Klein verslag

Grand Hotel in Scarborough, kamers vanaf 25 pond

Het Grand Hotel is Scarborough. Beeld Wim Boevin000
Het Grand Hotel is Scarborough.Beeld Wim Boevin000

Van Whitby gaat het langs de Engelse oostkust naar beneden, naar Scarborough, een ooit voorname badplaats in Yorkshire; het Grand Hotel, een kolossaal negentiende-eeuws victoriaans gebouw aan zee is daar nog uitdrukking van.

Buiten bij de monumentale entree staan mannen te roken; mannen die zo helemaal niet bij die entree passen, in hun onderhemden en joggingbroeken. Als we de foyer betreden, hoog onder een koepel, ontvouwt zich een pandemonium van rondrennende kinderen en honden, families die tussen kapotgescheurde zakken chips in fauteuils lummelen; een oude man rijdt in een scootmobiel over het dikke tapijt, een blik bier in zijn hand.

'They are all commoners', roept Tony uit, verbluft door het contrast tussen het illustere gebouw en zijn clientèle. Ja, het gewone volk. Uit een volkswijk. Er is een loket voor de bingo, een fruitautomaat, en een gang staat volgeparkeerd met scootmobielen.

We lopen de brede trap omhoog en worden ingehaald door een enthousiaste man die roept: 'It is like the bloody Titanic, isn't it?'

Een groot bordes ziet uit over zee; er liggen stukgewaaide parasols, verrot hout. Waar je ooit elegant terrasmeubilair kon vermoeden staan nu picknicktafels opgesteld.

In de gangen hangen zwart-witfoto's van de oude glorie; groepsfoto's van onberispelijk personeel, of van flanerende gasten, elegante dames op het bordes onder kleine witte parasols.

Tekst loopt door onder afbeelding.

null Beeld Wim Boevin000
Beeld Wim Boevin000

Desinfectie

Toen het Grand Hotel in Scarborough in 1867 werd geopend was het met 365 kamers 's werelds grootste hotel. Het was natuurlijk een high society-affaire, men had de badkamers aangesloten op twee waterleidingssystemen zodat de gasten ook in zeewater konden baden. De vier koepeltorens op de hoeken moesten de seizoenen voorstellen.

Verdere, verbluffende Wikipedia-informatie: het hotel werd zwaar beschadigd door Duitse granaten in de Eerste (!) Wereldoorlog die in 1914 door de Duitse marine werden afgeschoten. In 1939 werd het hotel door de RAF gebruikt voor trainingen, in de torens werd luchtafweergeschut opgesteld.

Het lijkt erop dat het hotel zich nooit meer van die jaren heeft kunnen herstellen. Het is nog even in gebruik geweest door de SAS, de veiligheidsdienst, voor trainingen in terrorismebestrijding en het werd eind jaren zeventig gekocht door een onderneming die vakantiekampen runde.

Toen ging het hard bergafwaarts, het waren niet de beste Britse jaren. Meerdere gevallen van ziektes deden zich voor, voedselvergiftingen, buikgriep voor personeel en gasten; in 2004 moest het hotel tien dagen sluiten voor desinfectie. In 2005 trof men er de E. coli-bacterie aan. In datzelfde jaar moest het opnieuw sluiten na het uitbreken van een virus . In 2006 kreeg het een boete wegens een gevaarlijke hoeveelheid chloor in het kraanwater. In 2011 moesten zeventig gasten worden behandeld voor braakaanvallen en diarree.

Intussen is er een nieuwe eigenaar en heeft men zeven miljoen pond in de renovatie gestoken. Het hotel mikt nu op the bottom end of the market. Zo verarmd zijn deze streken kennelijk. Op een raam zie ik een poster: kamers vanaf 25 pond. Dat zullen de kamers in het souterrain zijn; die hebben geen ramen.

Titanic. Oh Engeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden