Review

Gevaar in de Utrechtse dreven

Van alle thrillerschrijvers is Bert Muns ongetwijfeld de meest Hollandse. Voor hem geen buitenissigheden met gangsters en consorten, hij beperkt zich tot het reilen en zeilen op een politiebureau in het Utrechtse. Dat is in al het woelen en kroelen, jagen en belagen dat zich in heel veel andere misdaadboeken afspeelt wel eens een verademing. Op dat politiebureau resideert de roodharige Francien, die door haar onconventionele gedrag (dat valt overigens nogal mee, ze laat het walletje bij het schuurtje) soms in de clinch ligt met haar collega's en niet minder met haar chef.

In 'Wurgkoord' laat Muns een verkrachter rondwaren door de anders zo vredige dreven. De politie zit eerst achter de verkeerde aan, maar die blijkt zoveel op zijn kerfstok te hebben dat de moeite niet voor niets is geweest. Daarna worden jonge, blonde vrouwen als lokvogels uitgezet. Op het allerlaatst moet Francien ook opdraven, toevallig is de hele politiemacht buiten gevecht gesteld en dan... Als u vraagt: 'Waar heb ik dat eerder gelezen?', antwoord ik 'in duizend-en-één thrillers'. Muns toont daarmee aan dat hij niet alleen zeer Nederlands is maar ook zeer van de aloude trant. O ja, hij probeert de boel te redden door het aanbrengen van provinciale couleur locale, maar het cliché schijnt erdoorheen. Was hij zo moe dat hij niets nieuws kon verzinnen? Het is dat hij zo'n verzorgde stijl heeft, en op zo'n eerbiedwaardig verleden als schrijver kan terugkijken, anders zou het boek het bespreken niet waard zijn.

Volgens mij lenen thrilleronderwerpen zich slecht voor een kort verhaal. Dit in tegenstelling tot griezelverhalen; hoe dat komt weet ik niet. Een kort misdaadverhaal is of te grof en te schematisch, omdat de figuren niet kunnen worden uitgewerkt en je met een soort blauwdruk in je handen zit, of er wordt alleen op de sfeer gemikt en dan blijft alles wel erg vaag en bleekjes. Chris Rippen (die al eens de Gouden Strop won) houdt het in zijn verhalenbundel 'Nachtboot' op de sfeer, zodat de aandacht eerder valt op de stijl dan op de plot. En die stijl is helaas niet sterk genoeg om de verhalen te dragen. Ze laten nauwelijks een indruk achter, ze vervliegen als rook. In 'Under my skin' gaat het over een amour fou die tot de dood leidt, maar omdat de figuren niet zijn uitgewerkt lijken ze allemaal marionetten in de mist. In 'Carpoolen' wordt een moord gepleegd en ook opgelost, maar de beweegredenen van de moordenaar bleven mij volstrekt duister. 'Perfect op dronk' speelt zich af in een luchtledige dat het Franse platteland moet verbeelden en 'Colportage' houdt de aandacht niet vast. Verreweg het beste vond ik 'Op blote voeten', over het tragische leven en de lugubere dood van een vluchtelinge, en 'Tackle', dat de ondergang van een voetballer beschrijft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden