Gladiatoren

Mevrouw Pamela Hemelrijk, u bent columniste bij het Algemeen Dagblad en ik ben dood. Op het eerste gezicht hebben wij weinig met elkaar gemeen: ik was zeker geen deskundige schrijver en u maakt nog steeds deel uit van de wereld van de levenden. Dat ik de vrijheid neem om mij tot u te richten komt door uw laatste column getiteld 'Morituri te salutant', die afgelopen dinsdag op pagina 2 uw krant is verschenen. Het is duidelijk dat u nooit op het idee was gekomen om op maandag dit stuk neer te pennen als ik de zondag ervoor niet onder bepaalde omstandigheden was gestorven. Mijn dood heeft in dit land veel losgemaakt. Veel verbijstering, maar ook veel leedvermaak en hatelijkheid. Dat heel wat mensen zich door mijn dood hebben laten inspireren om hun wreedheid in de brievenrubrieken van hun kranten ten toon te spreiden neem ik voor lief. Maar dat u, een vooraanstaand publiciste van een groot dagblad, dezelfde weg zou bewandelen had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

In uw bijdrage legt u mijn dood uit als een geluk bij een ongeluk: als de definitieve oplossing voor het voetbalvandalisme. U toont zich een vurig aanhangster van zelfvernietiging van groepen die de maatschappij enige last bezorgen. U verzet zich tegen de Tweede Kamer, die nieuwe politietechnieken mogelijk wil maken, zoals het infiltreren van groepen hooligans, om te voorkomen dat er na Beverwijk opnieuw slachtoffers vallen. U noemt de laatste ontwikkelingen die tot mijn gewelddadige dood hebben geleid 'juist wel bemoedigend'. Volgens u moeten massale vechtpartijen van voetbalsupporters op afspraak 'aangemoedigd' worden om de maatschappij van het verschijnsel vandalisme te zuiveren. Daarbij pleit u voor de introductie van een soort nieuwe gladiatorentijdperk waarin in afgehuurde stadions “kaalgeschoren randgroepjongeren elkaar met ploertendoders de hersens inbeuken.” U zegt voor zo'n 'feestelijk schouwspel' bereid te zijn 'dik geld te betalen'.

Ik begrijp best dat een column een zekere dosis overdrijving mag bevatten. Maar uw gebrek aan ervaring in het doodgaan onder een regen van slagen had u tot meer terughoudendheid moeten manen. Want weet u, mevrouw Hemelrijk, doodgeknuppeld worden doet heel veel pijn. Zeker als je er niet echt om gevraagd hebt. Maar voor u tellen andere zaken. Zoals het vinden van een onderwerp op de vroege maandagochtend. Toen ik in de modder van Beverwijk naast mijn paraplu lag te sterven heb ik natuurlijk niet aan u gedacht. Ik had andere dingen aan mijn hoofd. Maar nu u mijn martelgang heeft aangegrepen om een grappig stukje te schrijven teneinde uw lezers te vermaken, zou ik u toch willen vragen om dit niet te herhalen.

U predikt geweld om van geweld af te komen. Dat is mijns inziens geen goed uitgangspunt. Een democratische en zorgzame samenleving moet de burgers tegen zichzelf in bescherming nemen. Als iemand om welke reden dan ook zelfmoord wil plegen reikt u hem of haar toch ook geen rattengif aan? Voor je het weet beland je in een vicieuze cirkel, waar geweld tot norm wordt verheven en waar mensen molotov-cocktails in elkaars woonkamers smijten. Ik hoop juist, in alle bescheidenheid, dat mijn dood als voorbeeld wordt gesteld om een halt aan de waanzin toe te roepen.

Alles overziend denk ik, mevrouw Hemelrijk, dat u geen slecht mens bent. U heeft gewoon een zeer slechte column geschreven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden