Graaiende ambtenaren

Lullen als Brugman hielp uiteindelijk. De man leek ouder dan 65. Een ambtenaar, gesloten als een pot. Niets wilde hij loslaten over zijn werk. Pas toen ik hem ervan kon overtuigen dat ik de informatie die hij mij kon verschaffen terughoudend zou gebruiken, was hij bereid een afspraak te maken voor een lang gesprek. Hij zou mij uit de doeken doen hoe het zat met de letter- en cijfercombinatie op mijn paspoort.

Bij het naar buiten gaan van zijn kantoor stuitten we op een oudere dame. Een elegante, grijsharige dame, ook ouder dan 65. Ze wees naar de muren van het gebouw waarin het ministerie was gehuisvest en zei: ,,Ik heb honderdduizenden guldens weten te besparen door te voorkomen dat de werkzaamheden van de technische dienst, zoals het onderhoud van de muren, zouden worden uitbesteed aan een bedrijf van buiten.'' De oude man en de oude vrouw waren duidelijk de laatsten van een uitgestorven slag ambtenaren.

Waarom ik informatie nodig had over de letter- en cijfercombinatie op mijn paspoort mag Joost weten. Het speelde zich allemaal af in een droom, waarvan ik me voor de verandering veel kan herinneren. Over het waarom van de droom tast ik in het duister. Of het moet zijn dat ik in mijn slaap op zoek ben gegaan naar ambtenaren die weliswaar zwijgen als het graf en een broertje dood hebben aan inspraak, maar die wel onkreukbaar zijn.

Amsterdammers met een betalingsachterstand, om welke reden dan ook, wier boedel in beslag was genomen, en erfgenamen die niet op de hoogte waren van de dood van een erflater - zijn jarenlang grootscheeps bestolen door Boedelbeheer. Ambtenaren van de dienst hebben dure spullen voor een habbekrats aan malafide opkopers overgedaan of hebben zelf voor een habbekrats dure spullen opgekocht. Een frauduleuze boekhouding en falende controlesystemen zorgden voor de maskering van deze misdaden. Jarenlang heeft deze misstand geduurd en het is nog maar de vraag of de schuldigen ooit door de rechter worden veroordeeld. Het is om treurig van te worden als Amsterdammer.

Bij het Gemeentelijk vervoer bedrijf konden stelende medewerkers - ambtenaren dus - ook jarenlang ongestoord hun gang gaan en fortuinen achterover drukken. Vervolgens bleek dat medewerkers - ambtenaren dus - die de parkeerautomaten leegden, voor miljoenen in eigen zak hadden gestoken. En nu Boedelbeheer. Ook hier zijn het ambtenaren die het verschil tussen mijn en dijn niet meer wisten.

Het zal je maar gebeuren dat je huis wordt leeggehaald omdat je schulden hebt gemaakt die je niet kunt afbetalen en alles verdwijnt in het zwarte gat van de hebzucht. Gezakkenrold worden of spullen kwijt zijn na een inbraak is ellendig. Je raakt er onzeker door, je woning is geen veilige plek meer. Hoe veel erger moet het niet zijn als alle spullen worden weggehaald, omdat je zelf in gebreke bent gebleven, en vervolgens te moeten merken dat alles is verdwenen en verpatst, zodat je ook nadat je je schuld hebt afbetaald alles kwijt bent. De dingen die materieel wat waard zijn, maar ook de dingen die slechts persoonlijke waarde hebben: foto's, brieven, snuisterijen die te lelijk zijn voor woorden, maar die als geschenk je huiskamer zijn binnengekomen, meubels die al lang uit de mode zijn, maar die herinneringen oproepen, verzamelingen die onvervangbaar zijn.

Zijn alleen in mijn droom de ambtenaren van vroeger onkreukbaar, of waren ze het ook werkelijk? Zijn de misstanden in Amsterdam alleen van deze tijd of was het vroeger ook zo'n puinhoop bij de gemeentelijke overheid? Beperken de misstanden zich tot Amsterdam, of hebben alle grote steden graaiende ambtenaren bij de diensten waar veel geld omgaat?

Italië. Associatie: corrupt. België. Associatie: corrupt. Nederland. Associatie?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden