Goede rol Thomas Oliemans in Britten-opera

(\N)

Volgende week zaterdag neemt de Vlaamse Opera met een verrassingsconcert afscheid van Marc Clémeur, 18 jaar lang intendant in Antwerpen en Gent.

Het huidige seizoen heeft hij voor de helft ingevuld, de andere helft is door zijn opvolger, Aviel Cahn bedacht. Clémeur, die directeur-generaal van de Opéra National du Rhin in Straatsburg wordt, koos als laatste drie opera’s ’Turandot’, ’The Rape of Lucretia’ en ’Falstaff’.

Alleen die laatste (première volgende maand) is splinternieuw, de andere twee zijn hernemingen. ’Turandot’ was onderdeel van de zeer succesvolle Puccini-reeks die Clémeur met regisseur Robert Carsen en dirigent Silvio Varviso opzette. Brittens opera over de verkrachting van Lucretia begon als een kleine productie van Operastudio Vlaanderen en is nu met succes overgezet naar het grote theater.

Britten schreef ’The Rape of Lucretia’ direct na de oorlog en na zijn succesvolle grote opera ’Peter Grimes’. In een kapot en gedesoriënteerd land was het maken van een grote opera onbegonnen werk en Britten bedacht een kameropera voor dertien instrumenten, acht zangers, geen koor. De première was op 12 juli 1946 in het ’kleine’ Glyndebourne met Kathleen Ferrier in de titelrol; het was naast Glucks ’Orfeo ed Euridice’ de enige opera waar Ferrier in zou zingen.

De Nederlandse Wagner Vereeniging (voorloper van het Holland Festival) was er als de kippen bij en organiseerde op 2 oktober 1946 al de Nederlandse première mét Ferrier en mét Britten als dirigent.

Britten maakte een meesterwerk van het verhaal over de schone en reine Lucretia die door de Etruskische parvenu Tarquinius verkracht wordt, alleen maar omdat ze niet zo losbandig is als de andere generaalsvrouwen in Rome. Zij offert zichzelf daarna op en Britten legt verbanden met de dood van Christus aan het kruis. ’Is dit alles? Was al dit lijden vruchteloos?’, wordt er aan het eind gevraagd.

Regisseur Carlos Wagner maakt een heldere, haast abstracte voorstelling waarin Lucretia steeds vergezeld wordt door haar weefgetouw. Odysseus’ vrouw Penelope hield met zo’n weefgetouw haar vrijers op een afstand, maar de dode Lucretia wordt er aan het slot dood omheen gedrapeerd; de analogie met de gekruisigde Christus is daar.

Na de verkrachting, subtiel in beeld gebracht, sleept Lucretia (een intrigerende Sara Fulgoni) zich van het toneel af, terwijl Tarquinius (een zeer goede rol van de Nederlandse bariton Thomas Oliemans) een sigaret opsteekt. Eenvoudig, maar het komt zeker aan. Er wordt sterk gezongen en geacteerd in deze voorstelling, waarin verder vooral tenor Yves Saelens als Male Chorus opvalt. Elgar Howarth leidt zijn dertien musici met gevoel voor sfeer.

The Rape of Lucretia productiefoto (vlaamseopera.be)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden