Globalisering vereist sterke EU

Ik heb het er maar eens op nageslagen: in België worden mensen gemiddeld minder oud dan in Canada. Het scheelt een jaar. Je kunt dus niet volhouden dat het leven in Canada als gevolg van lagere standaarden voor voedselveiligheid en milieu zo slecht is dat het Ceta-verdrag omwille van lagere levensverwachtingen moet worden verworpen. Dat geldt natuurlijk ook voor het komende TTIP-verdrag met de Verenigde Staten. Als regelmatige bezoeker van die landen heb ik niet het gevoel zelfmoord in slow motion te plegen omdat ik daar verkeerde dingen eet, inclusief chloorkippen. Maar dit is wel wat activisten ons willen doen geloven.

De waanzin over deze verdragen die door activisten over ons wordt uitgestort, kent geen grenzen. Nu beweren ze dat vaak lagere Canadese standaarden moeten worden geaccepteerd waardoor milieu, arbeid, dierenwelzijn en consumentenbescherming worden geschaad en dat daardoor onze democratie wordt uitgehold. En Waalse boeren zijn ook nog eens bang dat ze door Ceta de concurrentieslag met hun Canadese collega's verliezen.

Ik heb nog nooit echt overtuigend bewijs gezien dat verschillen in standaarden een gevaar voor onze gezondheid, economie en democratie opleveren. Daarom hebben we hier vooral te maken met bangmakerij van hetzelfde soort als de onzin en onberedeneerde angsten die over ons werden uitgestort in de aanloop naar het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne. Het enige onderwerp van serieuze discussie is de clausule over investeringsbescherming die het voor bedrijven mogelijk maakt om de staat aan te klagen buiten de normale rechtsgang om, het zogenoemde Investor Court System. Maar dat is inmiddels zo hervormd dat er mee te leven valt. En toch bestaat de vrees dat multinationals onze democratie overrulen.

Het probleem is dat een discussie over feiten totaal zinloos is. Want tegenstanders van multilaterale handelsverdragen interesseren de feiten niet echt. Dat bleek tijdens de recente reconstructie van het Oekraïne-referendum door het TV-programma 'Medialogica'. Geen Stijl's Bart Nijman zag het initiatief voor een referendum als een goede grap om de zomer mee door te komen en als dit mislukte dan hadden ze in ieder geval een paar mensen zenuwachtig gemaakt. Net als die andere initiatiefnemers interesseerde hem Oekraïne geen moer.

In Wallonië probeert de regionale regering de federale nu een hak te zetten en voelt het de hete adem van de antikapitalistische Marxistische Parti du Travail de Belgique in de nek. Dit soort partijen mobiliseert net als de Barten Nijman van deze tijd het ongenoegen dat de globalisering veroorzaakt.

Zeker, globalisering kent winnaars en verliezers, voor- en tegenstanders. Globalisering is echter een feit dat aanpassing van de maatschappij en een sterke Europese Unie vereist, terwijl het organiseren van tegenstand in het digitale tijdperk gemakkelijker dan ooit is. Maar de historische les dat protectionisme en nadruk op soevereiniteit averechts werken, is inmiddels vergeten. Wie handelsverdragen verwerpt zonder een alternatief aan te dragen, weet dat het uiteindelijk ten koste van de eigen welvaart gaat. Verliezers van de mondialisering die door activisten en partijen worden gemobiliseerd, verliezen het meest. Daarom is het opjutten van groepen als goede grap of uit politiek opportunisme ronduit amoreel.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden