Goede marketing voor een componist

Ooit (muziek) gehoord van de hedendaagse componisten Alfred Schnittke, Giacinto Scelsi, György Ligeti, Ingram Marshall, John Adams, John Cage, Krzysztof Penderecki, Lou Harrison, Morton Feldman, Brian Eno of Nam June Paik? Daar gaat dan komende week wereldwijd verandering in komen voor miljoenen mensen. Het grootste deel van het concertpubliek rent gillend de zaal uit bij deze muziek. Maar in zijn nieuwe film ’Shutter Island’ (vanaf komende week in de bioscoop) gebruikt Martin Scorsese muziek van al deze componisten als soundtrack.

Scorsese liet zich in zijn keuze adviseren door Robbie Robertson, voormalig leadgitarist van The Band. Over zijn tamelijk bonte selectie voor ’Shutter Island’ zegt Robertson in een persbericht: „Dit zou weleens de uitzinnigste en mooiste soundtrack kunnen zijn die ik ooit heb gehoord.”

Overdreven? Nou, eerlijk gezegd maakt het lijstje met ’Music for Marcel Duchamp’ van Cage, met ’Rothko Chapel’ van Feldman, met ’Lontano’ van Ligeti en met Gustav Mahlers ’Pianokwartet in A klein’ nieuwsgierig naar de film. Daarin worden de twee politiemannen Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) en Chuck Aule (Mark Ruffalo) in de jaren vijftig naar een afgelegen eiland voor de kust van Massachusetts gestuurd. Ze onderzoeken daar de mysterieuze verdwijning van een moordenares uit de vestingachtige psychiatrische inrichting.

De exposure aan een groot filmpubliek legt een componist geen windeieren. Neem een componist als Ligeti, wiens werk al eerder werd gebruikt in ’The Shining’ van Stanley Kubrick bijvoorbeeld, of in diens ’2001, A Space Odyssey’.

Ligeti hoorde via via dat hetzelfde ’Lontano’ vlak na de première in 1967 in de soundtrack van ’A Space Odyssey’ terecht was gekomen. Kubrick had daarnaast ook ’Atmosphères’, ’Lux Aeterna’ en een splintertje ’Avontures’ ongevraagd gebruikt. Maar hoewel hij door MGM nooit fatsoenlijk werd betaald voor het gebruik van zijn stukken, is Ligeti buiten de wereld van de nieuwe muziek nog altijd bekend als ’de componist van A Space Odyssey’. Een betere marketing kun je jezelf niet wensen.

Het kan ook anders: de Australische popgroep Men At Work kreeg deze week van de rechter te horen dat ze achterstallige royalty’s moeten betalen voor hun song ’Down Under’ uit 1983. Het terugkerende fluitmotiefje in dat nummer lijkt namelijk op het Nieuw-Zeelandse ’Kookaburra Sits in the Old Gum Tree’ van Marion Sinclair uit 1932 – zo vindt de uitgever van dat kinderliedje. De claim van plagiaat (het gaat bovendien om een dozijn noten van nog geen vier seconden) is vergezocht. Maar het kan Men At Work een boel geld gaan kosten. Of ’Down Under’ een nieuwe plaats in de hitlijsten bezorgen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden