Gooische vrouwen achter het stuur in Saoedi-Arabië

Een vrouw, eeuwen geleden, op het Arabisch schiereiland, in Mesopotamië of India. Ze keek steels de straat op vanachter kunstig gekruiste panelen van hout. Ze voelde een vreemdsoortig gevoel van macht. Haar thuis was haar uitvalsbasis. Zij kon beslissen of ze met de wereld geconfronteerd wilde worden of niet. Haar ogen konden de straat voortdurend volgen, de straat haar nooit. Ze was een pronkstuk, te mooi en te verheven om zich met de buitenwacht in te laten. Het stof van de straat was haar voeten niet waard. Zij was de spin in het web van familie-intriges en huishouden.

Als ze naar buiten ging, wikkelde ze zich in alles verhullende lappen, soms tot en met het gezicht aan toe. Het beschermde haar tegen ongewenste blikken van het volk op straat. Bovendien werd zo haar huid afgeschermd ^ tegen de felle zon, zand en stof.

Maar over het algemeen had ze geen dwingende redenen zich buiten de thuisgrenzen te begeven. Haar ranke handen hoefde ze niet te bezoedelen met werken op het land. Het idee! Werken was voor de arme vrouwen die mee moesten helpen het gezinsinkomen aan te vullen. Over het huiselijk leven waken was een luxe, slechts voorbehouden aan vrouwen in de hoogste sociale en economische klassen. Ze was een van de uitverkoren vrouwen. Zij die het zich kon permitteren thuis te zitten, had de macht en de status.

Hoe ironisch kunnen beelden zich omkeren? Vandaag de dag ogen vrouwen die thuiszitten zielig, onderworpen aan de grillen van echtgenoot en sociale omgeving. Verhullen van lichaam en gezicht is een teken van achterstelling, de economische en sociale status is nihil. Geen betere illustratie voor haar oppressie dan het Saoedische autorijverbod voor vrouwen, dat deze week weer even in de schijnwerpers opdook. Dat gaat standaard gepaard met hilarische reacties: mannen over de hele wereld die het eigenlijk best een goed idee lijkt om vrouwen niet te laten rijden: 'dat scheelt een hoop ongelukken, haha'. En de Saoedische geestelijkheid zelf, die het verbod wanhopig in stand houdt met de eeuwige drein dat een vrouw in de openbaarheid de man dwingt tot onzedige gedachten. Dat is natuurlijk even beledigend voor de man als de vrouw, om hen te reduceren tot louter seksueel georiënteerde wezens. Ik heb dan ook nooit gesnapt waarom die geestelijken zo dom zijn geweest de scheiding buitenhuis voornamelijk te beargumenteren met de voortdurende focus op de morele zedengrenzen. Als zij nu gewoon terugkeren naar dat oeridee van die afscheiding, de vrouw als exclusief verheven wezen dat niet hoeft deel te nemen aan het openbare leven, dan zou hun pr al een stuk beter overkomen. De Saoedische dames als een soort Gooische vrouwen, de dagen slijtend met het opmaken van de creditcard van manlief.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden