Glas is het nieuwe goud

Toegegeven, ik zat er niet voor de middeninkomens, de pensioenen, of het eigen risico in de zorg en ook niet voor belastingvrije schenkingen, ofschoon altijd welkom. Zelfs zat ik er niet voor de vluchtelingen en voor de onrust in de wijken of het onbehagen in het land.

Ik zat midden op de dag voor de televisie vanwege de Glazen Koets. Met die acht gitzwarte Friese paarden ervoor, waarover een commentaarstem zei: 'Het zijn allemaal hengsten. Een merrie ertussen zou voor onrust zorgen.'

Natuurlijk ga je je op dit punt afvragen waarom er niet voor acht merries was gekozen. En ook hield die opmerking me bezig van een paardenscout die 's ochtends op de radio zei dat de ruinen (hij zei ruinen en niet hengsten) waren geselecteerd op hun goede karakter. Bleef dan van dat goede karakter zo weinig over, als er één merrie in de buurt was? Terwijl een ruin toch een gecastreerde hengst is.

Of konden we in dat commentaar een veel algemenere kritiek lezen op de staat van de man?

Hoe dan ook, de hengsten of ruinen draaiden voorbeeldig het voorplein van Paleis Noordeinde op, in hun allermooiste tuig en met koninklijke oogkleppen op, geflankeerd door zeer ernstige mannen in livrei. Die ernst, dat is nog eens een aparte beschouwing waard, want hoewel menigeen toch dwaas verkleed rond liep, kon er in de hele optocht nergens een lachje af; dit feestje had de grimmigheid van de militaire operatie die het eigenlijk was. Alleen de koningin, die schreed voort met een gezicht dat op proesten stond, maar zo'n gezicht kreeg ze van nature mee.

Voor het koetscommentaar had de NOS een speciale verslaggever bij de hekken van Noordeinde geposteerd, waar de sfeer veel giecheliger was, en die twee dames en een oudere heer uit het volk zijn bolmicrofoon voorhield. Ja ze waren ook benieuwd naar de Glazen Koets. Maar die Glazen Koets viel niet mee. Goed, er zat veel glas in (meer dan in de gala-glas berline) en bood dus meer zicht op de inzittenden, maar toch was de koets nog te 'klaterig'.

Daarover was de commentator weer verbaasd want de Glazen Koets was toch een stuk strakker dan de Gouden; maar misschien zagen we hier een voorbode van wat komen ging.

Het einde van de Gouden Koets.

De restauratie komt precies op de tijd. Op tijd om hem, met bijpassend en verklarend commentaar, over een paar jaar te parkeren in het Rijksmuseum.

Te klaterig.

Getrokken door hengsten.

Pagina's vol hadden de kranten besteed aan de Glazen Koets. Palmtakken, kroontjes, cherubijnen, putti, de goudkleurige hoornen des overvloeds tussen de achterwielen, de witte band rondom de kast met het kristalglas ervoor dat de schilderingen beschermde.

Te klaterig.

En die witte band waarboven koning en koningin zwaaiden, zij met die proestende lach, de witte band met die geschilderde ornamenten erachter, die was volgens een leerling van het Albeda College die ook in de uitzending zat, net een strip van Jip en Janneke.

Niet mooi.

Zij van de NOS plaatsten een camera heel erg laag, net boven de paardenstront op de weg, om de vergulde velgen te filmen. Kijk dan hoe mooi.

Het volk mocht dan morren, dit was de koets van de toekomst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden