Goed betaalde slavernij in de Londense City

De Engelse kranten staan vol met rechtszaken over seksisme, burn-outs en pesterijen in de City, het financiële centrum van Londen. De ’square mile’ bloeit door alle fusies en overnames. Maar de werkdruk wordt sommige bankiers te veel. Polly Courtney (26) schreef een roman over haar ervaringen bij een grote Amerikaanse zakenbank.

Ze kende de verhalen over de extreem lange werkdagen, seksisme, pesterijen en ’backstabbing’ kantoorpolitiek. Toch zwichtte de nuchtere Cambridge student Polly Courtney voor de verleiding van een prestigieuze ’uitdagende’ baan bij een van de top zakenbanken in de Londense City. Al snel kwam ze erachter dat het leven als analist onderaan de apenrots meer leek op goed betaalde slavernij. Het inspireerde haar tot het schrijven van de roman ’Golden Handcuffs’.

„In de bank gaat het erom hoelang je werkt”, vertelt Courtney in Brown’s Hotel in Mayfair. „Dat is de sleutel voor een carrière. Er is een voortdurende concurrentie wie het hardst werkt. Dus mensen zitten ’s avonds tot middernacht achter hun computer, terwijl ze eigenlijk niets te doen hebben. Dat heet ’face-time’ Het is puur zelfbehoud.”

Er zijn allerlei trucs om de indruk te wekken dat je hard werkt: je computer instellen zodat het scherm niet op de screensaver springt. Met een stapel papieren het kantoor uitrennen en zeggen dat je een vergadering hebt, terwijl je met een vriend koffie gaat drinken of naar de sportschool gaat. Sommigen sturen om twee uur ’s ochtends nog een email om te laten zien tot hoe laat ze werken, legt Courtney uit.

Heel discreet weigert de schrijfster de naam van de bank te noemen noch de afdeling waar zij werkte, maar de Britse tabloids onthullen dat het gaat om Merrill Lynch, een van de vier grootste investeringsbanken ter wereld. Analisten, zo heten de beginnende bankiers binnen ’corporate finance’, moeten doen wat ze wordt opgedragen, kunnen nooit nee zeggen, moeten altijd beschikbaar zijn en de mobiele telefoon aan hebben staan. Het is niet uitzonderlijk als vakanties worden ingetrokken.

Een keer kwam Courtney om elf uur ’s avonds thuis en sprong direct haar bed in. Ze hoorde haar telefoon niet, maar de bank wilde dat dat ze terugkwam naar kantoor. Uiteindelijk stuurden ze een taxichauffeur om haar wakker te bellen en terug naar de bank te rijden. Ze ging pas de volgende dag middernacht weer naar huis. Automaten verkopen tandenborstels en de winkel in de bank verkoopt overhemden om er de volgende dag niet helemaal verfrommeld uit te zien. Douchen kan in de sportzaal in het gebouw. Nachten en weekenden doorwerken is heel gebruikelijk.

„Je zit onbewust in een soort val”, zegt ze over de bank, die in haar verhalen lijkt op een gouden kooi. „Je denkt dat je zelf de beslissing kan nemen over je toekomst, maar er wacht altijd iets beters om de hoek. Een promotie, een bonus van 10.000 euro. Zo wordt het heel moeilijk gemaakt om te vertrekken.”

Courtney is een typische high potential ofwel een onvermoeibare alleskunner. Als student werktuigbouwkunde aan de Universiteit van Cambridge was ze secretaris van het studentenorkest waarin ze viool speelde, beoordeelde ze telecombedrijven voor de University Investment Society (een mini-investeringsmaatschappij) en vulde ze haar zomers met stages.

Tijdens een achtweekse stage bij Merrill Lynch verdiende ze 10.500 euro. Niet slecht voor een 21-jarige. Haar jaarloon bij de bank was 71.250 euro en daar kwam nog de tekenbonus (’golden hello’) van 11.250 euro bij. Courtney geeft toe dat het ’belachelijke’ bedragen zijn voor een net afgestudeerde. Het geld dat de banken betalen, vergelijkt ze met ’een verdoving’.

Analisten moeten niet alleen uithoudingsvermogen hebben. Ze moeten ook heel stevig in hun schoenen staan. Voor vriendelijkheid lijken bankiers geen tijd te hebben, in de de verhalen van Polly Courtney. Die zijn overigens niet uniek. Haast iedere maand berichten de kranten over rechtszaken over seksisme, pesterijen en burn-outs in de City.

„Ik deed een mannenstudie en ben mannelijke werkvloeren gewend, maar daar was het seksisme meer onhandigheid dan het opzettelijk kleineren van iemand. Ik heb een paar gemene opmerkingen naar mijn hoofd gekregen zoals ’je hebt je hier zeker naar binnen geslapen, net zoals op de universiteit.”

Van slachtofferschap wil Courtney echter niets weten. In een ingezonden brief in The Times reageerde ze fel op de schadevergoeding van 1,2 miljoen euro die een een secretaresse van Deutsche Bank kreeg toegewezen ter compensatie voor ’een onophoudelijke campagne van gemeen en hatelijk gedrag’ tegen haar, die leidde tot een zenuwinstorting. Volgens Courtney ging het om ’onschuldige kantoorplagerijen’. „De secretaresse heeft nu geld gekregen, maar de rest van ons is nu opgezadeld met de last om aan werkgevers in de City te bewijzen dat we niet slechts goudzoekende huilbaby’s zijn”, aldus de schrijfster.

Toen Courtney met Kerst haar vrienden zag, drong het tot haar door dat ze zichzelf had verloren in een leven dat bestond uit spreadsheets en taxiritjes. „Mijn vrienden staarden naar me en vroegen zich af waar de energieke zelfverzekerde Polly was gebleven. Het was alsof ik mijn persoonlijkheid had verloren. Ik besloot het jaar af te maken, want dat staat beter op je cv, maar dat ik daarna zou opstappen.” Voor haar wogen het geld, het prestige en de carrièrevooruitzichten niet op tegen de lange werkdagen, de onvoorspelbaarheid van de uren, en het in haar ogen ’futiele’ werk.

Veel mensen in de City zijn ongelukkig in hun werk en spelen met de gedachte om hun baan op te zeggen. Uit een onderzoek in 2003 bleek dat 75 procent van de werknemers binnen vijf jaar ander werk wil hebben. Als ze de mogelijkheid zouden krijgen, dan zou 57 procent morgen hun carrière omgooien, waarbij de meerderheid (78 procent) de City achter zich zou laten.

Op dit moment is de City weer booming. Maar de toegenomen werkdruk leidt tot steeds meer alcoholmisbruik onder de City professionals. De organisatie Anonieme Alcoholisten houdt nu wekelijks tweeëntwintig bijeenkomsten in de City en de kantoorwijk Canary Wharf, en steeds meer jongeren kampen met alcoholproblemen.

De schrijfster kreeg uiteindelijk nog een vertrekpremie van 15.000 euro mee. „Toen ik op mijn laatste dag de deur uitliep, kreeg ik mijn leven terug.” Courtney werkt nu drie dagen per week als strategieconsultant en werkt aan haar tweede roman ’Fourplay’ over vier jonge vrouwen in de City. ’Naast schrijven treedt ze zeker dertig tot veertig keer per jaar op met het uit alleen vrouwen bestaande strijkkwartet ’No Strings Attached’ en speelt ze drie keer per week voetbal.

Van de 36 afgestudeerden die tegelijk met Courtney begonnen, werken er nog drie bij de bank.

'Golden Handcuffs’ verschijnt 1 november bij uitgeverij Troubador Publishing. Prijs 6,99 pond. ISBN 10905886-34-9.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden