Gesprek vooraf

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Ik zit naast een vrouw van begin zestig op de bank. "Ik wil mijn uitvaart met u bespreken", begint ze het gesprek. Haar man en twee dochters bezetten de rest van de zitplaatsen in de woonkamer.

Buiten regent het. Druppels maken tekeningen op de ramen. Over de dunne benen van de vrouw ligt een geruite plaid. Ze heeft pluizig haar en neemt af en toe een hap uit een bakje met iets ondefinieerbaars. "Krachtvoer", zegt ze.

"Ik zie dat u al het nodige achter de rug heeft", zeg ik. "Ja, en u snapt ook dat het fout gaat aflopen", antwoordt de vrouw. Ze begint een wetenschappelijk betoog over haar ziekte en strooit met Latijnse namen.

"Ik kom uit een familie van wetenschappers. Mijn broer is huisarts, mijn zus specialist. Ik werk in een apotheek."

"Ik zit in het bestuur van een groot bedrijf", gaat ze verder. "Ik ben gewend de leiding te hebben."

In stilte luister ik naar haar verhaal. Het is koud in het huis, de verwarming staat net een graadje te laag.

Als haar man zich in het gesprek probeert te mengen, legt ze hem het zwijgen op. Beide dochters staren naar de antieke kersenhouten salontafel.

Dan ben ik aan de beurt. "Wat is uw achtergrond?" vraagt ze me.

"Is dat in deze van belang?" vraag ik.

"Ik wil wel weten wie mij wegbrengt. Dus wat is uw vooropleiding?"

Ik stel haar graag gerust en loop in grote lijnen mijn cv door. "Gaat u door", zegt ze als ik pauzeer. "Ik moet weten wie u bent. We zullen tenslotte toch met elkaar moeten opschieten."

"Het is vooral van belang dat ik een goede verstandhouding heb met uw hele gezin", zeg ik om te proberen de rest van het gezin bij het gesprek te betrekken. "Zij zijn degenen die u straks moeten missen."

Het drietal kijkt weg, mevrouw reageert niet en gaat verder: "Waarom doet u dit werk? Hoe denkt u over de dood? Wat is uw gezinssamenstelling?"

Als alle vragen beantwoord zijn, zegt ze: "Oké, ik wil wel met u verder. Laten we de kist uitzoeken."

Als ze de kist in haar eentje heeft uitgezocht, legt ze een muzieklijst op tafel en geeft een van de dochters opdracht een kopje thee voor 'mevrouw' in te schenken.

Als een werkklus handelt ze ook het naderende einde af.

"Ik weet wat ik wil; ik heb de aula al bekeken en het uitvaartcentrum waar ik naartoe wil ook."

Als alles besproken is, controleert ze mijn aantekeningen. "Mevrouw, dat heeft u correct gedaan."

Ik sta op, neem afscheid en loop naar de deur.

"Ziet u het wel met me zitten?" zegt ze als ik me nog een keer omdraai.

Ze barst in snikken uit; het decorum is verdwenen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden