Gewaarschuwd op reis

Ik reed door de Onverenigde Staten van Europa naar het Land van de Terreuraanslagen, dwars door de Onveiligste Schakel van Sjengen. Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo had gereisd; voor het eerst van mijn leven dacht ik aan een ontijdig einde ergens, met rovers en moordenaars in het struikgewas, zoals vroeger. Niet eens de angst dat er werkelijk iets zou gebeuren hield me bezig, alswel het feit dat dit soort dingen in me opkwam. Het ergste waaraan ik tot nu toe, onderweg door België naar Frankrijk, had gedacht was telkens als ik Marcinelle passeerde Marc Dutroux geweest, maar dat was alarmfase 0, een veilig opgesloten psychopaat ergens. Maar nu, een uitgestorven Brussel zonder haar corebusiness van winkels en restaurants, grensbewaking tussen Frankrijk en België, agenten en militairen op straat, het was allemaal nieuw en verontrustend. Maar ik ging. De eerste dagen na de aanslagen in Parijs had ik geen zin gehad om naar mijn huisje in Frankrijk te rijden. Er zou in dat gehucht van mij weliswaar niks voorvallen, de buren zouden rustig op hun tractors rondrijden maar toch ... geen zin in.

Nu, na een dikke week ging ik wel, maar tegen de prijs van verhoogde alarmgedachten. Bij Hazeldonk zou nog wel niets te merken zijn, misschien een motoragent meer in de berm, maar hoe zou het zijn om bij alarmfase 4 rond Brussel te rijden? Ook niks bijzonders natuurlijk en wie weet zou zelfs de grensovergang tussen Cul-des-Sarts in België en Regniowez in Frankrijk nog steeds slechts bemand zijn door die twee dwaze poppen die de olijke Belgen in het voormalige douanehokje hadden geplaatst. Maar het feit dat ik bedacht dat er waarschijnlijk niks aan de hand was, zei genoeg. Als je zoiets denkt is er dus juist wel iets aan de hand, met mij, met het land, met Europa, met de wereld.

Enfin, vooruit, op naar de dichtstbijzijnde grenspost, Hazeldonk! Hier was, zoals verwacht, alles nog rustig. Zelfs de verplichte motoragent stond niet in zijn berm te posten. Even verderop reden vier legervoertuigen, misschien moesten we daar het veilige gevoel dan maar aan ontlenen. Ook Antwerpen passeerde ik zonder probleem, maar goed hier heerste dan ook alarmfase 4 niet. Op naar Brussel. Zou er op de ring iets zijn te merken, meer politie? Helicopters? Ha, daar lichtten een paar felgele hesjes op. Eindelijk. Maar nee, het waren joggers bezig met hun zondagse uitsloverij. Verder naar de grens met Frankrijk, Land van de Noodtoestand. Jongens, leg de paspoorten klaar! Bij de grens wuifde de bekende pop ons vriendelijk door maar wellicht dat even verderop de grenscontroles waren. Wie weet in Eteigneres, waar ze je altijd graag aanhouden en verkeersboetes uitschrijven. Ja, daar had je ze, bij die knipperlichten. Ik remde alvast af. Maar het bleken twee boeren op tractors die stonden te kouten over het weer. Niets wees op alarmfases en noodtoestanden. Tevreden stelde ik vast dat ik de overheid weer eens had gehoorzaamd, ik was doorgegaan met ademen maar als een gewaarschuwd man. Een beetje zoals je wel eens door rood loopt; alerter dan anders maar je haalt gemakkelijk de overkant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden