Griezelsatire moest vervolg krijgen

Het verhaal achter 'Scream 2' is rijk aan ironie. Twee jaar geleden scoorde Wes Craven, veteraan in het horrorgenre en de man achter de oorspronkelijke 'A nightmare on Elm Street', een onverwacht groot succes met de satirische horrorfilm 'Scream'. Een nieuw publiek ontdekte dat bloederig griezelen heel onderhoudend kan zijn. In de slasherfilms van de jaren tachtig werden schoolklassen vol tieners afgeslacht door psychopaten, in 'Scream' werd dat dunnetjes overgedaan.

Craven en scenarioschrijver Kevin Williamson voegden wel iets toe: hun personages zijn vertrouwd met de genre-clichés en verwijzen er graag naar. Zo werd 'Scream' niet alleen een heel aardige horrorfilm, maar vooral een commentaar en parodie op de talloze voorgangers.

Uitgerekend het meest doorzichtig-commerciële kenmerk van de slasherfilm is van toepassing op 'Scream 2': het vervolg, ofwel de sequel.

Craven en Williamson zouden zich kunnen beroepen op de ultieme parodie, maar zijn in werkelijkheid natuurlijk gezwicht voor de filmwet dat succes moet worden uitgemolken ('Scream 3' is in de maak). Om het gezicht van de makers te redden moeten er in 'Scream 2' veel grappen worden gemaakt over het fenomeen vervolg-film. “Sequels suck!” roept een student tijdens de les filmtheorie, en een ander probeert met voorbeelden ('Aliens', 'The Godfather 2') te bewijzen dat sequels beter kunnen zijn dan het origineel. Voor 'Scream 2' gaat dat niet op, maar slechter is hij evenmin.

Tijdens de première van 'Stab', gemaakt naar de bestseller over de moorden uit 'Scream', slaat de nieuwe seriemoordenaar voor het eerst toe. Voor een zaal met joelende tieners, gehuld in Schreeuw-van-Munch-maskers, zijgt een zwarte studente ineen. Even daarvoor had ze nog beweerd dat horrorfilms uitsluitend over blanken gaan. Al snel volgen meer uitbundig met mes bewerkte slachtoffers in de omgeving van Sidney Prescott (Neve Campell), voornaamste doelwit en overlevende uit het eerste deel. Ook de gehaaide journaliste (Courteney Cox) en sullige ex-agent (David Arquette) zijn weer van de partij op de idyllische campus. Net als in 'Scream' drijft de plot op een simpel maar effectief mechanisme: iedereen is verdacht en de moordenaar is een bekende.

Aanvankelijk zijn zelfspot en meta-grappen - tot en met het meisje dat naar 'Nosferatu' kijkt op tv - behoorlijk vermoeiend, maar gaandeweg ontwikkelt 'Scream 2' zich tot een zelfstandige film die even onderhoudend is als zijn voorganger. Een aardige extra is het inspelen op de discussie over geweld door films, een kwestie die Craven duidelijk aanspreekt.

In 'Scream' lispelde de moordenaar vlak voor zijn dood: “Don't you blame the movies. Movies don't create psychos. Movies make psychos more creative.” In 'Scream 2' heeft de moordenaar zijn verdediging in de rechtszaal al voorbereid: hij zal de schuld geven aan de films en Bob Dole wordt zijn getuige. En nu maar hopen dat Dole ook eens gaat kijken naar hetgeen hij verkettert.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden