Geslaagde wraakactie Reynolds tegen Nebiolo

STUTTGART - De kloof tussen de Verenigde Staten en de rest van de wereld is immens. Althans waar het in de atletiek de snelheid op de 400 meter betreft. De aflossingsrace over 4x400 meter bij de mannen werd met een vorstelijk wereldrecord de uitsmijter van de wereldkampioenschappen.

De gedemonstreerde overmacht op het slotonderdeel in Stuttgart vormde gisteren een afspiegeling van het hele toernooi, waarin de Amerikanen met dertien gouden medailles superieur boven alles en iedereen uit torenden. Van de Chinese vrouwen kwam op het gebied van winnen het meeste tegenspel, al staken zij met vier gouden plakken bleekjes af bij de gemengde Amerikaanse glorie.

De estafettes vormen al jaren een vast spectakelstuk van de mondiale toernooien, maar meestal waren het de wissels over een enkele baanronde die vlekkeloos werden uitgevoerd. In de afgelopen tien jaar werd slechts tijdens de WK in Rome geen grens overschreden. Carl Lewis leidde een kwartet Amerikaanse sprinters al tijdens de eerste wereldkampioenschappen van Helsinki over een bestaande barriere.

Onnavolgbaar als hij met de benen was - en met de mond nog is - herhaalde deze kletskous dat kunststukje tijdens de Spelen van Los Angeles en Barcelona en bij de wat records (100 meter en verspringen) betreft memorabele WK van Tokio in 1991. Lewis trok zich voor Stuttgart vrijwillig terug voor het estafette-team en bleef daardoor voor het eerst in zijn lange loopbaan titel-vrij. Op de 200 meter kon hij er nog brons van maken, maar zijn afgenomen krachten werden met een 'niet' op het koningsnummer, dat de 100 meter is, pijnlijk geopenbaard.

Extroverte krachtpatsers

Zonder King Carl daverden Drummond, Cason, Mitchell en Burrell al in de halve finales soepel wisselend naar een evenaring van het wereldrecord: 37,40. Kennelijk stond er zoveel spanning op de vier extroverte krachtpatsers, dat gisteren in de wisselzone te veel oponthoud ontstond voor een echt record in de eindstrijd. Dat het Valmon, Watts, Reynolds en Johnson op de 4x400 wel lukte zat er dik in, gezien het surplus aan kwaliteitsvolle baanronders in Amerika. Daar kunnen de ook op de korte afstanden oprukkende Kenianen bij lange na niet tegenop. Steve Lewis, de nummer twee van de Spelen, haalde het team niet eens en wereldrecordhouder op de 400 meter horden Kevin Young was als steun niet nodig om met 2.54,29 het wereldrecord van Barcelona tot geschiedenis te verwijzen.

Voor Harry 'Butch' Reynolds vormden de wereldtitel in combinatie met het record een geslaagde persoonlijke wraakactie tegen de IAAF in het algemeen en voorzitter Primo Nebiolo in het bijzonder. Als het aan de gladde despoot had geleden, zou Reynolds nooit meer een atletiekbaan onveilig hebben gemaakt. Uitgerekend deze Italiaan reikte op de 400 meter en 4x400 meter de medailles uit. Eerder deze week hing hij zijn Amerikaanse vijand zilver om; gisteren was de missie met de judaskus van Primo wel degelijk voltooid.

Twee jaar

Reynolds werd in 1990 na een positieve dopingtest op anabole steroiden in Monaco voor twee jaar van wedstrijden uitgesloten. Ofschoon het bewijs voor gemaakte fouten door hem onomstotelijk werd aangetoond (A en B-monster waren van verschillende atleten afkomstig), werd hem niet toegestaan te starten tijdens de wereldkampioenschappen van Tokio.

Ofschoon de Amerikaanse atletiekfederatie (TAC) onder druk van een gerechtelijke uitspraak de schorsing van Reynolds eind 1991 ongeldig verklaart, bleef de IAAF volharden. Nebiolo dreigde zelfs alle Amerikaanse atleten van de Spelen van Barcelona te weren indien Reynolds in de Olympische ploeg zou worden opgenomen en de hoofdpersoon zelf werd een verlenging van de uitsluiting in het vooruitzicht gesteld. Een dag voor zijn start, stelde het hoofdgerechtshof een startbewijs voor hem veilig. De wereldrecordhouder op de 400 meter nam wel deel aan de trails, maar bezweek in de finale voor de druk die rond de selectiewedstrijden op zijn persoon werd gelegd. Hij werd zesde, waarna de Amerikaanse teamleiding het niet aandurfde hem als reserve van het estafette-team mee te nemen.

Dit jaar veroordeelde het gerecht in Ohio de IAAF tot het uitbetalen van een schadevergoeding van 27.3 miljoen dollar aan Reynolds en nog eens 5000 dollar zakgeld voor elke dag dat het bedrag nog niet op zijn bankrekening zou zijn overgemaakt. Geheel in Nebiolo-stijl doet de voorzitter tot dusverre alsof zijn naam haas is. Toch zal achter de coulissen worden onderhandeld over een schikking. Zo gauw de IAAF op Amerikaans grondgebied een wedstrijd organiseert, kan het op haar plichten worden aangesproken. En de komst tijdens de Spelen van Atlanta duurt nog even maar is onafwendbaar.

Een WK-titel moest bewijzen dat niemand Reynolds klein kon krijgen, maar natuurlijk is de triomf in de estafette voor de wereldrecordhouder surrogaat. Hij had individueel zijn slag willen slaan, maar Michael Johnson was onweerstaanbaar. “Ik heb de afgelopen drie jaar geen leven meer gehad. Er zijn mensen die op dergelijke momenten denken aan zelfmoord. Maar ik wilde de onterechte beschuldigingen niet met me mee slepen.”

Met vier wereldrecords en een evenaring, werd in Stuttgart niet slecht gescoord; op de Montjuic van Barcelona konden de Spanjaarden vorig jaar slechts drie maal uit hun bol gaan voor iets dat nooit eerder op deze planeet was vertoond. Van de 110 horden van de Brit Jackson kon men in het Daimlerstadion dat in acht dagen 585 000 toeschouwers trok nog zweverig worden, zoals ook van het niet verwachte record van zijn landgenote Gunnell op de 400 horden. Dat de Russin Biryukova toesloeg op het nieuwe WKonderdeel voor vrouwen hink-stapspringen was gezien de onderontwikkelde aard van het onderdeel niet zo vreemd; knap was natuurlijk dat Kevin Young evenals op de 400 horden in Barcelona uitgerekend op het hoogste niveau tot een prestatiepiek kwam.

Verhoudingen

Sinds de ineenstorting van het Oostblok zijn de verhoudingen in atletiekland danig verschoven. In Stuttgart waren 36 landen betrokken bij de medailleverdeling, twee meer dan tijdens de afgelopen Spelen. Dan was het leven ten tijde van de Spelen van Seoul heel wat overzichtelijker, waar slechts 22 nationaliteiten elkaar serieus bekampten om de hoofdprijzen. De DDR kwam in Korea tot zes maal goud en elf maal brons en zilver. Samen met de Westduitsers werd de afgelopen week in eigen land het schamele totaal van twee goud, twee zilver en twee brons bijeengesprokkeld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden