Giebelend paaldansen in een kort broekje

Ze kan het nog steeds niet aan haar vrienden vertellen zonder dat ze in de lach schiet. Toch besluit Karin Sitalsing, ondanks haar slechte rug en de angst om haar nek te breken, te gaan paaldansen.

Het was geen langgekoesterde wens. Geen meisjesdroom die uitkwam. Dat ik ineens op mijn kop in een paal hing, was eerder een uit de hand gelopen grap. Maar wel eentje die smaakte naar overwinning. Op wie of wat, daar ben ik nog niet helemaal uit. Misschien wel op de oprukkende burgerlijkheid. Als soort van tegenwicht voor het feit dat ik sinds kort in een keurig koophuis woon in een nette nieuwbouwbuurt.

En vooruit, misschien kwam het een beetje door het boek 'Feel the fear and do it anyway', dat ik laatst las. De rode draad: als je bang bent voor dingen, ben je feitelijk bang dat jij er niet mee kunt omgaan. En als je nu eens besluit dat je dat best kunt, wat dan? Het kwartje viel. Want inderdaad dacht ik best vaak: dat moet maar niet. Maar wat nu als ik die dingen eens wél zou doen?

Kort na het lezen van dat boek had de sportschool bij me om de hoek een open dag. Met demonstraties. Ik appte mijn vriendin Maaike: ze geven hier paaldanslessen! Ga je mee?

Eigenlijk wist ik toen al: nu is er geen weg meer terug. Want waar ik vaak afhaak als ik dingen niet durf, doet zij ze dan juist wél. Binnen een minuut kwam haar antwoord. "Nice! Wanneer beginnen we?"

Aandachtspuntje: mijn rug. Ik had ooit een hernia. Ik besloot Margriet, mijn fysiotherapeut, te vragen of het wel een goed idee was. "Wat?", zei ze. "Echt waar... paaldansen? Dat heb ik ook altijd nog eens willen leren!"

En nu staan Maaike en ik hier, in de polefit-studio. Geen schaarsverlichte ruimte, geen grote koelers met champagne, geen foute mannen. Wel acht giebelende dames, onwennig in broekjes die zo kort zijn dat mijn moeder me terug naar huis zou sturen. Moet wel, want in een lange broek glijd je zo de paal uit, is ons verzekerd.

Na een warming-up leert Roanne ons de fireman, de basic kate en de knee turn. Althans: zij doet de turns voor, waarna we allemaal twee keer mogen.

Roanne dwarrelt rond de paal naar beneden als een blaadje op een herfstbries, haar blonde krullen deinen mee, ze lacht er lieftallig bij, elegant staat ze op, wapperend met haar wimpers als een pin-up uit de jaren vijftig.

En dan mag ik.

Nee, geen herfstblaadje, eerder een soort baksteen, de krullen heb ik niet, laat staan dat ze blond zijn, en lieftallig en bevallig - laten we het daar maar helemáál niet over hebben.

''Niet nadenken'', coacht Roanne. Maar er is juist zo veel om over na te denken. Rechterhand boven, de linker op borsthoogte, en dan drie grote passen om de paal: rechts, links, rechts, zwaaien met het linkerbeen om vaart te maken en dan mezelf als het ware naar voren laten vallen. Linkerknie om de paal, of was het nou de rechter? En o ja, ik moest ook nog zo naar buiten hangen. ''Heupen naar voren!''

Ik draai, maar daar is alles mee gezegd, ik bungel en spartel met de snelheid van een slak met een lekke band. Om en om wagen we alle acht een poging.

''En nu ondersteboven!'' Zestien grote ogen kijken Roanne aan. Ze lacht. Zij weet wat wij op dat moment nog niet weten: dat we dat best kunnen. Ik doe precies wat ze zegt: paal onder de linkerarm, andere hand hoger, rechterbeen naar achteren zwiepen en dan omhoog. Het lukt. Ik hang.

Geen idee hoe ik eruitzie, maar ik voel me een diva. Zo traag als de turns gingen, zo goed gaat dit. Het lukt zelfs om mezelf ondersteboven langzaam naar beneden te laten glijden. De paal schuurt langs mijn bovenarm, maar het maakt me niks uit. Als ik even later weer op de grond sta krijg ik een high five van Maaike.

De volgende ochtend heb ik een beetje spierpijn in mijn armen en is mijn rug wat stijf. Op mijn bovenarm prijkt een blauwe plek die zo groot is dat hij een eigen postcode verdient. Ik koester hem als een oorlogstrofee.

Zes weken duurt onze introductiecursus. In die weken leren we nieuwe draaien, in de paal te klimmen en varianten op de vertical break - de opjekopstand. Steeds minder bang pakken we de paal vast en laten we onszelf slingeren. Want dat is het, zegt Roanne, gewoon angst om erop te vertrouwen dat je heus niet je nek breekt. Als ik op mijn kop hang om de butterfly te doen (een soort spagaat in de lucht), durf ik pas mijn benen los te laten als Roanne zegt: ''Joh, je hebt écht heel veel balans.''

Het gaat me niet snel genoeg, mopper ik na de les. Zeur niet zo, zegt Maaike, wees 's niet zo hard voor jezelf. Au. Ze heeft gelijk, ik haat het om dingen niet goed te kunnen. Ik haak liever af dan te 'verliezen' - maar zo leer ik natuurlijk nooit wat.

We gaan door met de vervolgcursus. Met de kanttekening dat de vertical break nogal een killer blijkt voor mijn rug. Van het draaien wordt je rug juist sterker, belooft Roanne, dus ik besluit de op-je-kop-stand even te laten voor wat hij is en me te focussen op het gezwier. Ik weersta de verleiding om het helemaal op te geven. Maaike is razend enthousiast en we hebben te veel lol. En het is een goede les voor me, besluit ik: doorzetten met iets waar ik niet zo heel goed in ben.

''Op dinsdag kan ik niet. Dan moet ik paaldansen.'' Ik kan het nog steeds niet tegen mensen vertellen zonder in de lach te schieten. Laatst liep ik met vrienden naar huis na een etentje, ik zette mijn tas neer en deed een fireman om een lantaarnpaal. Ze applaudisseerden.

De liefste reactie komt van mijn moeder. Ik vertel het als ik bij mijn ouders ben, een paar honderd kilometer van mijn huis. ''Mam, ik moet op tijd terug zijn, want ik heb vanavond een cursus.'' ''O? Leuk, wat voor cursus?'' Stilte. ''Eh. Ik paaldans.'' Stilte. ''Hou je dan wel goed vast?''

Reageren?

Ooit aan een sport of hobby gedaan waar u niet zonder enige schaamte met uw vrienden over kon babbelen? Laat het ons weten in maximaal 150 woorden via tijdpost@trouw.nl.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden