Gouden huwelijk van dans en muziek

DANS

Smell of Bliss LeineRoebana ****

Er zijn drie goede redenen om 'Smell of Bliss' van de moderne dansgroep LeineRoebana te gaan zien. De eerste is de zeskoppige dansersgroep die zich onvoorwaardelijk in dit avontuur stort. Dat geldt met name het gouden trio dat daarvan de kern vormt: Tim Persent, hij heeft Abraham gezien en is still going strong; Heather Ware, Zwaan-winnares en een van de sympathiekste en meest integere dansverschijningen van het moment; en Uri Eugenio, die in deze voorstelling tekent voor de indrukwekkendste scène van het afgelopen dansseizoen door er simpelweg 'te zijn' en de muziek in zijn lijf te laten resoneren.

Dat brengt ons op de tweede goede reden: de medewerking van het virtuoze viooltalent Liza Ferschtman, winnaar van de Nederlandse Muziekprijs, veelgevraagd wegens haar volstrekt eigen geluid en het vermogen mensen daarmee in hun ziel te raken. Dit is een gedroomde samenwerking; het huwelijk tussen dans en muziek wordt niet alleen bezegeld, het trouwboekje is van een verguld randje voorzien.

Ferschtman speelt ankerpunten uit de muziekgeschiedenis: Bach, Paganini en Bartók. Ze is constant op het podium aanwezig, en geeft voer aan de rijke danstaal van de choreografen Andrea Leine en Harijono Roebana. De dansers verinnerlijken Ferschtmans spel: van fel naar ingetogen, van speels naar geladen. Mooi contrast vormt een slagwerkcompositie van de Indonesische Iwan Gunawan.

Het decor bestaat uit een boom die als een gewelf boven het dansvlak hangt. Maar als je beter kijkt is de boom van zijn loof ontdaan en in plakjes gesneden. Op de plaatsen waar de onderdelen samenkomen, fungeren coderingen als ijkpunten om de boom weer tot één boom te maken. Oftewel: er is hier sprake van de eeuwige discrepantie tussen Natuur en Cultuur, een verwijzing naar de Romantiek, in deze tijd van technologische vervreemding wellicht acuter dan ooit.

Jammer dat het choreografenduo niet op een zelfde wijze omgaat met dit gegeven. Soms zie je de dansers als arcadische, wat naïeve wezens, en er is wat gesproken ironisch commentaar. Dat zijn niet meer dan speldenprikjes. Interessanter is het idee dat de mens nietig is in het licht der natuur en eeuwigheid. De kwetsbaarheid komt mooi naar voren in het samenspel tussen Ferschtman - solitair in haar muziek, als een goddelijke entiteit - en de dansers en groupe opererend. Adembenemend als de violiste ten slotte alleen met Uri Eugenio overblijft, haar tonen voelbaar gemaakt door zijn lijf in stilstand. Troostrijk is hier het woord - en dat is de derde goede reden om deze voorstelling niet te missen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden