Gezinnetje

Sarah en Eva, mijn twee oudste dochters, aan de lijn: „We komen naar Bergen. Nee met de trein.” want ze reizen nog heel even vrij, zometeen zijn ze student en vrij reiziger af. Ze komen natuurlijk helemaal niet voor het Roland Holsthuis maar voor het strand. „Voor de tent,” zegt Eva. „Wat?” vraag ik, „voor de tent, de strandtent?” „Nee, teint,” verbetert ze. Ik zelf ben niet zo’n strandganger. Na een half uurtje verveelt het me alweer en moet ik weg. Maar voor m’n dochters blijf ik wel even op een stukje zand plakken want strandwandelen, mijn favoriete bezigheid, is aan hen niet besteed. Als man alleen heb ik meestal niet meer bij me dan een handdoek en een boek maar tweeëntwintigjarige vrouwen doen dat anders. Ze hebben flesjes drinken bij zich, een tros druiven, chips, diverse flacons zonnebrandolie, ieder voor zich, en onderscheidelijk voor het hoofd en de rest van het lichaam want je hoofd heeft een hogere factor nodig, vinden ze. Ook iets dat ze scrub noemden. En de Linda. „Lezen jullie dat?” vraag ik ontzet. „Dat is anders helemaal niet zo stom,” vinden ze, „wij lezen niet alleen Nabokov zoals jij.” Waarop Sarah meldt dat ze oppast bij een gezin waar ze ook alleen maar Nabokov lezen.

Zo sta ik er dus op: Nabokovlezer. Om het tegendeel te bewijzen begin ik in de Linda. te bladeren. „Is toch van Linda de Mol?” vraag ik om te laten zien dat ik ook volop meedraai in deze wereld. „Ja.” Het onderscheidt zich in mijn ogen niet van andere vrouwenbladen, maar wat zijn mijn ogen in deze waard? Iets over de mooiste mannen van Nederland. Een naaktfoto van een zevenenzestigjarige vrouw. Geen strips. Jammer, ik was vroeger dol op Broer Konijn in de Margriet. Wel een column van Arie Boomsma, een gebed om mannelijkheid als ik het goed zie. Ik mompel dat ik die onlangs heb ontmoet, op een dichtersfestival want Arie is sinds kort ook dichter. Ze schieten allebei uit hun slaapstand: Arie Boomsma ontmoet? Weet ik wel wat ik daar zeg? Die heeft nou wat je noemt een fantastisch lichaam. Jammer van die tattoo. En een Aziatische vriendin, heel klein; hij heeft nog maar met een iemand seks gehad, met die vriendin. Weet ik wel van zijn EO-verleden? Ik heb het gevoel dat ze Arie’s leven op de voet volgen. Maar dat van die gedichten weten ze kennelijk niet.

Na de opwinding rond Arie zakken we weer in. Als na drie uur de zon haar genadeloze werk stopt vinden ze het genoeg. „We gaan naar het huisje, voor je koken,” zeggen ze, „iets met kip en spinazie en pasta.” In de keuken krijgen ze ruzie over de te volgen procedure. „Doe het dan zelf!” roept de een tegen de ander. „Geen geruzie!” zeg ik vaderlijk. „Sarah weet het altijd beter!” mompelt Eva. „Het is geen kritiek, alleen een tip.” zegt Sarah. „Maar die toon” Even later zijn ze weer verzoend. „Lekker,” zeg ik plichtsgetrouw. Na het eten moeten ze weer eens gaan. Er is nog een vriendje dat wacht. Vanavond een feest. Het komt geloof ik wel goed met ze, denk ik. Zoiets moet je als ouders soms denken, iets samenvattends, een tussenstand. En weg zijn ze weer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden