Gluren

De drone moet hét kerstcadeau van 2016 zijn geweest

LEONIE BREEBAART

Het jaar begon zo goed, de dag na Kerst. Strikt genomen was dat natuurlijk nog voor het nieuwe jaar, maar doordat de zon de mist eindelijk eens had verdreven, voelde die dag als een nieuw begin waarin je alle beslommeringen en plichten van december van je af laat vallen. In die lichte stemming stapte ik de polder in, weg van de ongelezen kranten, de lonkende uitverkoop, de top-2000, de kerstkransen en de opengeslagen kookboeken. Stukje rijden, eindje lopen, dorpje door, dijkje op en ik stond op zo'n plukje Nederland waar je hooguit wordt opgemerkt door een stel eenden, die zich na je komst discreet in het riet terugtrekken.

Niet beloerd worden door mensen of apparaten die iets van je willen - je gedachten, je geld, je aandacht - dat is een zeldzame luxe, bedacht ik terwijl ik uitkeek over het water. De zon scheen op het water. Het ritselende riet overstemde de snelweggeluiden. Je zou hier in dit natuurgebiedje zomaar een potje kunnen janken, of bij warm weer halfnaakt in het gras gaan liggen. Je kunt er slonzig uitzien - ik zag er slonzig uit - maar geen eend of rietpluim die er iets van vond. Zeker weten dat niemand je ziet: dat is ook een vorm van vrijheid.

Jammer alleen dat sommige Nederlanders vrijheid juist opvatten als het recht om ongevraagd naar anderen te loeren - en dat niemand hen daarin tegen lijkt te houden. Op de dijk had ik ze eigenlijk wel zien staan: twee forsgebouwde mannen met hun nieuwste aanwinst. Puur op het eerste gezicht leken het me niet zulke leuke mannen, maar ik was ze al half vergeten tot ik boven mijn hoofd het geluid van een bromvlieg hoorde, maar dan een stuk harder. Niet dat ik zo'n interessant foto-object ben of iets heel verbodens aan het doen was, maar het voelde niet goed. Wat moest die camera daar boven mijn hoofd? Wie waren die mannen, en was die camera nou foto's aan het maken of niet? Zo ja, wat gebeurt daar dan mee?

Vreemden vanuit de verte beloeren, mag dat dan zomaar? Eigenlijk niet, ontdekte ik toen ik weer thuis was. Na enig surfen tussen advertenties voor de nieuwste modellen en enthousiaste verhalen van drone-gebruikers stuit je wel degelijk op welomschreven regels. De hobby-drone dient niet hoger te vliegen dan vijftig meter, mag zich niet verder dan honderd meter van de bestuurder bevinden en moet minstens vijftig meter afstand houden van wegen, mensen en bebouwing.

Minstens vijftig meter van de bebouwing? Een dag na mijn uitje zag ik één straat van mijn huis in een dichtbevolkte wijk alweer twee mannen in de weer met het favoriete kerstcadeau van 2016. Ter hoogte van de balkons bleef het ding roerloos in de lucht hangen. Je kijkt ernaar en beseft: dat kunnen we dus ook nog verwachten: dat de buren af en toe langs het raam of boven het balkon komen vliegen. En dan mag je nog hopen dat het de buren zijn, en niet een stel viezeriken of een criminele bende.

Dat lijkt me een probleem waar we nog wat mee te stellen krijgen: je kunt wel regels opstellen, tegen drones, of tegen vrouwen nafluiten, maar als Nederlanders zelf niet begrijpen wat er verkeerd aan is om andermans privacy te schenden, heeft zo'n wet weinig gezag. Daarvoor moet er eerst iets heel ergs gebeuren.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden