Goesting om iets nieuws te baren

Geen serieuze jongens, wel serieuze muziek: de Belgische band Balthazar werkte tijdens het drukke tourschema aan een nieuw album, dat maandag verschijnt.

Kortrijk, tien jaar terug. Twee jonge straatmuzikanten keken naar elkaar, vanaf weerszijden van het plein. Kijken wat de ander zoal in z'n gitaarkoffer geworpen kreeg. De zestienjarige Jinte Deprez spaarde voor een nieuw skateboard, Maarten Devoldere wilde een nieuwe telefoon. Voor zijn lief. In plaats van elkaar te beconcurreren bleek het lucratiever om de krachten te bundelen. Het begin van Balthazar.

Ze speelden eigen materiaal, over puberaal hartzeer. Wat dat betreft is er niet veel veranderd, grijnzen de twee Vlamingen nu in een Amsterdams café, waarnaar ze vanuit hun woonplaats Gent zijn afgereisd om over het nieuwe album van Balthazar te praten. Maar ze willen ook best even terugblikken.

Was Maarten Devoldere echt aan het sparen voor een telefoon voor zijn vriendin? Het duo heeft de reputatie tijdens interviews niet altijd even serieus te zijn. Ook nu weer: dat Devoldere eigenlijk kinderjuf zou willen zijn. Dat hun ex-drummer er vorig jaar met het lief van de bassist vandoor ging. Dat de ouders van Deprez 'uit miserie' naar de optredens van Balthazar in Berlijn komen, 'omdat ze me anders nooit zien.'

Of vraag ze eens waar de bandnaam Balthazar vandaan komt. Het verhaal verandert elk album: bij hun goed ontvangen debuut 'Applause' uit 2010 was Balthazar de naam van iemand van wie Jinte een skateboard had gekocht. Bij hun nog beter ontvangen opvolger 'Rats' (2012) kwam de naam van een oude man die ze in het ziekenhuis hadden leren kennen.

En nu, bij de release van 'Thin Walls'?

Deprez: "Alle verhalen zijn waar." Devoldere: "Vooruit, nog eentje. Ooit maakten we hele commerciële pop, onder de noemer Razahtlab. Toen we wat alternatiever wilden worden, hebben we dat maar omgedraaid."

Juist. Toch maakt de Belgische band Balthazar al zeker tien jaar uiterst serieuze muziek. Humo noemde ze deze week 'het meest relevante Belgische popfenomeen'. Vaak worden ze vergeleken met dEUS: wat je in Nederland al snel overkomt als je melodieuze, onalledaagse gitaarpop maakt en uit Vlaanderen komt. Toch onderscheiden ze zich van hun muzikale broertjes met hun lijzige zanglijnen, en met uitgeklede arrangementen die volop ruimte bieden aan kale basloopjes en strijkpartijen van violiste Patricia Vanneste.

Op het de komende week te verschijnen 'Thin Walls' gaan ze op dezelfde weg voort. Met dat verschil dat de derde langspeler warmer klinkt. Voller. De twee zangers lijken naar elkaar toegegroeid, de violen zijn vetter aangezet, de achtergronden meer dichtgebouwd.

Misschien komt het doordat het de eerste plaat is die Deprez en Devoldere niet zelf hebben geproduceerd. Nadat de twee straatmuzikanten uit Kortrijk de band Balthazar vormden kwamen ze op de middelbare school Patricia Vanneste tegen, en gingen ze aan het conservatorium van Gent muziekproductie studeren. Daar ontmoetten ze bassist Simon Casier en drummer Chistophe Claeys - inmiddels vervangen door Michiel Balcaen - die de band completeerden.

Die studie muziekproductie noemen de twee nu 'een excuus om vijf jaar alleen maar met muziek bezig te zijn', maar kwam ook van pas bij de eerste twee platen van Balthazar. Deprez en Devoldere schiepen een eigen herkenbaar geluid.

Dat is nog niet losgelaten; ondanks een producer van buiten klinkt het allemaal nog altijd heel erg Balthazar. Ben Hillier werkte eerder samen met bands als Depeche Mode, Blur en Elbow. "Het hielp dat Hillier niet iemand is die heel erg zijn stempel op de muziek drukt. Hij luisterde goed naar wat wij met de plaat wilden", zegt Devoldere. "Vroeger hebben we datminimalistische misschien te veel uitgebuit. Dat leerden we op het conservatorium: als er een grondnoot is, zegt dat genoeg over uw akkoordinformatie. Gooi alles wat overbodig is eruit", zegt Devoldere.

Deprez: "Op die eerste twee platen wilden we een punt maken. Maar nu hebben we de songs met zo veel zelfvertrouwen geschreven dat we het opnemen wel aan iemand anders durfden over te laten. We vreesden dezelfde productietrucjes te herhalen. Ook was het fijn eens in de studio te zitten zonder aan al die knopjes te denken. We konden ons puur op de muziek focussen."

Na 'Applause' ging het goed met de band, maar na 'Rats' werd het pas echt druk. Ze tourden bijna twee jaar achtereen. Naast de Benelux door Frankrijk, Engeland en Duitsland, clubs, en zo'n beetje alle zomerfestivals.

Ze moesten zo veel spelen dat ze het gevoel kregen tijd te verliezen. "Het waren dagen waarin we niks deden, tot we 's avonds weer moesten spelen. Dus zijn we tussen de shows door gaan schrijven. Dat was heel bevredigend, om op die loze momenten toch iets nuttigs te kunnen doen. Er was goesting om iets nieuws te baren."

"We zaten daar eens met z'n allen in een klooster, met hele dunne muren tussen de kamers. De albumtitel 'Thin Walls' komt daar vandaan - als metafoor voor het gebrek aan privacy."

"Maar het is niet zo dat we elkaar beu zijn. Integendeel. We hebben gemerkt dat we heel goed als groep zijn. Het klinkt misschien niet juicy, maar het is nog steeds gewoon gezellig binnen de band." Behalve dan misschien met ex-drummer Claes. "Die is ervandoor gegaan met het lief van de bassist", grijnst Deprez. "Nooit meer teruggezien. Naar het schijnt zitten ze in Amerika." Of ze nu wel serieus zijn is maar moeilijk te verifiëren.

Balthazar - 'Thin Walls' (PIAS) verschijnt maandag 30 maart.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden