Gezakt

,,Weet je wat jullie kunnen, van het CBR? Jullie kunnen de pot op!'', schreeuwde ik naar de examinator die me net het slechte nieuws had verteld. Hij trok wit weg toen ik hem bij zijn vestje pakte en hem zei: ,,Weer driehonderd gulden naar de maan voor zo'n rotexamen! Nee, mij ziet u hier nooit meer terug!'' En met opgeheven hoofd verliet ik het pand.

Tenminste, in gedachten dan. In werkelijkheid knikte ik braaf voor me uit: ,,Die grijze Volvo? Ja, die sneed ik inderdaad wel een beetje af ja... Wat? Nee, dat oude vrouwtje had ik ook niet helemaal gezien... Ja, natuurlijk weet ik dat voetgangers op een zebrapad voorrang hebben... Ja, zij schrok er ook van, ja...'' Kortom, ik was weer met vlag en wimpel gezakt.

Natuurlijk is de verleiding groot achteraf hier mijn gal te spuwen en te zeggen hoe onterecht het wel niet was en dat die vent stront in zijn ogen had, maar dat is een teken van zwakte. We hadden gewoon een verschil van mening; ik vond dat ik als een zonnetje had gereden en hij vond me een gevaar op de weg. Klaar. Nou ja, misschien lag het wat genuanceerder, maar wie niet voor me is is tegen me. Waarschijnlijk had ik gewoon de accenten verkeerd gelegd. Aangezien ik de vorige keer gezakt was op onvoldoende kijken, keek ik me deze keer helemaal scheel en draaide mijn hoofd alle kanten op dat mijn nek er pijn van deed. Misschien zelfs iets te overdreven; de goede man keek me aan of ik Gilles de la Tourette had. Of ik daar niet misselijk van werd, vroeg hij nog. Want uiteindelijk is het ook nooit goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden