Review

Gergjev struikelt in Verdi-Requiem over tenor Bocelli

Dat men het Verdi-jaar voornamelijk zou gaan herdenken met zijn eigen Requiem-mis viel te voorspellen.

Op 27 januari jongstleden, toen Giuseppe Verdi op de dag af honderd jaar dood was, werd in bijna alle belangrijke muzieksteden dit grootse Requiem uitgevoerd. Claudio Abbado dirigeerde het bijvoorbeeld in Berlijn (met Angela Gheorghiu en Roberto Alagna onder de solisten) waarvan EMI een opname maakte die later dit jaar in de winkel zal liggen. De opname met het Koninklijk Concertgebouworkest en Riccardo Chailly ligt sinds 1993 bij Decca nog te wachten op release (het KCO en Chailly voeren het Requiem overigens in mei nog eens uit). Philips komt nu als eerste met een nieuwe opname: VERDI-REQUIEM (Philips 468079-2, 2 cd's) waarbij niemand minder dan Valery Gergjev de grote roerganger is. In het Mariinsky Theater in Sint-Petersburg, waar Gergjev chef is, heeft men een bijzondere band met Verdi. Daar immers vond in 1862 de wereldpremière plaats van Verdi's opera 'La forza del destino'. En hoewel Verdi die opera later omvangrijk herschreef, voert Gergjev nog steeds de Petersburgse versie ervan uit en nam die ook voor Philips op. Nu vormen koor en orkest van het Mariinsky Theater de solide en geestdriftige basis waarop Gergjev met een viertal internationale solisten een bijna-indrukwekkende uitvoering bouwt. Bijna, omdat een element van de uitvoering echt beneden elke maat is en dat is de tenor-bijdrage van Andrea Bocelli. Om daar maar direct mee te beginnen. Na een verwachtings- en sfeervolle inleiding van koor en orkest is het Bocelli die als eerste solist het Kyrie inzet. Wat een armetierig, geknepen en nasaal geluid! En gedurende de uitvoering wordt het er niet beter op. Het is knap dat de blinde Bocelli zich ritmisch zo goed weet te voegen in Gergjevs bijwijlen ontketende interpretatie, maar het is op den duur echt vermoeiend om naar zijn vocale geworstel met de materie te luisteren. Zeker omdat de andere solisten allemaal even geloofwaardig en op topniveau zingen. Voorop de Amerikaanse sopraan Renée Fleming, die puur qua vocale schoonheid zelfs Renata Tebaldi in de schaduw stelt. Zij speelt het spel met Verdi's subtiele dynamische voorschriften voortreffelijk, trekt onnavolgbare lijnen en weet in haar grote solo-aandeel in het 'Libera me' de rillingen over de rug te sturen. Mezzosopraan Olga Borodina (een internationale operaster voortgekomen uit Gergjevs Mariinsky Theater) is al even subliem met een vrij klinkend, nergens gespannen overkomend hoog register - en Verdi vraagt daar nogal wat van de zangeres! De autoritaire, fraai klinkende bijdrage van de Italiaanse bas Ildebrando d'Arcangelo is een grote verrassing. Verdi componeerde zijn Requiem op de onduidelijke grens tussen opera en geestelijke muziek, maar het is duidelijk dat Gergjev een voorkeur voor de opera-kant heeft. Ontroering, angst, hoop en huiver strijden in zijn interpretatie om voorrang en hij weet iedereen daarin mee te sleuren. Prachtig om in het warmbloedige koor af en toe een smekend individu te ontwaren en met het orkest bereikt hij in een onstuimig en zeer ruimtelijk opgenomen 'Tuba mirum' een onwaarschijnlijke climax. De droge klappen van de grote trom daar en de naar beneden roetsjende celli en bassen werken als een gigantische draaikolk in de orkestrale zondvloed die Gergjev op gang weet te brengen. Grote klasse! Jammer van die tenor, maar Philips verwacht door hem natuurlijk grote verkopen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden