Gerard Driehuis ontdekt de charme van verweggistan

Nog ruim twee maanden is Gerard Driehuis hoofdredacteur van het opinieweekblad HP/De Tijd. Dan verruilt hij zijn kantoor aan de Amsterdamse Herengracht voor een stek in Twente. Hij laat het lijfblad van de grachtengordel achter om Dagblad Tubantia en de Twentsche Courant tot één krant te smeden. Een nieuwe baan dus, maar ook een ander leven. Dat steet as een poal boaven water. Dat proberen wie oele met onderstoand verhaal dudelijk te maken.

Een telefoonaansluiting. Dat was de enige voorwaarde die Gerard Driehuis stelde aan het Enschedese woningbureau waar hij voor tijdelijke woonruimte aanklopte. Die minimale eis leverde een bungalow even buiten een dorpje aan het einde van de A1 op, met een bos, een vijver, een grindpad, een paar stallen en 's ochtends vroeg nieuwsgierige reeën. Het anderhalf jaar oude zoontje van Driehuis voelt zich op zijn gemak in zijn nieuwe omgeving. Hij banjert onbekommerd door het gras, sleept met takken en kijkt gefascineerd naar vogels. Af en toe laat hij zijn vuile handen zien, daar moet hij nog aan wennen. Aan de F-16's die met donderend geweld overvliegen schenkt hij geen aandacht. Dagelijks oefenen ze vanaf luchtmachtbasis Twenthe tweemaal een uur. De overlast van Schiphol is er niets bij. “We zijn al gewaarschuwd om bij het zoeken van een huis rekening te houden met de vliegroute”, zegt Driehuis.

Twee maanden geleden waren Twente, de Achterhoek en zijn kranten nog onbekend voor Driehuis: “Ik sprak nooit iemand uit die regio. Waarom zou je?” De geboren Amsterdammer was vooral druk met de nieuwe opmaak van HP/De Tijd. Hij was dan ook hoogst verrast toen een dame van een headhuntersbureau hem telefonisch polste voor het hoofdredacteurschap van de twee oostnederlandse kranten. Een langer gesprek dat volgde maakte hem nieuwsgierig. Hij toog op een zondag naar Twente, maar vergat dat op die dag nergens een krant te krijgen was. Uiteindelijk wist hij in een ziekenhuis de eerste exemplaren van Dagblad Tubantia en de Twentsche Courant te bemachtigen.

Langzaam begon het idee begon te rijpen. De fusie tussen de twee kranten was een aardige uitdaging, HP/De Tijd dreigde na vijf jaar voorspelbaar te worden en een andere leefomgeving zou aangenaam kunnen zijn. Want Amsterdam, ach, hoe vaak liep hij nou nog de stad in? De stad was voor hem hoofdzakelijk een kantoor aan de Herengracht. Op straat regeerde de mayonaise, eigenlijk kon Amsterdam hem alleen op zondagochtend nog bekoren. Hij koos kortom voor de Twentse kranten. Zodra het bekend werd daalde de hoon van de grachtengordel op hem neer. De teneur van de reacties was duidelijk: Driehuis verruilt HP/De Tijd voor twee krantjes in verweggistan.

Inmiddels is Driehuis duidelijk geworden dat Twente voor Amsterdammers een stuk verder weg is dan de randstad voor Twentenaren. “Mijn kennissen hebben echt het idee dat ze een reis- en kredietbrief moeten aanschaffen voor ze deze kant opkomen. Hier weet men heel goed dat Amsterdam maar anderhalf uur rijden is.” Driehuis heeft nog meer meer geleerd in de afgelopen weken. Dagblad Tubantia en de Twentsche Courant hebben samen een winst die de gehele omzet van HP/De Tijd overtreft. De nieuwe krant zal na de fusie Bbeschikken over 162 journalisten, bijna net zoveel als de Volkskrant. De gezamenlijke oplage van Dagblad Tubantia en de Twentsche Courant is 150.000, meer dan menig landelijk dagblad. Mogelijkheden te over dus om een krant te maken die ook op de leestafel van een studentencafé niet misstaat.

Het karakter van de Twentenaren ('voor zover ik dat heb leren kennen') spreekt Driehuis aan. Niemand draagt het hart op de tong en lichtzinnige oordelen worden niet op prijs gesteld. Het is een houding die Driehuis waardeert, zeker na een artikel dat Het Parool onlangs publiceerde. Twee oud-medewerkers van HP/De Tijd schetsten daarin een eenzijdig en negatief beeld van hem. De grootstedelijke roddel en achterklap drong ook tot Twente door, maar tot opluchting van de kersverse hoofdredacteur is er door zijn nieuwe collega's nuchter op gereageerd. “Men laat zijn oren niet naar een ander hangen, maar vormt liever een eigen oordeel.”

SACRAAL MOMENT Driehuis was al jong gegrepen door de krant. Zijn vader was bakker, maar de krant speelde een grote rol in het gezin. De komst van de ochtendkrant herinnert Driehuis zich 'als een sacraal moment'. Nog voor hij lezen kon, wilde hij het nieuws horen. Zijn oudere broer Kees (tegenwoordig het gezicht Vara's 'Per seconde wijzer') las daarom dagelijks voor uit de krant: “Zo wil het verhaal tenminste.”

Driehuis studeerde later economie en werkte korte tijd voor het Economisch Dagblad. Vrij snel daarna kwam hij bij weekblad De Tijd. Als sociaal-economisch en politiek redacteur schreef hij 'alsof zijn leven er vanaf hing'. Vijf jaar geleden begeleidde hij als hoofdredacteur de fusie tussen de noodlijdende weekbladen Haagse Post en De Tijd. Het maakte hem in de ogen van uitgeverij Wegener geschikt om de fusie tussen beide Twentse kranten te leiden.

Voor Driehuis was de overstap minder logisch, maar hij wilde graag bij een krant werken. Toch zijn er belangrijke verschillen tussen het maken van een weekblad en een dagblad: “Een krant is voor veel mensen een eerste levensbehoefte. Hij verschijnt zes keer per week en moet al die dagen beantwoorden aan de verwachtingen. De moeilijkheid van een regionale krant is dat hij een sterke bijpraatfunctie heeft. Mensen willen lezen wat er in hun eigen omgeving gebeurt. Daarom zijn de speciale edities zo belangrijk. Voor een opinieweekblad gelden hele andere overwegingen. Vooral commerciële motieven spelen een grotere rol. Elke week rijst de vraag welke cover het beste verkoopt. Bij een krant is dat minder. Daar is meer continuïteit.”

“Veel lezers in deze streek hebben het gevoel dat ze lid zijn van hun krant, in plaats van abonnee. De betrokkenheid bij het dagblad is groot, net als de wisselwerking tussen redactie en lezer. Die gehechtheid maakt een fusie niet eenvoudig. Mentaal zijn beide kranten nog ver van elkaar verwijderd. Je moet niet vergeten dat ze jarenlang als Ajax en Feyenoord tegen elkaar opgebokst hebben. Nu moet dat één club worden. Daarvoor is een gewenningsperiode nodig, bij redactie en lezers.”

HEFT IN EIGEN HANDEN Het samengaan van de kranten gebeurt op initiatief van de redacties. Inge Brakman, secretaris van de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ), noemt de fusie een 'reële oplossing'. Met name de Twentsche Courant verkeerde al jaren in een overlevingsstrijd. Uitgeverij Wegener voerde in hoog tempo bezuinigingen door en in plaats van het 'uitkleding-proces' langer af te wachten nam de redactie het heft in eigen handen. Een fusie met de 'winstmaker' Dagblad Tubantia werd voorgesteld, een optie die beide kranten een betere garantie voor het voortbestaan biedt. Driehuis: “Vooral met het oog op de toekomst is het noodzakelijk. Druktechnieken worden steeds duurder, waardoor de kleinere kranten zullen sneuvelen of gedwongen moeten fuseren. Door het eigen initiatief van de redacties zijn de voorwaarden veel beter. De redactie blijft op peil en het budget gaat niet omlaag.” De consequentie is wel dat de meeste steden in Twente 'monopoliegemeentes' zullen worden; er zal geen sprake meer zijn van concurrentie tussen regionale kranten. Brakman: “De concentratietendens is onvermijdelijk. Het is een onhaalbare kaart om elke regionale krant gezond te houden.”'

Ootmarsum is vanaf oktober 1996 één van de negentien monopoliegemeentes in Twente. Na een rondrit langs dorpjes als Zenderen, Mariaparochie, Albergen, Tubbergen, Vasse, Tilligte en Denekamp geniet Driehuis op het terras van Hotel de la Poste na van zijn nieuwe leefomgeving. Op de tocht door Twente heeft hij zijn ogen goed de kost gegeven. Een onbewaakte spoorwegovergang heeft hem enigszins verrast, net als de vele amateurwielerwedstrijden die zijn pad eerder gekruist hebben. De borden waarop onvrede over het Haagse mestbeleid geuit wordt heeft hij al vaker gezien. De vlagen van mestgeur die de auto bereiken neemt hij voor lief: “Beter dan hondepoep, niet?”

Even buiten Ootmarsum wijst hij op een hotel waar Nederland de ministers van buitenlandse zaken ontving toen het een half jaar het EG-voorzitterschap bekleedde. “Daarvoor kiezen ze niet de minste plekjes natuurlijk. Internationale cameraploegen kunnen hun hart hier ophalen.”

Ook de hoteleigenaar kan zijn goedkeuring wegdragen. De vriendelijkheid waarmee deze zijn assortiment gebak opsomt, is volgens Driehuis exemplarisch voor de sfeer in de streek. Tot voor kort ging hij voorbij aan deze kleinigheden, maar nu blijkt hij, tot zijn eigen verbazing, gecharmeerd van de hoffelijkheid en rust die hij ontmoet. In korte tijd heeft hij de grootsteedse jachtigheid achter zich gelaten en zich de gemoedsrust van zijn nieuwe omgeving eigen gemaakt. Of het nieuwe levensgevoel van de hoofdredacteur van het trendgevoelige opinieweekblad in de komende jaren breder zal aanslaan betwijfelt hij. Zijn HP/De Tijd-redactie voelt er in elk geval weinig voor om hem te volgen. Voorlopig lijkt Twente voor veel collega's te ver weg. Zelf ziet hij erg uit naar december, wanneer hij niet alleen full time een krant gaat maken, maar ook deel wordt van een nieuwe gemeenschap. En heel misschien kan hij nu ook iets betekenen voor nieuwsgierige jongetjes. Die willen niet voorgelezen worden uit een opinieweekblad. Wel uit een krant.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden