Klein VerslagWim Boevink

‘Get brexit done’, zei de Portugese vrouw

Gisteravond zag ik in Londen, in het lantaarnlicht aan de overkant van de straat, de vos weer, precies op dezelfde plek als waar ik hem deze zomer had gezien. Hij sloeg de hoek om naar Lady Somerset Road. Ik bleef even staan om naar hem te kijken. Hij ook. Daarna liep hij door over het trottoir en keek nog even argwanend achterom.

’s Nachts speelt hij met een kleine handdoek die mijn gastvrouw voor hem achterlaat in haar tuin. Zo hoopt ze hem afleiding te bezorgen en te voorkomen dat hij gaten graaft in haar plantenbedden. Elke ochtend is de handdoek verplaatst. Maar gisterochtend was de handdoek helemaal verdwenen. “Zal ik een nieuwe in de tuin leggen?”, vroeg ze me. Ik dacht: wat moet een vos met een handdoek?

Hij hield me even bezig, de vos. Via de sociale media kwam me een fabel onder ogen over een vos en een klein meisje die samen een wandeling maken in een dicht en winters berkenbos. “Hoe kunnen ze zoveel liegen?”, vraagt het meisje. “Omdat ze hun zielen hebben verloren”, zegt de vos. “Waar dan?”, vraagt zij. “Verkocht. Voor geld, voor macht, uit ijdelheid. Om te kwetsen”, “Och”, zegt het meisje, “Och.”

De vos is een zwervend, wild en dakloos geweten.

Het is de laatste dag voor de verkiezingen. Vanochtend deelden lokale kandidaten van de Liberal Democrats flyers uit – ‘Stop brexit’ – bij het metrostation in de buurt, een laagbouw aan een vijfsprong van lange, niet al te brede wegen. 

Tufnell Park aan de Northern Line.

Huizen waar nooit de gordijnen opengaan

Het is een klein metrostation met één in- en uitgang. De perrons liggen diep, je moet er 110 treden voor afdalen (ze omhoog klimmen alleen in geval van nood) of een van de twee ruime liften nemen. Aan de vijfsprong liggen twee pubs. Die geen van beide goed bezocht worden. Langs een van de wegen rijgen zich aan weerszijden een aantal winkels, kantoren, kleine restaurants en koffietenten aaneen.

Een klein universum van de buurt. 

In de etalages van de makelaars hangen foto’s van huizen en appartementen, met hoge huren of vraagprijzen niet onder een miljoen. Er is een sjieke boetiek naast een eenvoudig Ethiopisch eethuis, een designwinkel naast een Turkse supermarkt en een smoezelige Italiaan. Het is als in de straat waar ik verblijf. Een buurt die in verval was, beleefde een toevloed van beter gestelden, die zich graag vestigden in de Victoriaanse rijtjeshuizen.

Maar een flink aantal van die huizen is in bezit van de gemeente die ze gebruikt voor de huisvesting van minder bedeelden. Zo wonen naast mijn gastvrouw, die arts is, drie generaties van een Bengaalse familie. In hun verwilderde tuin verbouwen ze uien, tomaten en pompoenen. Er zijn huizen met een mooie uitbouw, maar ook huizen met veel achterstallig onderhoud, waar nooit de gordijnen opengaan. De meeste posters achter de ramen zijn die van Labour.

Ik drink koffie in een warm café. Bij het beslagen raam zitten twee vrouwen, van wie er één in het Portugees een lange monoloog houdt. De ander maakt notities. Ik versta niet wat er gezegd wordt tot ik de woorden ‘Boris Johnson’ en ‘Get brexit done’ hoor.

Nog één dag. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden