Gods zegen op tropisch strand

Het huwelijk als rooms-katholiek sacrament wordt in de kerk gesloten. Dat is jammer voor katholieke trouwlustigen die het Arubaanse strand als decor verkiezen. De orthodox-protestantse dominee Dekker biedt uitkomst. Hij komt in zwart pak, doet zijn ding met onbekende bruidsparen en verdwijnt even snel als hij kwam.

Een halfuur voor zonsondergang, voordat Eric Sebolcik (26)en Laura Cooly (24) uit Pennsylvania elkaar hun jawoord zullen geven, ligt de prachtig gekozen plek bij het Divi Divi Hotel er nog verlaten bij. Het poederwitte zandstrand -waar Aruba zijn succes mede aan te danken heeft- is hier breed en de hoteltuin heeft er een fraaie, met palmen omzoomde uitloper. De azuurblauwe zee als achtergrond moet de mooiste dag van hun leven compleet maken.

Het bureau 'Aruba Weddings For You' werft via een website buitenlandse bruidsparen en fungeert op het bounty-eiland als ceremoniemeester. Bliksemsnel toveren ze een trouwtoneel te voorschijn rondom een inklapbare ereboog, omwonden met guirlandes. Daarnaast verschijnt onder een witte parasol een tafeltje met de onvermijdelijke wedding cake (met zilveren taartschep), een koeler met champagne en uiteraard het trouwboek ter ondertekening. Snel neergelegde palmtakken formeren een looppad richting de ereboog. Sebolcik en Cooly houden het simpel, maar extravaganza kan ook. De ceremonie van vanavond is goed voor duizend US dollar. Honderd dollar gaat naar de dominee.

Vijf minuten voor tijd arriveert ds. G.J. Dekker (61). 's Zondags preekt hij in toga, voor deze gelegenheid heeft hij een stemmig zwart pak en dito gepoetste schoenen aangetrokken. Hij staat er wat afstandelijk bij en wekt tussen het handjevol schaars geklede toeristen de indruk van een andere planeet te komen. De dominee heeft de namen van het bruidspaar niet paraat. Hij grabbelt in zijn colbertzak en wijst naar de ceremoniemeester: ,,Ik krijg van haar altijd de details op een briefje.'' Dekker weet evenmin iets te zeggen over de kerkelijke achtergrond van Sebolcik en Cooly. ,,Ik weet het echt niet'', klinkt het bijna hulpeloos.

Als omstanders applaudisseren, komt het stralende bruidspaar vanuit de hoteltuin aangelopen. De dominee en het bruidspaar zien elkaar voor het eerst en chatten kort. Hij hoort dat ze elkaar nu tien maanden kennen, beiden werken als civieltechnisch ingenieur. ,,Same thing'', lachen ze. De bruidegom is even van zijn a propos bij de vraag naar kerkelijke wortels. Impulsief reagerend: ,,Ik ben helemaal niet religieus.'' Hij roept met het snerpende accent van de noordoostkust naar zijn inmiddels verderop staande bruid: ,,Laura, van welke denominatie ben jij?'' Laura brengt haar Ierse achtergrond naar voren en dan trekt Eric de voor de hand liggende conclusie: ,,Zij is katholiek.''

Ds. Gerrit Dekker is opgegroeid in Abcoude. Op 16-jarige leeftijd, hij werkte bij Werkspoor in Amsterdam, kreeg hij een persoonlijke geloofservaring: ,,Ik werd me bewust van het feit dat ik een verloren zondaar was en dat de Here Jezus voor mij persoonlijk was gestorven.''

Via Suriname en Canada belandde Dekker in de VS, trouwt er met Peggy, en wordt er in 1985 Amerikaans staatsburger. De Reformed Churches of America, een orthodox kerkgenootschap dat in 1628 door de Amsterdamse gereformeerden in de toenmalige kolonie Nieuw Nederland werd gesticht, zorgden voor zijn theologische opleiding. Met een onmiskenbare emigrantenklank: ,,Ik gebruik op het strand dan ook altijd het huwelijksformulier uit deze kerken, you know.''

De zon gaat nu snel onder, de schaduwen op het witte zand worden lang. Een laag binnenkomende KLM leidt nog even af, maar dan klinken vanuit een cd-speler verwaaide klanken van Mendelsohns bruiloftsmars als startsein: de bruiloft is begonnen. Laura draagt een klassieke bruidsjurk, Eric is min of meer casual gekleed, op blote voeten gaan ze hand in hand langs het palmbladpad naar de ereboog. Daar doet dominee Dekker zijn ding. Hij pakt een bijbel, waarin de overige onderdelen van de liturgie met paperclips voor wegwaaien in de West-Indische wind worden behoed. Hij leest enkele tekstgedeelten, daarna ploegt hij het huwelijksformulier door, bidt met het bruidspaar, zegent ze. ,,Je kunt je huwelijk niet op liefde alleen bouwen'', klinkt het in Engels met een Nederlands accent. Doelend op het geloof: ,,Er komen wel even some more things bij kijken.'' De dominee tekent een akte en verlaat de trouwplechtigheid van Sebolcik en Cooly nog vóór de champagne. Verontschuldigend: ,,Nee, ik drink geen alcohol.''

Sinds 1994 is de verloren zoon weer terug in de schoot van het Koninkrijk der Nederlanden: als hulpprediker van de Protestantse gemeente van het Arubaanse buurtschap Piedra Plat. De behoudende kerkenraad aldaar voelt niets voor de escapades van hun herder en leraar in de late namiddagzon. Dat Dekker het toch doet, kan alleen bij de gratie van het feit dat hij sinds kort tevens waarnemend predikant is van de vacante, veel vrijzinniger protestantse kerk in de hoofdstad Oranjestad. ,,Ik heb nu tóch de kans dat ik een korte boodschap meegeef.''

In Oranjestad houdt hij drie dagen per week spreekuur, aan de Wilhelminastraat. Het computertijdperk heeft de pastor niet bij kunnen benen, want hij zit in de consistorie -schoenen uit- achter een pompeuze elektronische typemachine te werken aan zijn preek voor komende zondag: wéér een aflevering in een serie over de profeet Hosea. Hij oogt low profile en toont zich een goed gastheer. Op zijn zwarte kousen loopt hij richting koffiemachine en beantwoordt daarna vriendelijk de vragen.

In de stadsgemeente heeft de plattelandsdominee moeite met een kerkenraadslid, dat samenwoont met een

andere man. ,,Sociaal gezien kan ik het goed met de man vinden, maar als predikant kan ik hem -wanneer hij ouderling van dienst is- geen hand geven.'' Een homohuwelijk, honderd dollar of niet, zal hij 'oh no, never' sluiten. ,,Dat is strijdig met de bijbelse principes over het huwelijk tussen man en vrouw.'' Nog daargelaten de juridische voetangels en klemmen: ,,Je zult dan toch eerst voor de wet getrouwd moeten zijn, maar Aruba erkent het Nederlandse homohuwelijk niet.

Recentelijk won een lesbisch echtpaar uit Nederland een rechtszaak tegen het land Aruba: hun huwelijk moet van de rechter wel degelijk ingeschreven worden in de Arubaanse burgerlijke stand. Justitieminister Rudy Croes, een fel tegenstander, heeft hoger beroep aangetekend bij het Gemeenschappelijke Hof van Justitie op Curaçao. In het hele traject heeft Croes eerst nog weer de geestelijkheid op het eiland geconsulteerd. ,,De katholieken, de rabbi en ik waren unaniem tégen'', zegt Dekker, die toegeeft dat er 'iets inconsequents' zit in het feit dat hij wél buitenlandse heterostellen trouwt, wier zedelijke moraal hij helemaal niet kent.

Dekker blijkt van alle markten thuis, als zich uit de Nederlandse bible belt een jong stel meldt: lidmaten van de Christelijke Gereformeerde Kerk te Urk. Anna van Urk (20) en Sjoerd Bakker (23) verkiezen voor de plechtigheid het werkelijk schattige Protestantse kerkje te Piedra Plat boven het Arubaanse strand. Domineesvrouw Peggy Dekker beroert de toetsen van het elektronische orgel en de dochter des huizes deelt de liturgieën uit. Het samenzijn begint met het zingen van Psalm 146:1, op verzoek van het bruidspaar -net als thuis- uit de berijming van 1773 en niet ritmisch. Gedragen klinkt op hele noten 'Prijst den HEER met blijde galmen'. Buiten het gekakel van kippen, binnen na votum en groet de schriftlezingen uit de Statenvertaling, eerst Genesis 2: 18-25 ('Ook had de HEERE God gesproken: Het is niet goed dat de mensch alléén zij...') en daarna Efeziërs 5: 22-33 ('Gij vrouwen, weest uwen eigen mannen onderdanig, gelijk den Heere...').

Dan volgt lezing van het formulier, 'om den Huwelijkse staat voor de gemeente van Christus te bevestigen' zoals dat in de Christelijke Gereformeerde Kerk van Urk wordt gehanteerd. Ds. Dekker begint te lezen: 'Overmits aan de gehuwden velerhande tegenspoed en kruis vanwege de zonde overkomt...'

Op verzoek van het bruidspaar preekt de dominee over Psalm 32: 8 'Ik zal u onderwijzen, en u leeren van den weg die gij gaan zult. Ik zal raad geven, mijn oog zal op u zijn'. Het paar neemt na de preek plaats op het knielbankje, de dominee zegent hen en na het Onze Vader zingen de aanwezigen psalm 134: 2 ('Dat 's HEEREN zegen op u daal'...'). Namens kerkenraad en gemeente, van wie niemand aanwezig is, overhandigt ds. Dekker de trouwbijbel. Voor een trouwerij mét preek staat tweehonderd dollar, maar dan héb je ook wat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden