Ghanese 'highlife' proeft als ijssorbet, koel en opwindend/pop

AMSTERDAM - Kwamen er in november nog achtduizend bezoekers af op het Highlife Festival in Ahoy', vrijdag trok de highlife-legende Eric Agyeman een matig gevulde Max-zaal in de Melkweg.

STAN RIJVEN

Niet zo verwonderlijk want het Rotterdamse spektakel verwees naar de hogere sferen die je bereiken kunt middels verboden rookwaren, het concert van Ageyman daarentegen naar de aardse highlife-muziek uit Ghana. Toch was het eindresultaat identiek. Ageyman is een charismatisch gitarist die onderkoeld spelend zijn toehoorders in een roes brengt en zijn band The Highlife All Stars in lichte extase. Met lang uitgesponnen nummers zonder noemenswaardige climax openbaarden zij de verholen klasse van de highlife muziek.

Highlife gaat al meer dan zestig jaar mee en beïnvloedde lange tijd de muziekpraktijk in heel West-Afrika. Ze ontstond in de kustplaatsen van Ghana waar zeelieden de gitaar introduceerden en de Engelsen hun militaire brassbands. Uit de fusie met lokale melodiëen ontstonden twee varianten, de gitaar- en de koper-highlife. De laatste kwam tot bloei in de talloze nachtclubs waar de blanke elite zich kwam vermaken. De zwarte orkesten moesten dansnummers naar Europees model spelen. De mensen buiten noemden die muziek 'highlife' omdat ze niet konden tippen aan de klasse van de dansparen die er naar binnen gingen. Die betaalden niet alleen een hoge entreeprijs, gelijk aan een maandloon, maar waren ook gekleed in avondtenue, inclusief hoge hoed.

Gitaar-highlife maakte furore in de jaren zestig en zeventig toen rock & roll en beatmuziek Afrika overspoelden. In die tijd debuteerde Eric Agyeman. Met zijn inventieve gitaarstijl vernieuwde hij de highlife uitmondend in het klassieke album 'Highlife Safari' uit 1978. Een pure dansplaat die tot de canon van de Afrikaanse pop behoort.

Maar het langverbeide concert van Eric Agyeman vertegenwoordigt ook een ander historisch belang. Tot vijftien jaar geleden kreeg alle pop van het Afrikaanse continent simpelweg het etiket 'highlife' opgeplakt. Pas daarna kwam een stroom Afrikaanse artiesten naar het Westen. Youssou N'Dour maakte duidelijk dat ze in Senegal mbalax spelen en Franco dat ze in Zaïre op soukous dansen. Highlife raakte in de vergetelheid, ten onrechte zoals Agyeman in De Melkweg demonstreerde.

Ghanese pop is even opwindend, zij het zonder extravagant vertoon. Ze proeft als een ijssorbet onder een copieus diner, koel en opwindend. Puntige blazers, gretige gitaristen en een puike percussiesectie bouwden een transparant web waarop Agyeman's solo's lekker wegwiegden. Ghana's topvocalist Thomas Frimpong leidde met repetitieve refreinen de partijen van Agyeman in. Bijna bewegingloos beroerde hij de snaren, telkens met elastieken improvisaties ontsnappend aan het strak aangehouden metrum van zijn band.

Ideale dansmuziek die zelfs een Highlife Festival naar hogere regionen kan optillen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden