Goed idee: als moslim meedansen met de vrolijke video 'Happy'

NUWEIRA YOUSKINE

De eerste seconden zetten in. Het brein wordt wakker. Denkt in eerste instantie: nee, niet wéér dat nummer hè. Maar tegen zo veel vreugde is geen kruid gewassen. En daar ga je ondanks jezelf, stiekem meehummend met het Happy-liedje van Pharell Williams. Vier minuten lang lijkt het mogelijk de wereld zonnig en met universele blijdschap tegemoet te zien. Totdat, natuurlijk, moslims zich ermee gaan bemoeien.

De Engelse moslimgemeenschap was de eerste die zich het liedje toe-eigende. Op de Happy-klanken zien we een video. Dikke, dunne, bebaarde, onbebaarde, donkere en roomblanke mannen, vrouwen en kinderen, die zich allemaal met de islam verbonden voelen. Ze bewegen, dansen, staan stil. Lachen, of kijken gewoon. Eén ding is duidelijk: ze willen uiting geven aan hun liefde voor zowel het geloof, als voor het simpeler plezier in het leven.

Moslim zijn en tóch van het leven genieten, zeg maar.

Een bijzonder geslaagd charme-offensief tegen de eeuwige beeldvorming van in woede ontstoken moslimmannen en zielig onderdrukte moslimvrouwen.

Nu, zoals te verwachten viel, was deze Britse video nog geen seconde gelanceerd, of de virtuele haram-politie was er alweer als de kippen bij om hem te veroordelen. Muziek! Dans! Vrouwen! Erger nog: vrouwen zij aan zij dansend met mannen. Het was allemaal ten strengste verboden en zondig.

Eigenlijk had ik geen zin om mijn zonnige humeur door deze geijkte scherpslijpers-redeneringen te laten verpesten. Maar goed, je bent journalist, je moet wat aan hoor en wederhoor doen, en zo klikte ik dan toch zuchtend op een filmpje van een of andere Britse prediker. Zijn voorouders waren duidelijk ergens op het Indiase subcontinent geboren. Zijn Britse accent was vlekkeloos. En tot mijn verbazing kwam hij - naast een heleboel nonsens - toch met één valide argument. Waarom, zo galmde hij, moesten moslims zich per se als aapjes op stokjes dansend aan de buitenwereld laten zien? Hadden ze soms zo weinig eigenwaarde, dat ze zich tot dit soort mediagenieke optredens lieten verleiden? Om aan anderen te bewijzen dat ze heus wel leuk en vlot waren? Ja, en hier raakte hij wel een gevoelige snaar.

Inderdaad, dacht ik ineens wrokkig. Moslims hoeven helemaal niets te bewijzen. Als anderen hen consequent af willen schilderen als roofzuchtige bommenleggers in plaats van als medemensen, dan zegt dat vooral iets over die anderen. In een ideale wereld laat jedat rustig van je afglijden.

Then again: die ideale wereld is nog ver weg. Tot het moment dat we, moslim of niet, gebroederlijk zij aan zij Happy-dansen, moet er nog heel wat gebeuren. Geen betere aanzet dan een video die iets raakt waar ieder mens vreugde bij kan voelen. Binnenkort komt er een versie van Nederlandse Happy moslims op de markt. Ik ga mijn danspasjes alvast oefenen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden