Opinie

Gezellige modderpoelparade biedt veelheid aan lage en hoge cultuur.

IJzeren rijplaten, houten plankiers, enorme hoeveelheden zand en houtsnippers. Daarmee is de grond van het Amsterdamse Martin Luther Kingpark bedekt. Een noodgreep, want de opknapbeurt van het park is vertraagd. Nog geen gras ingezaaid, alleen een aantal paden was aangelegd. Door de vele regen die de afgelopen tijd viel, veranderde het terrein al snel in een grote modderpoel. Op zich niet zo erg, maar De Parade, het jaarlijkse rondreizende theaterfestival, kon niet wachten. Zoals altijd sluiten de zomerzigeuners hun tournee af in Amsterdam. En dus werd er van alles uit de kast gehaald om het park bespeelbaar en beloopbaar te maken.

Tussen die platen en planken piept de modder gewoon door, dus ga er niet in je beste schoenen naar toe. Gelukkig wist Terts Brinkhoff, de directeur van De Parade, van tevoren al dat zijn gewone stek nog niet klaar was. Bij droog weer was stof voorzien, bij nat weer modder. De planken had hij alvast maar laten aanrukken. Toch was de schrik er maandagnacht bij aankomst niet minder om.

Brinkhoff: Er is een geweldig werk verricht, met dank aan onze bouwers. Als vrijdagavond om 18.00 uur de poorten van De Parade opengaan wordt er nog volop gewerkt. Mannen en vrouwen in kaplaarzen en met kleding aan die van onder tot boven met modder is besmeurd. Maar de tenten staan en de voorstellingen kunnen beginnen.

Het leuke aan De Parade is die bonte mengeling van hoge en lage cultuur. Artiesten vinden het prettig om 's zomers soms een wat luchtiger voorstelling te maken dan ze normaal in het theater zouden laten zien. Dus is er bijvoorbeeld een erotische goochelshow te zien en veel komedies, al dan niet muzikaal. Maar er is ook mime van Lieber Gorilla en dans van Conny Jansen Danst. De Samenzwering wordt aangeprezen als opera meets videoclip. Een idee van Jan Boiten, die de regie en scenografie voor zijn rekening nam. De choreografie is van Nanine Linning en de hedendaagse componist Jacob ter Veldhuis maakte de muziek. Een bonte mengeling van soorten en stijlen waar hij ook nog eens de stemmen van onder meer Nina Simone, Chet Baker en Jesse Jackson doorheen sampelde. Vervreemdend werkt het, iets dat wordt versterkt door acteur Hans Dagelet. Hij speelt letterlijk en fihuurlijk met de beelden die voor en achter hem op grote doeken worden geprojecteerd. In een choregrafie van schijnbaar achteloze gebaren - jas aantrekken, uit het raam kijken, door het haar strijken - lijkt het of het personage dat Dagelet speelt kan vasthouden aan zijn vaste rituelen. Terwijl de beelden hem voortdurend uitdagen om anders te kijken en te denken. Een associatieve voorstelling die tot op het laatst vaag blijft. Maar je bent wel vergeten waar je was als je weer naar buiten stapt.

Daar schettert het geluid van de andere tenten, artiesten trekken aan je mouw, maken een praatje en delen flyers uit. Kom toch kijken naar mij. Door dus naar City Animals van de jonge theatermakers van Teatro. Vorig jaar wonnen zij met hun voorstelling Dat is het punt niet de Gouden Mus, een prijs voor de meest succesvolle Paradevoorstelling van dat jaar. Een clichématig niemendalletje vond ik het, maar het onderwerp - mannen begrijpen vrouwen niet en andersom - was herkenbaar en dat leverde veel plezier op bij het publiek. Dit keer zochten Rick-Paul van Mulligen, Jacqueline Boot en Stefan Rokebrand het in de stadse beesten en ook nu mikken ze sterk op de herkenbaarheid. Dat stadse beest is de mens natuurlijk, tegenwoordig helemaal in de ban van de blingbling, extreme make-overs en hoe vrouwen van rond de 30 aan de man dienen te komen. Als opgetuigde apen staan de acteurs op een piepklein stukje speelvlak binnen een hek doppindas te peuzelen. Allerhande weetjes worden uitgestrooid over het publiek, dat Lego Latijn is voor ik voeg samen bijvoorbeeld en dat de Febo vernoemd is naar de Ferdinand Bolstraat. De totale body-make-over van Stefan - implantaat, implantaat, implantaat - ondergaat hij nogal wezenloos, maar de foute openingzinnen rollen heel spontaan zijn mond uit. Een vermakelijk tussendoortje is het, zonder een echte pointe of het zou moeten zijn dat er niemand zo dicht op elkaar woont als de mens en dat die gekke, gezworen individualisten eigenlijk heel vreedzaam en verdraagzaam zijn.

Bij Alex Klaasen is er meer show te zien. Zijn tent is dan ook vier keer zo groot als die van Teatro. De cabaretier, bekend van Klaasen en Sandifort en de muzikale parodieën in Kopspijkers, spaarde kosten noch moeite voor zijn voorstelling. Hij speelt een nogal pedante musicalster die zijn zes-en-driekwart-jarig jubileum viert en biedt ons Het betere werk uit zijn carrière. Nog maar zo kort bezig en nu al ruimschoots gearriveerd. En wie herinnert zich niet die rockopera Zwemles, over een pedofiel? Het nummer Het kind in mij is een perfecte parodie op moderne musicals als Drie Musketiers. Met een zalig oog voor detail - kostuums, gebaartjes, maar ook muziekgenres - komt het ene na het andere absurde nummer langs. En Klaasen geniet en vangt als een echte vedette het applaus zelfs voor zijn dansers die zich uit de naad werken. Een revue met een vette knipoog en van hoog niveau, die in de buurt komt van Loes Lucas Nénette et les Zézettes, de vroegere top-act van De Parade.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden