Grey De Lisle pendelt tussen stijlen en in de VS doen ze daar moeilijk over. Wij niet.

Aan muzikale invloeden ontbrak het de Amerikaanse singer/songwriter Grey De Lisle (29) niet in haar vroege jeugd. Haar van origine Nederlandse vader was een groot countryliefhebber, haar oma zong met salsa-legende Tito Puente en haar moeder was zangeres in tal van weinig succesvolle rockbandjes.

Aan deze muzikale vrijheid kwam een abrupt einde toen haar moeder zich na een periode van verslaving aan drank en drugs bekeerde tot het christelijk geloof. Muziek werd in het 'herboren' gezin de duivel en De Lisle moest haar platen van The Cure en Depeche Mode verbranden. Voortaan kwam er alleen nog christelijke muziek het huis in.

Ondanks haar strikte opvoeding kijkt De Lisle niet om in wrok. ,,Ik zie mezelf niet meer als een religieus persoon, al vind ik wel dat ik een goede relatie heb met God. Ik ga nog vaak naar de kerk, maar ben heel vrij in mijn denken en heb vrienden van allerlei pluimage. En ik luister nu natuurlijk niet meer alleen naar religieuze muziek, al is het alleen maar omdat die soms te slecht voor woorden is. Bij sommige christelijke zangers heb ik zoiets van: dit is afschuwelijk, het kan me niet schelen hoe dicht hij bij God staat.

Door het nieuwe regime in huize De Lisle verliep de muzikale ontwikkeling van de zangeres wel heel anders dan die van haar generatiegenoten. ,,Ik ben een heleboel muziek pas na mijn 21ste gaan ontdekken. Ik zei dan enthousiast tegen mijn vrienden: 'Hé, kennen jullie The Byrds of Gram Parsons?' Waarop zij droogjes antwoorden: 'Ja, die kenden we twintig jaar geleden al!' Ik was toen ik net naar popmuziek begon te luisteren ook heel erg onder de indruk van de zangeres die op de platen van Parsons zong. Dat bleek Emmylou Harris te zijn, die inmiddels wereldberoemd is.” Schaterend:

,,Nou ja, ik ben er in elk geval trots op dat ik haar talent herkende, al had ik nog nooit van haar gehoord. Inderdaad, ik kan altijd nog een carrière als talentscout beginnen!”

Ondanks de tegenwerking van haar moeder, kroop bij De Lisle het bloed waar het niet gaan kon. De muziek bleef trekken en inmiddels heeft de singer/songwriter drie cd's op haar naam staan. Platen waarop alle muzikale invloeden uit haar vroegste jeugd de kop weer opsteken. Vooral haar net verschenen derde album 'The Graceful Ghost' (vernoemd naar de stoomboot waarop De Lisle en haar huidige man zich verloofden) biedt een warmbloedige mix van country, gospel, folk en Mexicaanse muziek om verliefd op te worden. Deze crossover werd door de Europese luisteraars al snel in de armen gesloten,terwijl haar romige vocalen haar vergelijkingen met countrygrootheden als Tammy Wynette en Loretta Lynn opleverden.

Wie naar 'The Graceful Ghost' luistert moet echter onwillekeurig ook vaak aan Dolly Parton denken. Niet dat De Lisle's fluwelige vocalen ook maar in de verste verte lijken op Partons zilveren sopraan. Maar qua thematiek liggen ze dicht bij elkaar. Zo laat De Lisle's 'The Jewel of Abilene' over een fatale vrouw ('Eyes that shone like emeralds, and lips so ruby red. She cut me like a diamond and shimmered as I bled.') zich beluisteren als het hedendaagse antwoord op Partons 'Jolene' ('Your beauty is beyond compare. With flaming locks of auburn hair. With ivory skin and eyes of emerald green.') En zoals Parton in 'Coat of Many Colors' al zong dat innerlijke rijkdom belangrijker is dan een vette bankrekening, is ook De Lisle's 'Sharecroppin' Man' een ode aan de ware liefde die zich niet laat afschrikkendoor armoede.

In muzikaal opzicht is De Lisle echter heel wat minder stijlvast dan Parton, waardoor haar carrière in eigen land in eerste instantie maar moeizaam van de grond kwam.

,,Mijn vorige album 'Homewrecker' kreeg in Europa uitstekende recensies, maar in Amerika wist men niet wat men ermee aan moest. De Amerikanen willen muziek graag in een hokje kunnen plaatsen. Maar dat is moeilijk met mijn muziek, omdat ik tussen zoveel stijlen pendel. Ze wisten niet wat ze ervan moesten denken. Het grappige is echter dat men in Europa die diversiteit juist zo leuk vindt. Gelukkig werkt het in Amerika zo dat als je het in Europa goed doet, ze toch gaan denken: hé, als ze daar succes heeft, moet het toch wel wat zijn.”

Inmiddels zijn ook de Amerikanen om. Met tevredenheid vertelt De Lisle hoe ze nu bijna dagelijks juichende kritieken krijgt. En zelfs haar moeder heeft zich verzoend met de muzikale carrière van haar dochter. ,,Mijn vorige cd vond ze vreselijk. Ze was erg geschokt toen die plaat uitkwam, omdat ze hem te seksueel vond. Maar ze is nu wel heel trots op 'The Graceful Ghost' omdat het een plaat is met veel gospelinvloeden. Eindelijk een plaat die ze aan haar vrienden kan laten horen!”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden