Grilligheid en logica op gave wijze gemengd

'Glottisdans' van Leine & Roebana en van Norton is te zien in Theater Romein Leeuwarden (20/10), C.C. Amstelveen (3/11): Felix Meritis Amsterdam (7 t/m 11 en 14 t/m 18/11); tot mei tournee.

Alleen al de openingssolo van Tim Persent in 'If we could only even if we could' was opwindend en fraai. In een lange frase tolt, wentelt, cirkelt en draait deze fabuleuze moderne danser over en door een sereen vormgegeven toneel. Nu eens lijkt hij door een onzichtbare hand aan zijn hoofd te worden getrokken, dan weer komt de bewegingsimpuls vanuit een knie of elleboog. Moeiteloos verbindt hij diverse luchtlagen in zijn dynamisch gedanste parcours, op onnavolgbare wijze.

Na hem volgen in dit puur dansante werk Mischa van Dullemen, Leine, Roebana en Ederson Rodriguez Xavier. Evenals Percent dansen zij elk een solo, waarna zij zich verbinden in duetten van kortere of langere duur. Deze choreografie is opgebouwd volgens een ijzeren stramien. De onderdelen zijn op organische wijze verbonden en vermengd. Net als in de natuur bestaat er ook grilligheid, terwijl een interne logica de solide ondergrond vormt.

Elk van de dansers spreekt in het stuk een eigen taal. Die persoonlijke geluiden zijn prachtig op elkaar afgestemd. Ze vormen als het ware kleurige en krachtige dialecten van een en dezelfde taal. Bij Van Dullemen is dat dialect nurks, zijn hoekige en grillige idioom contrasteert scherp het ronde en harmonieuze van Persent, met wie hij evengoed een haast teder duet aangaat. Leine spreekt kloeke, heldere taal, om soms onverwacht fel uit te halen. Roebana's dans is ruw van expressie en wordt gevoed door kracht, ritme en dynamiek, terwijl de virtuoze Rodriguez Xavier een gepolijste, geaffecteerde tongval etaleert.

Dit dansstuk incorporeert veel stijlen, technieken en ideeën die de danskunst de laatste decennia vooral in het buitenland ondergaan heeft. Het proces van opnemen en verwerken is echter achter de rug. Leine en Roebana hanteren de verworvenheden (in nauwe samenwerking met de dansers) op vanzelfsprekende wijze, wat maakt dat dit intrigerende stuk zo ongeforceerd en gaaf overkomt.

Het is niet verwonderlijk dat dit stuk bij zijn (wereld-)première op het Festival International de Nouvelle Danse te Montreal (Canada), waar meer Nederlandse groepen zich presenteerden, bijzonder goed is ontvangen.

Het tweede onderdeel van het programma 'Glottisdans' bestond uit het duet 'Sub Rosa' gemaakt door Paul Selwyn Norton. Aanvankelijk zouden de drie choreografen samenwerken, maar tijdens het maakproces voltrok zich een scheiding der geesten. Dat heeft alleen maar voor helderheid gezorgd. Norton maakte voor Xavier en de Amerikaanse danseres Christine Bergman een duet dat weliswaar rijk is aan prachtige bewegingen - die deze dansers ook zeker mooi vertolken -, maar de dramatische lading wil maar niet echt betekenis krijgen. En op den duur worden de semi-symbolische, mimische gebaren te veel maniertjes. Eén duet in dit duet is wèl spannend. De twee dansers kruipen daarbij dermate in elkaars lijf, dat je kop en kont amper kunt onderscheiden. Dat is het beste onderdeel in een verder eentonig duet dat, om per se van nù te zijn, op de valreep met een sm-beulskapje op de proppen komt. Kan het nog gemaakter?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden