Recensie

Goed om die oude vrienden van LCD Soundsystem weer zo aan het werk te zien

"James Murphy, niet bepaald behept met natuurlijk charisma, had een goeie avond."Beeld Amy Harris/Invision/AP

Concertrecensie
Pop
LCD Soundsystem
Paradiso, herhaling: 12/9
★★★★

De reünie van LCD Soundsystem leek iets tijdelijks te hebben. Ook al beloofde bandleider James Murphy direct nieuwe muziek, we moesten maar zien hoe serieus dit was. Daarbij: dat de band bij hun comeback plots groter leek dan ze ooit waren geweest, vergezelde die enthousiast ontvangen festivaltournee vorig jaar van een flinke dot nostalgie.

Maar nu is er dat nieuwe album, ‘American Dream’, misschien wel hun beste tot nu toe. En nu is er de clubtour, die de achtkoppige band uit New York gisteren tot het Amsterdamse Paradiso bracht, waarbij de band bewees stevig in het heden te staan.

Daarbij is niet gezegd dat de band zich volledig op nieuw materiaal richtte. Een kwart van de set bestond uit nummers van ‘American Dream’. De nieuwe nummers zijn opgenomen als integraal deel van hun oeuvre, dat keurig over twee uur optreden werd verdeeld.

Op adem komen

Drie nummers had de band daarbij nodig om op stoom te komen. James Murphy, niet bepaald behept met natuurlijk charisma, had een goeie avond, geholpen door zijn bandleden die er met synths, drums, gitaar, toetsen en bas vol in gingen. Al bij tweede nummer ‘Daft Punk is Playing At My House’ was de toon gezet: LCD voer een felle rockkoers. Murphy gebruikte ‘I Can Change’ nog even om op adem te komen, de handen gekromd om de microfoonstandaard. Maar hierna was de band los – en het publiek ook.

Met het gevaar hun subtiliteit in geweld te verdrinken. LCD Soundsystem is op zijn best wanneer het laat horen hoe gelaagd hun stampers zijn opgebouwd. Bijvoorbeeld tijdens ‘Get Innocuous!’, waar die drietonige claxon langzaam de boel uit elkaar trekt en ondertussen de zaal in een gekkenhuis verandert. Of de ziedende electro van ‘Tribulations’, live zo veel harder dan op plaat. Het is rammende dance, maar overduidelijk niet uit een pakje. De ingrediënten zijn zorgvuldig uitgekozen, en worden op het podium ambachtelijk gemixt. Met alle spanning die een liveshow met zich meebrengt. Die veelbetekenende blik van Murphy, als toetseniste Nancy Whang er eventjes naast zit. Hoe zij weer meteen reageert op de bassist, die haar synthloop ondersteunt.

Soms gaat het mis. Tijdens het slordige ‘You Wanted a Hit’ lijkt even de concentratie kwijt. Tijdens ‘Movement’ en het daaropvolgende intermezzo verdrinkt de band in hun eigen krachtdadigheid. Maar bij ‘Someone Great’ is de concentratie terug, en het is dankzij opzwepende nieuweling ‘Tonite’ dat de band zichzelf én de zaal tot grote hoogtes stuwt. Het minutenlange applaus na ‘New York, I Love You’ is volkomen terecht, en dan moet de toegift nog komen. Met het prachtig melancholisch-euforische ‘All My Friends’ tot slot, waarbij Murphy met zijn laatste adem ‘where are your friends tonight’ in de microfoon krijst. Die zijn allemaal hier, in de zaal, de zaallichten staan er vol bovenop. Samen met LCD Soundsystem. Goed om die oude vrienden weer zo aan het werk te zien.

Lees ook de recensie van het nieuwe album van LCD Soundsystem: Net zo krachtig als in de hoogtijdagen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden