Gretta, ik wil óók een strafaangifte!

Het is niet eerlijk! Waarom krijg ik geen aangifte op mijn bordje? En valt dat genoegen weekblad Elsevier en Afshin Ellian wél ten deel?

Vredesduif Gretta Duisenberg raakte deze week vertoornd door een bericht dat op 19 oktober op de Elsevierwebsite was verschenen. De journalist in kwestie had Duisenberg daarin als ’antisemitisch activist’ geafficheerd. En in januari dit jaar noemde Ellian haar in zijn column al een ’schaamteloze antisemiet’.

Actiecomité Stop de Bezetting liet de wereld dinsdag weten dat de maat vol was. „De afgelopen jaren zijn politieke tegenstanders van Duisenberg, het boegbeeld van de Palestinabeweging in Nederland, steeds agressiever en grover [geworden] in hun aanvallen.” Aan die ’bedenkelijke journalistieke agressie’ diende een einde te komen. En dus deed het bestuur van de club dinsdag aangifte ’wegens systematische belediging en smaad’. Het moet ’afgelopen zijn’, aldus de woordvoerder, met de ’persoonlijke aanvallen’ op Duisenberg. „Iedereen die haar in de media nog een keer en public voor antisemiet uitmaakt krijgt een strafaangifte aan zijn broek.”

Interessant evenzogoed, die ijver waarmee activistisch Nederland andersdenkenden tegenwoordig de mond tracht te snoeren. Waren lange tenen ooit een hebbelijkheid van steile gelovigen, nu mag je niks meer zeggen over steile activisten. Om de haverklap rennen ze naar de rechter in de hoop dat die de vrije meningsuiting aan banden legt.

Grappig genoeg mogen zij ’politieke tegenstanders’ wél uitmaken voor al wat lelijk is: extreem-rechts, fascist, racist, nazi, sluwe lobbyist. Zelf daarentegen wensen ze verschoond te blijven van ’bedenkelijke journalistieke agressie’. Dus dienen wij zoet te zwijgen.

Nu heeft iedereen recht op zijn eigen bizarre logica. Maar waarom wisten alleen weekblad Elsevier en Afshin Ellian de woede van Duisenberg te wekken?

Precies acht maanden geleden, op 4 maart, had ik in dit hoekje immers óók het a-woord gebruikt. Ik baseerde me op een interview waarin het boegbeeld maar weer eens de parallel trok tussen zionisten en nazi’s, het lot der Palestijnen vergeleek met dat der Joden tijdens de Holocaust, de moslims in het Nederland van nu op één lijn stelde – enfin, u kent de riedel.

Tevens klaagde zij daarin dat ze ’ontzettend’ moest oppassen. „Als ik zeg dat joodse mensen in Amsterdam-Zuid restaurants annexeren, krijg ik weer een golf kritiek over me heen, maar het is wel waar.” En: „Ik zie er niks verkeerd in om dat te zeggen.” Maar dat anderen het waagden haar vanwege zulke uitspraken antisemitisch te noemen was ’een tactiek van de joodse lobby’. Duisenbergs conclusie: „Ik vind antisemiet bijna een eretitel worden.”

Boven mijn column stond dan ook de kop: ’Gretta mag je gerust een antisemiet noemen’. Niet dramatisch anders, zou ik zeggen, dan wat het weekblad beweerde.

Helaas, ik heb haar niet op de kast gekregen. Tobberig zoek ik naar verklaringen. Ben ik ernstig tekortgeschoten? Of zou het stukje haar zijn ontgaan? Wellicht leest ze dit dagblad alleen als het ruimte biedt aan haar welgevallige opvattingen. En wil ze liever niet weten dat deze krant zich heel wat minder benepen gedraagt dan zijzelf doet?

Kom op, mevrouw Duisenberg, wees consequent. Gun mij dezelfde eer als Elsevier en Ellian. Zet uw bestuur aan het werk. Ik wil ook een aanklacht!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden