Geslaagde en veelzijdige ode aan Joni Mitchell

AMSTERDAM - “We gaan de geest laten wapperen, we gaan alle honden uitlaten”, zo kondigde Corrie van Binsbergen het optreden van haar groep de Kleine Brokken aan. Het bleek een uitspraak die typerend was voor de deelnemers aan het programma 'Big Yellow Taxi, a tribute to Joni Mitchell'. Een ode aan Mitchell, prima. Maar in hemelsnaam geen veredelde soundmix-show.

Het betekende dat de muzikanten die dinsdag aantraden in het Amsterdamse Concertgebouw bepaald vrijmoedig omsprongen met Mitchells songmateriaal. Zozeer, dat de Canadese singer/songwriter zelf meer dan eens moeite zou hebben gehad haar eigen nummers te herkennen. Het experiment leek voorop te staan bij de zeven Nederlandse formaties die op het songmateriaal waren losgelaten, waardoor 'Big Yellow Taxi' zich ontpopte tot een bonte revue van stijlen en sferen.

Daarmee sloot het programma in ieder geval in de geest wel aan op het werk van Mitchell, die zelf in haar lange carrière ook nooit vies is geweest van wat experimenteren. De inmiddels 54-jarige zangeres behoorde in de jaren zestig met Carole King en Janis Joplin tot de meest invloedrijke vrouwen van de popmuziek. Toch kreeg ze nooit de erkenning en sterstatus die bijvoorbeeld haar mannelijke tegenhanger Bob Dylan wel verwierf. Mitchell scoorde in haar hele carrière maar één bescheiden hit ('Big yellow taxi') en bleef vooral een musician's musician. Het heeft Mitchell altijd dwarsgezeten, temeer daar ze zelf zeer overtuigd was van haar kwaliteiten. Niet voor niets merkte David Crosby eens op dat Mitchell 'net zo bescheiden was als Mussolini'.

Pas toen begin jaren negentig het singer/songwriterschap een renaissance doormaakte, nam ook de belangstelling voor Mitchell weer toe. Een nieuwe generatie vrouwelijke singer/songwriters stond op. Zangeressen die stuk voor stuk stelden schatplichtig te zijn aan de peetmoeder van het genre. Het ontlokte Mitchell de zure uitspraak: “De ultieme belediging is om te zien hoe mijn imitatoren worden opgehemeld, terwijl ik nog steeds word verguisd.”

Van verguizing was in het Concertgebouw geen sprake. Daar was een keur aan Nederlandse muzikanten aanwezig, die heel wel doordrongen leken van het belang van Mitchell voor de pop. Het meest trouw aan Mitchells sound bleven Lotte van Dijck en Marjoleine Reitsma. Het jonge duo dat vorig jaar de singer/songwriter-finale van de Grote Prijs van Nederland won, koos voor een sobere instrumentatie van saxofoon, gitaar en piano die dicht bij Mitchells folkpop-sound bleef, terwijl ook Van Dijcks heldere, breekbare vocalen aan Mitchell deden denken.

Voor een eigenzinniger aanpak koos Solex, alias Liesbeth Esselink. Zij voorzag met haar band drie Mitchell-songs van een hectisch elektronisch jasje en piepte de teksten staccato in de microfoon. Minnie Mouse sings Joni Mitchell. Het was een interpretatie die niet iedereen in het Concertgebouw kon bekoren. “Wat is het hard, het doet zeer aan mijn oren”, klaagde een bezoekster.

Een ware streling voor de oren was het optreden van Astrid Seriese. Zij koos voor een donkere, jazzy uitvoering van het Mitchell-oeuvre en wist het publiek moeiteloos haar muziek in te zuigen. Vooral op de fluwelen, sensuele vocalen van de jazz-zangeres was het heerlijk wegdrijven.

Vocaal vuurwerk was er daarna ook bij het optreden van V. De groep van contrabassist en componist Tony Overwater had het oog laten vallen op enkele songs die Joni Mitchell samen met jazz-meester Charles Mingus opnam. Met wringende jazz-ritmes, plukkende contrabas-klanken en de romige vocalen van vocaliste Fee Claassen zette V een even ontspannen als spannende set neer, die veel te snel was afgelopen.

Te midden van alle uitstekende vocalisten hielden ook de instrumentale versies van het Mondriaan Kwartet zich makkelijk staande. De delicate strijkersklanken vormden een welkom rustpunt, voordat Corrie en de Kleine Brokken de songs van Mitchell weer ombouwden tot complexe popsongs.

Het enige experiment dat niet overtuigde was uitgerekend de grote finale. Onder de naam de Mitchell-band brachten de deelnemers gezamenlijk nog enkele songs ten gehore, die echter uitmondden in een nogal chaotische notenbrij. Maar tegen die tijd was allang duidelijk dat 'Big Yellow Taxi' niet alleen een geslaagde ode aan Joni Mitchell, maar vooral een boeiende proeve van inventiviteit van de deelnemende muzikanten was.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden