Ghostpoet wil stem zijn van het alledaagse

Muziek voor en over de doorsnee mens: het is de rode draad in het werk van Ghostpoet. Twee jaar na zijn succesvolle debuutalbum is de Britse zanger en producer terug met een nieuwe plaat en een geëvolueerd geluid.

"De demoversie van het album was nog een tikje duisterder," zegt Ghostpoet lichtelijk verdedigend wanneer hij gevraagd wordt naar de neerslachtige sfeer op zijn tweede plaat. Het is moeilijk voor te stellen, want ook het eindresultaat van 'Some Say I So I Say Light' is nog altijd doorspekt met zwaarmoedige, industriële beats en de bijbehorende lome vocalen van de zanger. Een heel verschil met debuutalbum 'Peanut Butter Blues and Melancholy Jam', dat misschien niet de feel good-plaat van 2011 was, maar toch een aanzienlijk hoopvollere toon had.

"Mijn tweede album bevat heus wel een sprankje hoop, al hoor je dat misschien niet direct. Ik ga niet ontkennen dat de neerslachtige sfeer overheerst: ik heb een behoorlijk donkere periode achter de rug." Ghostpoet wil er niet verder op ingaan. Hij lacht verontschuldigend, maar gaat dan weer nonchalant onderuit zitten in zijn stoel: "Ik probeer niet moeilijk te doen hoor, maar ik heb lang geleden besloten niet te veel weg te geven over mijn privéleven. Natuurlijk baseer ik veel van mijn nummers op mijn eigen ervaringen, maar uiteindelijk wil ik de aandacht niet te veel op mezelf leggen. Mijn muziek gaat niet alleen over mij, maar over iedereen: alledaagse mensen en doorsnee levens."

Ghostpoets eigen leven is al een tijdje niet meer doorsnee. Zijn debuutplaat verscheen in 2011 op het kleinschalige, onafhankelijke label Brownswood en werd datzelfde jaar genomineerd voor een prestigieuze Mercury Prize. De afgelopen jaren tourde Ghostpoet door Europa en Australië. In de teksten zijn directe verwijzigen naar zijn faam echter ver te zoeken.

"Schrijven over de optredens die ik doe of de feestjes waar ik naartoe ga? Dat is toch wegwerpmuziek! Ik vind het belangrijker dat iedereen zich kan herkennen in mijn teksten. Ik wil dat het openstaat voor meerdere interpretaties." Moeilijk vindt hij het niet om over alledaagse onderwerpen te blijven schrijven. "Ik kook nog steeds zelf, ik doe mijn eigen boodschappen. Natuurlijk zijn er aspecten van mijn leven die niet alledaags zijn: niet iedereen mag naar Amsterdam vliegen om over zijn nieuwe album te praten. Maar ik doe mijn best om zo nuchter mogelijk te blijven."

Terwijl hij zijn debuutplaat op zijn laptop in de slaapkamer maakte, had Ghostpoet voor zijn nieuwe album een professionele studio en een co-producer tot zijn beschikking. Toch koos hij ervoor om eerst zelfstandig aan de slag te gaan. "Ik was net verhuisd naar een appartement in Oost-Londen, waar een eerdere huurder een oude piano had achtergelaten. Tijdens mijn tour had ik allerlei nieuwe ideeën op mijn laptop opgespaard. Eenmaal thuis begon ik ze op de piano uit te werken tot melodieën."

Via co-producer Richard Formby, die onder andere meewerkte aan de albums van de bands Darkstar en Wild Beast, raakte hij gefascineerd door analoge apparatuur. "Bij de totstandkoming van de plaat heb ik de computer zo lang mogelijk vermeden. Het idee dat een simpele synthklank eindeloos opgerekt en gemanipuleerd kan worden tot een nieuw geluid trok me aan. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd te experimenteren."

Dat was in het verleden niet altijd mogelijk. "Toen ik mijn eerste album produceerde wist ik soms niet waar ik mee bezig was. Ik had veel ideeën die ik technisch niet uit wist te voeren. Formby heeft me geholpen de productie naar een hoger niveau te tillen. De nummers op het nieuwe album zijn gelaagder, dat hoor je direct."

Ghostpoet is overduidelijk blij met het resultaat. Ontspannen schenkt hij een glas water voor zichzelf in, neemt een slok en leunt achterover in zijn stoel. Heeft hij aan de vooravond van zijn tweede albumrelease dan helemaal geen last van zenuwen? "Ik kan me niet gestrest voelen door hetgeen waar ik het meest van houd. Toen ik elke dag van negen tot vijf werkte voelde ik me pas gestrest." Zijn werk bij een verzekeringsmaatschappij maakte hem verre van gelukkig. "Ik werd opgejaagd door mijn baas, maar zag geen mogelijkheid om een andere baan te zoeken. Elke dag was hetzelfde. Sommige mensen kunnen daar mee leven, maar ik niet."

De 30-jarige zanger en producer kijkt met dubbele gevoelens terug naar die tijd. "Ik zou nooit meer terug willen keren naar mijn oude leven, maar ik haal er nog altijd veel inspiratie uit. Het was geen dankbaar bestaan, maar het voelde in veel opzichten echter dan het leven dat ik nu leid. Er zijn genoeg mensen die geen mogelijkheid hebben om aan hun dagelijkse sleur te ontsnappen, of om erover te praten. Omdat het mij wel gelukt is, voelt het bijna als mijn plicht om een stem voor hen te zijn."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden