Goeie ouwe cassettebandjes

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze vertelt over goede vrienden en vage kennissen. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Er zijn van die spullen die je elke verhuizing meesleept zonder precies te weten waarom.

Boeken die je nooit hebt gelezen en nooit zult lezen, cadeaus waar je al niet blij mee was op het moment dat je ze kreeg, de stapel oude kleren waarvan je denkt: die zijn handig als ik ooit nog eens het plafond verf maar die je eigenlijk altijd vergeet aan te trekken als je een plafond verft.

Bij mij werkt het zo: hoe langer ik iets bewaar, hoe meer ik begin te vermoeden dat er een reden is dat ik het nooit weggooide, dat het bij mij hoort, dat ik het op de een of andere manier nodig heb om te zijn wie ik ben.

Al twaalf jaar lang pak ik bij elke verhuizing een stapel cassettebandjes in die ik sinds 2000 niet meer beluisterd heb (omdat ik sinds 2000 geen cassettespeler meer heb).

Ik heb vaak naar de stapel gekeken en gedacht: hier staat iets bijzonders op. Waarom sleepte ik ze anders jaren met me mee?

Laatst liet de aannemer hier thuis een radio met cassettedeck staan. Een beetje zenuwachtig want met hooggespannen verwachtingen stopte ik het eerste bandje in het deck.

HIIIII, klonk het uit de boxen. HIIIII. Ik zette snel het geluid zachter. Wat was dit voor gekrijs? Toen een ander soort HIIII, iets lager, meer HUUUUU.

En plotseling herkende ik de stem van mijn vroegere basisschoolvriendin V. Het gekrijs was ons lachen, dat ongeveer een kwartier lang aanhield, HIII en HUUU. Geen idee wat er zo grappig was. Daarna klonk een nummer van Whitney Houston uit de film the Bodyguard en toen weer HIIII en HUUU.

Plotseling herinnerde ik me ons met een taperecorder naast de televisie waarop Kevin Costner Whitney in zijn armen uit een overvolle nachtclub tilt. Alle nummers uit de film staan op het bandje, en ook wat dialogen tussen Whitney en Kevin, en tussendoor ons hysterische gegiechel.

V. en ik zijn allang geen vriendinnen meer, niet eens facebookvrienden. We hebben het tot ons achttiende volgehouden, maar besloten toen dat we uit elkaar gegroeid waren. Of eigenlijk besloot V. dat, ik zou zoiets nooit durven zeggen. Ik vond dat dapper van haar, en pijnlijk.

Geen idee waar ze nu woont of hoe het met haar gaat.

Op de andere bandjes stond muziek van Madonna en de opname van een bezoek dat ik op mijn negentiende bracht aan een astroloog die mijn sterrenbeeld onder de loep nam. Je hebt moeite met afscheid nemen, zegt ze halverwege haar betoog. Je sleept dingen eindeloos met je mee. Herken je dat?

Misschien, antwoord ik dan, maar ik word er steeds beter in.

Ik wist toen ook al dat dat een leugen was. Het was een half jaar na mijn breuk met V. en ik had er nog steeds een gebroken hart van.

De bandjes liggen weer op een stapel in de bergkast. Sinds ik weet wat erop staat, zien ze er anders uit. Minder glanzend.

Gelukkig ligt ernaast een hele stapel minidiscs, die alleen zijn af te spelen op een onmogelijk apparaat dat geen aannemer ooit in mijn huis zal achterlaten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden