'Gezagsdragers verprutsen alles'

Jacob Gelt Dekker is in Nederland om penshionado's naar Curaçao te lokken. De vermogende weldoener van het Caribische eiland schroomt niet zijn campagne te larderen met pittige uitspraken: ,,De Hollandse 47-plussers kunnen mooi de plaats innemen van de Antilliaanse politici. In het gevang met het gezag!''

Op de Amsterdamse Herengracht resideert Jacob Gelt Dekker. Niet lang meer. Een ton aan euro's is hij per jaar aan huur kwijt. En dat voor drie, vier keer per jaar zakendoen. We moeten opschieten: ,,Dadelijk komen ze van Stork/Fokker. Die willen natuurlijk vliegtuigjes verkopen om tussen de eilanden te hoppen.'' De voormalig oprichter en eigenaar van de bedrijven Budget Rent a Car en 1Hour Super Photo pendelt de meeste tijd tussen Willemstad en New York. Als hij niet in Afrika kunst en antiek koopt voor zijn museum Kura Hulanda. ,,Vanmiddag naar Leiden. Daar gaan ze kleitabletten uit Mesopotamië voor me vertalen.''

Penshionado's. Aan de betiteling kleeft een imago van dubieuze potverteerders die hun kapitaal handig uit de klauwen van de fiscus weten te houden. Dekker: ,,Het is een mooie regeling, zeg ik als 54-jarige penshionado. Ooit bedoeld om ingenieurs van Shell van hun pensioen te laten genieten op Curaçao. Wat tegelijkertijd een financiële injectie zou betekenen voor het eiland. Er is dus niets nieuws onder de zon.''

De Spaanse costa's registreren veertigduizend Nederlandse penshionado's. Op de Antillen wonen er nu -naar schatting- vijfhonderd. Een penshionado hoeft maar aan een paar eisen te voldoen: 47 jaar of ouder zijn, een huis of appartement aan te schaffen voor minimaal 200000 euro. ,,Twee eisen zijn er verder nog'', proest hij uit, ,,echte Antilliaanse eisen: je moet in je eigen levensbehoefte voorzien, al staat er niet bij hoeveel je daarvoor moet meenemen. Als er maar regelmatig wat komt van een uitkering of een pensioentje. De tweede: er dient een borgsom gestort te worden ter waarde van een retourticket.''

De ondernemer, ex-tandheelkundige, wetenschapper en filantroop, is door een select gezelschap particulieren op het eiland op pad gestuurd. Gelijkgestemden die met lede ogen aanzien dat delen van Curaçao verpauperen. Dekker heeft zich nadat hij in 1998 in Willemstad neerstreek, in de kijker gespeeld. Op on-Antilliaanse wijze heeft hij de oude volkswijk Otrobanda met achterbuurtsteegjes en particiërshuizen opgeknapt. Driehonderd zijn er nu klaar, tweehonderd wachten nog op restauratie. ,,Bouwvakkers uit Colombia leren ons hoe je zulke panden moet aanpakken. In Cartagena, dat ligt aan de overkant, wordt dat onderwezen aan de universiteit.'' Voor Dekkers hele leven lijkt te gelden: oplossingen liggen voor de hand, Jacob Gelt raapt ze op.

Dekker heeft in de krappe vier jaar -waarin hij ook nog eens ernstig ziek werd- een scherpe visie op de Antillen en Nederland gekregen. Met passie spreekt hij over het klimaat, de gewone bevolking, de natuur in beide rijksdelen. Fel wordt hij als het gaat om de bovenlaag van Curaçao en Nederland: ,,Gezag heb je op dit eiland niet nodig. Gezagdragers verprutsen de boel. Ze hebben met hun gewauwel geen enkele invloed op de ontwikkelingen. Particulieren en investeerders maken de dienst uit.''

Alle makamba's uit Holland komen bij Dekker langs. Alsof de koloniale tijd nog welig tiert, krijgt de mecenas van Curaçao geschenken. De politieke en ambtelijke kopstukken kunnen dan rekenen op een stevige mening van Dekker, zoals tegen een minister: ,,Drie keer per jaar op de Antillen komen is weggegooid geld. Een echte minister of staatssecretaris voor de Antillen komt hier wonen en gaat een paar keer naar Den Haag.''

De gastheer voegt daar steevast aan toe: om te vertellen dat ze er op het Binnenhof geen snars van hebben begrepen. Honderden mariniers zitten op Curaçao. Die verdedigen de kust en controleren de zee tussen Paramaribo, Miami en Havana. Dekker: ,,Een gillend voorbeeld van verspilling. Laten ze op het eiland gaan patrouilleren met hun nachtkijkers.'' Dekker kijkt vanuit zijn kantoor op de gracht. ,,Als ze hier in Nederland nou eens wat zouden doen aan de consumptie van coke, waren we op Curaçao ook af van de bolita-slikkers.''

Eigenlijk hoort Dekker niet meer aan deze kant van de oceaan. Hij heeft het koud, maar drinkt uit gewoonte 's ochtends cola. Voor Antilliaanse begrippen is om tien uur de koffietijd al lang voorbij. Morgen vliegt hij terug. Opgelucht. Een gevoel dat ongetwijfeld ook veel meereizende bolletjesslikkers zullen hebben. Als ze tenminste hun missie hebben volbracht. Dekker: ,,Wat doen ze dan met het geld? Ze kopen een luxe auto en rijden ermee rond. Schattig naïef. Nee, het investeren zal van penshionado's moeten komen.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden