Grenzen aan wat je voor iemand moet doen

null Beeld

Beste Beatrijs, onlangs werd ik (student van 24) op het station van Utrecht aangesproken door een gedistingeerd uitziende heer, die zich uitgaf voor arts op de eerste hulp in Nijmegen. Hij was zijn portemonnee met ov- chip verloren en hij kon niet meer terug naar zijn woonplaats.

Hij heeft me overreed om een enkeltje voor hem te kopen. Nog wel eerste klas, want dat kon hij zich wel veroorloven. Het geld zou diezelfde avond weer op mijn bankrekening staan, het nummer daarvan heeft hij opgeschreven en nog drie keer gecheckt. Hij putte zich uit in dankbetuigingen voor mijn hulp.

Na overleg met vrienden blijkt dat ik waarschijnlijk te goed van vertrouwen ben geweest. Achteraf had ik in ieder geval nooit moeten toestemmen in een eerste-klaskaartje. Ik heb alleen zijn naam, ik had om een adres moeten vragen, een telefoonnummer, en dan nog had ik geen garantie dat ik mijn geld terug zou krijgen. Dit zal me niet nog een keer gebeuren. Maar toch: hoe wimpel je een dergelijk voorstel af als iemand een beroep op je medegevoel doet? Ik heb last van schaamte over mijn goedgelovigheid, en heb me voorgenomen om eens een tijdje niets meer aan goede doelen te geven om het verlies te compenseren. Het idee dat ik chantabel ben, terwijl ik mezelf harder had verwacht, zal nog wel een tijdje blijven. Hebt u advies voor dit soort gevallen?

Opgelicht

Beste Opgelicht,

U bent slachtoffer geworden van een klassieke oplichterstruc die al jarenlang wordt ingezet om nietsvermoedende treinreizigers geld af te troggelen. Uw vertrouwen in de medemens is geschonden en u neemt het uzelf kwalijk dat u zo naïef bent geweest.

Zie het als een leerervaring en schaamt u zich alstublieft niet voor uzelf. Het is geen schande om iemand te hulp te schieten. Veel mensen hebben wel eens zoiets meegemaakt. Bedenk dat de meeste mensen wel degelijk te vertrouwen zijn, maar neem u tegelijk voor dat u nooit meer geld zult uitlenen. U bent de baas over uw portemonnee en u kunt zelf beslissen of u uw geld voor uzelf aanwendt of een bedragje afstaat aan behoeftigen van diverse pluimage. Als wie dan ook u aanklampt voor geld, hebt u twee keuzes: weigeren of u laten vermurwen. Beide reacties zijn goed. De enige verkeerde reactie is de halfhartige: geld geven en dat ook weer terugverwachten. In het geval van de zogenaamde arts die in nood zat, had u bij uzelf kunnen denken: ’zielige man verdient hulp’ en dan had u het geld (of een bedragje wat u kon missen) aan hem kunnen geven zonder ervan uit te gaan dat u het terug zou krijgen, zoals u misschien ook wel eens bedelaars helpt met een paar euro. De kans bestaat dat uw aalmoes vervolgens wordt omgezet in alcohol of drugs, maar dat is verder uw pakkie-an niet.

U bent in geen enkel opzicht chantabel. Bedelaars, straatmuzikanten, goede-doelen-activisten, maar ook oplichters doen een beroep op andermans goedgeefsheid. Allemaal proberen ze meer of minder effectief het medelijden van voorbijgangers aan te boren. Al naar gelang uw stemming geeft u de smekelingen iets, maar nooit en te nimmer leent u iets uit. Dat moet uw voornemen zijn. Substantiële bedragen uitlenen, hetzij aan familie, vrienden, kennissen, hetzij aan onbekenden, leidt maar tot ellende. Geld schenken daarentegen is een daad van filantropie die tot tevredenheid over uzelf stemt.

Beste Beatrijs,

Mijn nichtje (tantezegger) en haar vriend gaan binnenkort trouwen, omdat ze principieel tegen samenwonen zijn. Het zijn twee jonge studenten en voor de bruiloft is dan ook een krap budget. Ik heb nog geen officiële uitnodiging gekregen, maar onlangs kreeg ik via de mail het verzoek van de bruid of ik voor de receptie taart wou bakken. Ik heb nog niet gereageerd, omdat ik hier nogal verbaasd over was. Volgens mij is zo’n verzoek niet helemaal volgens de etiquette, maar de meningen hierover verschillen in onze familie. Wat vindt u?

Keukenhulpje

Beste Keukenhulpje,

Taart bakken voor een hele receptie? Een ongehoord brutaal verzoek! Als twee mensen met trouwplannen financieel niet in staat zijn om de bruiloftsgasten van versnaperingen te voorzien, dan horen ze dit probleem niet op die gasten af te wentelen, maar eerst eens een tijdje te sparen, zodat ze een en ander wél kunnen bekostigen. Schrijf een vriendelijk mailtje terug met de mededeling dat het u helaas aan tijd en energie ontbreekt om cateringtaken op u te nemen.

Beste Beatrijs,

Ik ben een jongen van 20 en mijn ouders zijn sinds mijn vijfde gescheiden. Ik bleef bij mijn moeder wonen en mijn vader trouwde met een andere vrouw. In het begin spendeerde ik veel tijd bij mijn vader, vooral in het weekend. Later kwam er een halfbroertje bij, wat heel leuk was. Toen ik negen was, verbrak mijn vader het contact met mij zonder enige reden. Ook mocht ik mijn broertje niet meer zien. Hij is nu 14 jaar en weet waarschijnlijk niet eens dat ik besta, maar ik kan me hem nog goed herinneren. Ik zou hem graag weer willen zien. Als ik bel, wil mijn vader niet met me spreken. Ik vond het al vreselijk dat hij mij zomaar heeft verlaten, maar dat hij mij het contact verbiedt met mijn broertje kan echt niet. Kan ik iets juridisch afdwingen? Wat zouden de mogelijkheden kunnen zijn?

Op zoek naar broer

Beste Op zoek naar broer,

Ga eerst zelf eens je broertje achterhalen, voordat je met advocaten en juristen komt om contact af te dwingen. Met enig detectivewerk moet dat toch mogelijk zijn. Je weet hoe hij heet en waar hij woont. Het moet niet zo moeilijk zijn om hem op hyves of facebook te vinden, en dan kun je contact met hem opnemen. Als hij 14 jaar is, is hij oud genoeg om niet huilend naar papa te lopen en waarschijnlijk vindt hij het wel interessant en spannend om zijn oudere halfbroer te ontmoeten. Ga er gewoon zelf achteraan!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden