Grasmaaierrace

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Ik voelde me als een 16-jarige die voor het eerst uitgaat en veel te weinig geld bij zich heeft

Dag van de Arbeid, 1 mei. In Nederland merk je er niet veel van, buiten het gebruikelijke zeer korte item in het Journaal, waarin te zien is dat een PvdA-coryfee oude mensen in het Willem Dreeshuis een roosje brengt. Of is dat tegenwoordig ook al niet meer zo? Ik zie erg weinig journaals hier. Wel kreeg ik vanuit Nederland mee dat het FNV een demonstratie organiseerde op 1 mei. Ergens voor of tegen. Ik weet niet wat.

Hier in de Eifel was men er niet erg over te spreken. 1 mei is in Duitsland een grote feestdag. En het is natuurlijk altijd jammer als een feestdag op een zondag valt, terwijl je op welke doordeweekse dag dan ook vrij gehad zou hebben. Maar nauwelijks getreurd: het was hier donderdag 5 mei Vaderdag en Hemelvaartsdag tegelijk, die vallen altijd samen. Op zondag 8 mei was het dan weer wel, net als in Nederland, Moederdag.

In Nimshuscheid geen oude mensen en roosjes. In Nimshuscheid was een Rasen- mäherrennen. Ik ging kijken. Ik was te voet onderweg, maar dakdekker Rudi en Christa haalden me in en ik diende in de auto plaats te nemen. Het parcours was inderhaast verlegd, vanwege overvloedige nachtelijke regenval kon de race niet plaatsvinden op het weiland waar hij gepland was. Er liepen zo'n 350 mensen rond. Er waren tien grasmaaiers. Twee manches van vijf, beide winnaars zouden later op de middag strijden om de winst. Dat heb ik allemaal niet gezien. Nadat de eerste manche was begonnen, en zo'n tien minuten bezig was, vroeg ik aan Rudi wanneer het op zou houden. Dat wist Rudi niet. Christa wist het ook niet. Niemand wist het. En die vijf grasmaaiers karden maar door, dikke kluiten aarde in de lucht zwiepend. Nu eens had er één een lekke band, dan weer reed een ander in de strobalen, er waren zelfs pitsstops. Vlak voor me stond een jochie met klompvoetjes. Hij probeerde kluiten aarde op te vangen, pal achter het rood-witte afzetlint. Ik hield mijn hart vast, het was in een bocht.

Iemand - Helmut - bleek toch te weten wanneer de manche ten einde zou komen: na een half uur. Het duurde veel mensen te lang. Het was druk bij de bar en in de eettent. Ik voelde me als een 16-jarige die voor het eerst uitgaat en veel te weinig geld bij zich heeft. Ik had zelfs helemaal geen geld, alles was opgegaan aan de vier kuub hout, die Herr Arnoldy me een dag eerder gebracht had. Ik kon niemand een biertje geven. Niemand gaf mij een biertje. Ik voelde me sukkelig, maar vooral ook te veel. Weg daar.

Toen ik terugliep naar huis, miste ik Jasper ineens zo vreselijk dat ik niet wist hoe het verder moest. Nou ja, gewoon blijven lopen maar, de weg liep omlaag, en na anderhalve kilometer was ik terug in mijn eigen, veilige dalletje. Daar klonken de Rasenmäher als een zwerm bijen. Ik troostte mezelf met drie afleveringen Better call Saul op Netflix.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden