Grenzen verleggen wil Simon Field. Acht jaar lang leidde de Brit het Rotterdamse Filmfestival met veel Aziatische cinema, jong talent en expliciete seks.

Het 33ste International Film Festival Rotterdam (IFFR) is in volle gang. De laatste keer voor Simon Field, dan gaat hij terug naar Londen.

Een man van grote woorden is hij nooit geweest. Ook bij zijn afscheid, deze week, noemt hij zijn toevoegingen aan het festival little adjustments. Kleine aanpassingen, het klinkt bescheiden voor iemand die tal van interessante filmmakers introduceerde.

De competitie om de Tiger Awards bracht onder zijn leiding Christopher Nolan uit Engeland, Lou Ye uit China, Nanouk Leopold uit Nederland en Dagur Kari uit IJsland voort. Filmmakers van de toekomst. Ook wees hij erop dat 'jong talent' eigenlijk een raar en relatief begrip is. Met de introductie van het Filmmakers in Focus-programma bracht hij ook 'oud talent' onder de aandacht. De Canadese avant-gardist Guy Maddin en de Franse provocatrice Catherine Breillat kregen bekendheid bij een groter publiek. Trots is hij dat Breillats nieuwste film 'Anatomie de l'Enfer' deze week zijn wereldpremière beleeft in Rotterdam. Een laboratoriumachtig Kammerspiel over de machtsverhoudingen tussen de seksen, vol literaire dialogen en een fors bedeelde porno-acteur die de schaamlippen van zijn tegenspeelster (althans, van haar 'stand-in') met rode lipstick kleurt. Daarna drinken ze samen een glaasje menstruatiebloed. Breillat windt er in haar anatomie van de hel geen doekjes om.

Field: ,,Breillat brengt seksueel expliciete films. Eerst hadden we 'Romance', toen 'Fat Girl', en nu 'Anatomie de l'Enfer'. Het punt is dat we als mannen en vrouwen allemaal te maken hebben met seks. Het interessante aan Breillat is dat ze aspecten van seksuele relaties toont, die niemand onderzoekt. 'Pushing the barriers', daar gaat het om. En Breillat is in die grensverkenning heel eerlijk en direct, en wat mij betreft heel sensibel.'' 'Pushing the barriers', grensverkennende en grensverleggende cinema, daar heeft het in de Field-jaren om gedraaid.

Van de woedende ontvangst van Vincent Gallo's 'The Brown Bunny' in Cannes en de lachsalvo's bij de vertoningen van Bruno Dumonts 'Twentynine Palms' in Venetië is hij zich bewust. Twee seksueel expliciete portretten die hij opnam in zijn hoofdprogramma en die deze week eveneens te zien zijn in Rotterdam. Field: ,,In Cannes werden de woedende uithalen naar 'The Brown Bunny' gedeeltelijk aangedreven door het Amerikaanse filmvakblad Variety. Cannes is een festival waar snel gereageerd moet worden en waar films veelal op hun commerciële potentie worden beoordeeld. Rotterdam biedt een andere context. Er is meer tijd voor reflectie en debat. En, heel belangrijk, het publiek is hier behoorlijk avontuurlijk. Ik moet eerlijk zeggen dat het festival, zoals het er nu uit ziet, niet mogelijk zou zijn in Londen. De open houding van publiek en pers is hier echt opmerkelijk.''

Dat er ook elders grenzen werden verkend, namelijk in de kruisbestuivingen tussen film, video en beeldende kunst, zag hij ook. Onder Fields' leiding werd de samenwerking tussen het festival en de Rotterdamse musea en galerieën geïntensiveerd. ,,Een festival moet reageren op de tijdgeest.'' De voortschrijdende digitalisering van de cinema ziet hij niet als een probleem. Tsai Ming-liang schetst in 'Goodbye, Dragon Inn' de sloop van een oud filmtheater in Taipei, maar volgens Field is het niet alleen een kwestie van nostalgie en melancholie. Field: ,,Tsai Ming-liang blikt ook vooruit naar andere tijden. Oude bioscopen worden afgebroken, maar daar komen nieuwe bioscopen voor in de plaats. Ik ben ervan overtuigd dat de 'multiplexen' (hier: de Pahté-bioscopen) het publiek een nieuwe vitaliteit hebben gegeven. In navolging van de 'multiplexen' zijn er de 'artplexen' gekomen. De enorme stormloop op dvd's juich ik ook alleen maar toe. Dvd's brengen de klassiekers weer in omloop, ze reanimeren het filmische verleden.''

Bedroefd is Field zeker, nu hij zijn laatste festival beleeft. Het bestuur vond het wel welletjes, na acht jaar en benoemde Sandra den Hamer (sinds twee jaar codirecteur) tot nieuwe directeur van het festival. Field gaat nu films produceren, onder meer voor het Mozartjaar 2006, in samenwerking met opera- en theaterregisseur Peter Sellars. Rotterdam neemt deze week afscheid van een integere grenzenverkenner.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden