Goed, zei hij. Dat was alles

In bus 118, van Amsterdam-Centraal naar Volendam, zat een ouder Amerikaans echtpaar. De vrouw hield op haar schoot een kaart opengevouwen en volgde met haar vinger de route die de bus aflegde, onder het IJ door, door Amsterdam-Noord, langs Broek in Waterland en Monnikendam. Hij keek met haar mee. Ze keken meer op de kaart dan naar het landschap daarbuiten. Dat was vlak. Met koeien.

Op de Zeestraat in Volendam stapten ze uit, en bedankten de chauffeur. Ze liepen in de richting van de dijk en de haven, de weg ging een stukje omhoog. Op de dijk bogen ze af naar rechts en daar stokte hun uitstapje. Ze liepen vast in een groep fotografen en bezoekers van een terras die over de volle breedte van de dijk waren uitgewaaierd. De fotografen namen juist een jonge man in het vizier; hij zat ontspannen te poseren op de rugleuning van een bankje, het haventje als decor achter hem.

Ik zag de verbazing bij de twee Amerikanen en schoot ze te hulp. „He is very famous”, zei ik, „his name is Jan Smit , the god of the eelsound.” Dat laatste, dat van die god van de palingsound, had ik net ergens gelezen, maar de Amerikanen gaven geen blijk van herkenning en begonnen op hun kaart naar alternatieve routes te zoeken. Zelf had ik intussen bijna werktuigelijk mijn cameraatje geheven. Jan Smit keek even in de lens.

Voor hem was ik gekomen.

Maar waarom? Omdat het uit was met Yolanthe? Zij stond die ochtend op een wazig, met telelens geschoten fotootje in De Telegraaf, naast Wesley Sneijder, in de vipbox van Ajax, tijdens het Toppers-concert. Hij kijkt van haar weg, zij bestudeert haar nagels, er is veel ruimte tussen hen in. Misschien komt het nog goed, dacht ik, tussen Jan en Yolanthe.

Over zulke zaken mogen we meedenken, sinds ze – mede door onze premier, die er op een persconferentie op inging – tot zaken van nationale interesse zijn verheven.

Jan Smit – hij was gebruind.

Net terug van een Tros-ledenreis en van opnames in Villa Felderhof, stond hij hier, in zijn Volendam, om een eerste exemplaar van een nieuw tijdschrift te presenteren, samen met Bridget Maasland. Ze stonden samen op de cover, in Volendams kostuum. ’Vijf jaar na hun avontuur(tje)’ stond er vetgedrukt naast. Op alle foto’s binnenin lachten ze hun parelende lach.

Ik wilde Jan Smit interviewen, maar had geen vragen. Hij schoof aan bij Edwin Smulders, de sterrenfotograaf, en stond weer op om te poseren met een groepje passerende meisjes. Later, toen Smit was vertrokken, moest ook Smulders met fans op de foto, hij is ook al een celebrity. Dus nam ik een foto van Smulders. Roem is besmettelijk; nog even en dan willen ze ook met mij op de foto.

’s Avonds trad Jan Smit alweer op in ’De zomer draait door’. Daar vroegen ze hem hoe het met hem ging. Goed, zei hij. Dat was alles.

Het was geen diepte-interview. Zelf had ik nog steeds geen vragen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden