Gevangenis

Er bestaan van die duivelse dilemma's waar we maar niet uitkomen. Is verbaal geweld af en toe niet laakbaarder dan fysiek geweld? En hoe ver kunnen we gaan in die beroemde vrijheid van meningsuiting? Oordeel zelf, naar aanleiding van onderstaande verwikkelingen.

Maandagochtend half 7: ik krijg een sms van schrijver en presentator Anil Ramdas, met wie ik enige uren later een werkoverleg heb. 'Ik zit in de gevangenis', luidt de aanhef. Dat was niet de plek waar we hadden afgesproken. Enige uren later krijg ik de gedetineerde te spreken, en het verhaal bleek nog gekker dan ik me in mijn vertwijfeling al had afgevraagd. Ramdas was vanuit Frankfurt, waar hij de Buchmesse had bijgewoond, met de trein onderweg naar huis. Terwijl hij, dromend over mooie literaire zaken naar buiten staart, hoort hij een coupé verderop ineens geschreeuw. Hij gluurt over zijn bankje heen en ziet dat het lawaai afkomstig is van de NS-conducteur, die al zijn frustraties op een vrouw zonder kaartje lijkt te uiten. Ze draagt een hoofddoek. Misschien was het de woedende man in uniform tegenover een burgervrouw die Ramdas' gevoel voor ridderlijkheid naar boven bracht. Misschien was het zijn idee dat er tegen gehoofddoekte vrouwen al genoeg aangeschreeuwd wordt. Of misschien is hij gewoon wat overgevoelig voor geluidsoverlast in de trein - wie zal het zeggen? Hijzelf weet het niet meer; hij herinnert zich slechts zijn oerkreet tegen de conducteur: "Wie denk je wel niet dat je bent, Geert Wilders soms?"

Je zou denken dat de NS-medewerker verrast op zou kijken. Uit onderzoek is gebleken, dat veel Surinaamse Hindoestanen op de PVV hebben gestemd. Hij had het een interessant sociologisch verschijnsel kunnen vinden, dat déze Surinaamse Hindoestaan Wilders niet zo hoog in het vaandel had zitten. Maar de betreffende conducteur had blijkbaar andere dingen te doen dan de psychologie van zijn reizigers te onderzoeken. Toen Ramdas wou overstappen, stonden er een paar forse exemplaren van de spoorwegpolitie klaar om hem op te vangen. Onder spoor 7 te Utrecht Centraal bevindt zich wonderlijkerwijs een heuse cel om spoorwegonverlaten vast te houden. Zes uur lang is hij vastgehouden. De aanklacht? Belediging van een ambtenaar in functie. Anil Ramdas vond het een buitensporige straf voor een hartekreet waar geen enkele vorm van grove taal of fysiek geworstel aan te pas was gekomen. Het spijt me voor Ramdas, maar ik ben het niet met hem eens. Voor deze keer moet ik achter de nobele medewerkers van onze spoorwegen staan. Van mij had de straf nog wel wat forser gemogen - een half jaar papier prikken in het park, of wat extra celstraf. Want iemand voor Wilders uitmaken, dat is werkelijk wel de ultieme belediging. Dat hebben de NS prima begrepen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden