Gezellig fietsen in onherbergzame oorden

Verre fietsers hebben sinds deze week hun eigen tijdschrift: De Wereldfietser. Om tips over nauwelijks begaanbare gebieden uit te wisselen. Reisclub De Argonauten, nauw betrokken bij het tijdschrift, is gespecialiseerd in Siberie.

“Aan het eind van de middag blijkt onverwacht nog een pas van 1500 meter in de route opgenomen te zijn. De klim is behoorlijk steil. Aan de andere kant is een afdaling van tien kilometer naar het meer van Toktogul. Het is beslist geen afdaling om naar beneden te zoeven, want iedere vorm van wegverharding ontbreekt”, schrijft Bert Sitters in het dagboek dat hij in 1992 bijhield op een fietstocht door Oezbekistan, Tadzjikistan en Kirgizstan. Het was de eerste Siberische fietstocht van de Amsterdamse reisclub De Argonauten.

Dit jaar organiseert de club ook reizen voor derden. Voor F 3250,- per persoon vertrekt over twee weken een groep van acht Nederlanders naar het Baikalmeer, om daar drie weken te fietsen onder leiding van Russische gidsen. Een andere groep keerde vorige maand terug uit Oezbekistan, waar ze voor F3100,- per persoon drie weken rondfietsten door gebergten en over winderige steppen. En eind augustus begint de eerste bergwandeltocht van De Argonauten. De prijs staat nog niet vast, de bestemming is Kamtsjatka; vooral bekend als strategisch stukje karton in het spel Risk. In de prijzen is alles inbegrepen, ook de binnenlandse vluchten, het eten en de visa.

JONGERENWERKER

Een van de oprichters van De Argonauten is Cok Oostveen. Hij is trainer/coach van een basketbalteam, actief lid van de Ajax-supportersvereniging, jongerenwerker en leider van de fietsclub die elke zondag vanuit de Amsterdamse buurt De Pijp een rondje fietst onder het motto 'Geen zin om alleen te fietsen'. Oostveen heeft voetbaltoernooien voor tachtig teams georganiseerd. Via sportevenementen in Oost-Europa kwam hij in contact met Guido Schopping uit Breda die weer vrienden had bij een universitaire sportvereniging in Novosibirsk. Zo kwamen de eerste verre fietstochten tot stand. “Die Russische vrienden zijn allemaal wetenschappelijk onderzoekers, maar ze kunnen daar geen droog brood mee verdienen. Ze willen van het gidsen gaan leven”, vertelt Oostveen. De Russen bedenken nu routes en regelen slaapplaatsen voor de eerste nacht, de Nederlanders zorgen dat er voldoende deelnemers zijn om de reis rendabel te maken. Dat doen ze bijvoorbeeld op een speciale fietsbeurs of via kleine advertenties. “We willen niet te grote groepen, maximaal twaalf mensen. Als een groep klein is, houden mensen gemakkelijker rekening met elkaar”, zegt Oostveen. Eisen voor deelneming zijn: fiets- en kampeerervaring. Een stevige fiets met niet te smalle bandjes is onontbeerlijk en zeker zo belangrijk is het vermogen om met een totaal gebrek aan luxe te leven.

“'s Morgens eten we brood met pap, van havermout, water en melkpoeder en 's avonds eten we altijd soep, van groenten, als die er zijn, en vlees en aardappelen”, vertelt Oostveen. Op zijn tocht langs het Baikalmeer was er twee dagen lang geen brood te krijgen. De groep moest zich redden met meegebrachte linzen. Ook het gebrek aan goede kampeerplaatsen en wasgelegenheid vraagt souplesse. “Het is echt reizen op zijn Russisch. Die Russen trekken gewoon de deur achter zich dicht en gaan eropuit, ze zien wel waar ze uitkomen. Zo hebben wij ook min of meer gefietst. Nederlanders hebben daar moeite mee, die willen dat alles tot in de puntjes geregeld is. Maar het blijkt daar toch elke keer goed te komen.”

AEROFLOT

Ook het vliegen is een avontuur. In zijn dagboek beschrijft Bert Sitters hoe het gezelschap op Schiphol problemen krijgt met het personeel van het Aeroflot-toestel: “Drie mensen moeten al hun bagage, inclusief hun fietsen, als handbagage meeslepen naar het vliegtuig. Bij het instappen ontstaat grote onzekerheid over of zij en hun fietsen wel mee kunnen.” Op de dag van het interview had Oostveen een paar slapeloze nachten achter de rug, omdat de vlucht die begin juli geboekt staat voor de reis naar het Baikalmeer nog aldoor niet bevestigd was. Binnenlandse vluchten geven ook steevast problemen.

Afzien is het dus. “Ja, maar nog net niet heel erg. Als je thuiskomt, heb je echt het gevoel dat je iets gepresteerd hebt”, zegt Oostveen, die zelf met zijn eerste groepstocht door Centraal-Azie op dichtbesneeuwde hellingen terechtkwam, waar met de fiets op de nek geklommen moest worden. Om daarna nog een of twee keer af te dalen voor de bagagetassen. In het donker raakte hij er zijn slaapzak en matras kwijt. Dat was afzien, beaamt hij. Er werden schoenen en andere onmisbare bezittingen van leden van de groep gestolen. Een kapot freewheel hield de hele groep op. “Maar er werd speciaal voor ons een nieuwe gemaakt bij een garagebedrijf”, vertelt Oostveen. De Russen zagen ook kans om een kapotte bagagedrager te vervangen door een zelfgemaakt rek van langs de weg gevonden betonstaaldraad.

Voor de buitenstaander lijkt het misschien een en al ontbering, maar de afstanden, vijftig, zestig kilometer per dag, zijn te overzien. Daarbij wordt de fietser getrakteerd op mooie landschappen, eeuwenoude bouwwerken en, bovenal, het gevoel dat hier nog geen toeristen zijn geweest. In zijn dagboek vertelt Sitters over een zieke groepsgenoot, die niet verder kon fietsen. Zonder problemen mochten hij en zijn vriendin, met fiets en al, in een lijnbus. Zulke buitenkansjes heb je alleen in gebieden waar een toerist nog iets bijzonders is.

Cok Oostveen verwacht dat de verre gebieden in de voormalige Sovjet-Unie voorlopig nog de charme van het 'niet-ontdekt-zijn' zullen behouden. Volgend jaar willen De Argonauten meer reizen gaan organiseren. “Tot nu toe heeft het alleen maar geld gekost, volgend jaar zullen we misschien quitte spelen. Dan gaan we ook onze eigen reisverzekeringen regelen en een bv oprichten”, zegt hij. Tot de toekomstplannen behoren langlaufvakanties in Rusland, hondesleetochten nabij St.Petersburg, paardrijvakanties in de vallei van Altaj bij de grens met Mongolie en een overwintering in Siberie. Daar kunnen de deelnemers dan slapen in hun zelfgebouwde sneeuwhutten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden