Gevangenisdrama van oudgedienden wint Berlinale

Velen waren teleurgesteld. Het Internationale Filmfestival van Berlijn wil toch vernieuwend zijn? Uitgerekend de tachtigers Paolo en Vittorio Taviani, makers van beroemde films als 'Padre Padrone', gingen er met de grootste prijs vandoor. De enige troost: hun film 'Caesar moet sterven' is echt vernieuwend.

De Taviani's filmden zware criminelen in een extra beveiligde gevangenis in Rome. Moordenaars, maffiosi. Ze studeren een vereenvoudigde versie van Shakespeares 'Julius Caesar' in. Er gebeurt wat met ze. Zoals een van hen na de succesvolle opvoering zegt: "Sinds ik de kunst heb leren kennen, zie ik deze cel pas echt als een gevangenis".

De speciale juryprijs ging naar een typische Berlinale-film. Een politiek-maatschappelijk drama over Roma in Hongarije. De film volgt een Roma-gezin, gespeeld door Roma-amateurs. Vernedering en discriminatie is hun deel, tot het allerergste gebeurt. 'Het is de wind' heet de film, een bittere aanklacht van regisseur Bence Fliegauf.

De Duitsers waren nogal teleurgesteld dat de drie Duitse films in de competitie maar mager werden beloond. Alleen Christian Petzold kreeg een prijs voor de beste regie van 'Barbara', een film over een vrouwelijke arts in de DDR die op de muren van het systeem stuit. Opmerkelijk is dat de film alle clichés over de volksrepubliek vermijdt.

De verrassendste keuze van de jury, waarvan onder anderen de Nederlandse fotograaf en cineast Anton Corbijn deel uitmaakte, was die voor de beste actrice. Gelauwerd werd de 15-jarige Rachel Mwanza die een Congolese kindsoldaat speelt in de Canadese film 'Rebelle'. Een indrukwekkend meisje, maar een actrice?

En dan was er ook nog een daverend Nederlands succes. De film 'Kauwboy' van Boudewijn Koole kreeg de prijs voor de beste debuutfilm. Het jongetje Jojo, gespeeld door Rik Lens, leeft alleen met zijn vader en heeft als enige houvast een lamme kauw. Die helpt hem een vreselijke waarheid te verwerken.

Ook deze Berlinale worstelde weer met zijn imago van op twee na belangrijkste Europese festival na Cannes en Venetië. Het wil politieker en vernieuwender zijn dan de andere festivals. Maar Dieter Koslick, de festivalleider die als een circusdirecteur rondstapt, zet iedere keer weer in op zo veel mogelijk sterren. Na ruim tien jaar verlangen velen naar een nieuwe leider.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden