe woonplaats op dezelfde nachtmerrie uitlopen. Zoals hij uitlegt in een gedicht:

Naar vliegtuiglawaai boven 't duin of dwars door eigen huis en tuin verlangt alleen een gek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden