George Marlet (1960-2015): verslaggever met compassie

George Marlet 1960-2015Beeld Trouw

Met een noodkistje in de auto kon hij snel op pad voor de krant. Echte verslaggeving, dat deed hij het liefst.

Nog maar een paar maanden geleden begon hij vol enthousiasme aan een nieuwe klus bij Trouw, als redacteur katholicisme bij de redactie Religie & Filosofie. George Marlet wilde graag weer zelf schrijven. Daarvoor had hij enige tijd op de Opinieredactie gewerkt, waar hij vooral het schrijfwerk van anderen initieerde en redigeerde. Ook interessant, maar veel liever toch trok hij er zelf op uit. Het echte verslaggeverswerk, dat was zijn lust en zijn leven.

Niets was hem te dol
George was een journalist van het noeste, haast ouderwetse soort. Zo iemand die elke klus aan kon. Bij de krant konden ze hem er bij nacht en ontij op uitsturen. Als er nieuws was stond hij vooraan, bij het politielint, bij de fabriekspoort, bij missies van de Nederlandse krijgsmacht en bij buitenlands bezoek van het staatshoofd. Een degelijke observator, integer, correct en betrouwbaar.

Bij grote calamiteiten was hij een van de eersten die op pad ging om verslag te doen. In zijn auto stond permanent een kistje met benodigdheden voor onverhoedse verslaggeversklussen. Een noodrantsoen, notitieblokken, zaklamp, warme kleren en - naar verluidt - toiletspullen en schoon ondergoed, want het kon immers zomaar gebeuren dat je een nacht van huis was.

George is veel nachten van huis geweest voor de krant. Hij bracht verslag uit van grote binnenlandse calamiteiten, zoals de vuurwerkramp in Enschede (2000) en de crash van het militaire Hercules-vliegtuig (1996) in Eindhoven. Hij beschreef voor de krant opeenvolgende uitbraken van dierziekten, en hij was er bij toen in 2009 in Apeldoorn een aanslag werd gepleegd tijdens Koninginnedag.

Embedded naar Afghanistan
Hij was verslaggever Koninklijk Huis en jarenlang de defensie-specialist bij Trouw. Tussen 2006 en 2009 reisde hij zes keer naar Uruzgan om verslag te doen van de Nederlandse militaire missie in Afghanistan. Reportagereizen die niet zonder risico waren. Hij was de eerste Nederlandse journalist die 'embedded' - onder toezicht en bescherming van defensie - naar Afghanistan ging.

Over het embedded verslaan van een militaire missie ontstond destijds discussie binnen de beroepsgroep. George Marlet verdedigde die keuze in interviews en op bijeenkomsten in het land. Hij realiseerde zich terdege dat hij door embedded te werken, een eenzijdig beeld kreeg van een militair conflict. De ontbrekende stukjes van de puzzel kwamen van journalisten en correspondenten die op eigen gelegenheid in de risicogebieden werkten. Maar voor hem en voor de krant oversteeg het belang van betrouwbare berichtgeving over de militaire missie de beperkingen die defensie aan journalisten oplegde.

George Marlet was iemand die zijn persoonlijke verantwoordelijkheden serieus nam. Je kon hem beslist consciëntieus, dienstbaar en betrouwbaar noemen. Voor sommige collega's op de krant was hij een vertrouwenspersoon bij wie ze terecht konden in een persoonlijk of zakelijk conflict. Iemand die praatte als het moest, maar ook heel goed kon zwijgen.

Parochiekerk als passie
Zijn grote passie was de prachtige, monumentale parochiekerk Sint Petrus' banden in Driebergen-Rijsenburg, zijn geboortedorp, waar hij met zijn vrouw en kinderen oud had willen worden. Als hij je in de kerk en over het kerkhof rondleidde, werd zijn trots haast tastbaar. Onlangs nog regelde hij dat er uit een fonds van de provincie Utrecht geld kwam voor de restauratie van de kerktoren.

Vanaf 1976 vervulde hij meer dan tien bestuurlijke functies in het kerkbestuur en voor de nabijgelegen rooms-katholieke begraafplaats. Zijn doordeweekse avonden waren jarenlang volgeboekt met vergaderingen en bijeenkomsten, alles voor de kerk. Als hij 's avonds thuis kwam van zijn werk op de krant, at hij vaak op de hoek van de tafel nog even snel wat en vertrok hij naar het parochiecentrum.

Vooral toen hij voorzitter werd van de parochie, mopperde hij wel eens. Het voorzitterschap was niet altijd een onverdeeld genoegen, hij moest vaak vervelende beslissingen nemen. Maar in het dorp én in de kerk droegen ze hem op handen. Hij kreeg nog onlangs op zijn ziekbed, als waardering voor zijn vrijwilligerswerk, de Willibrord-penning van het aartsbisdom Utrecht. In 2010 was hij voor onder meer dat werk ook koninklijk onderscheiden.

Integriteit
Toen hij in september de overstap maakte naar de redactie Religie & Filosofie moest hij zijn kerkelijke bestuursfunctie neerleggen. Dat was even slikken, maar hij wist dat het bestuurlijk actief zijn in een kerkgemeenschap die hij als journalist zou gaan volgen, geen verstandige combinatie was. Hij had zin in het verslaggeverswerk. Hij hoopte dat hij voortaan wat meer avonden thuis zou kunnen zijn. Hij voelde zich schuldig toen bleek dat hij door zijn ziekte geen tijd meer zou krijgen om zijn frequente afwezigheid nog goed te maken.

George Marlet begon zijn journalistieke loopbaan op de klassieke manier, bij de schoolkrant op de middelbare school en vervolgens tijdens zijn diensttijd bij de Defensiekrant. Hij werkte daarna tien jaar bij het Algemeen Nederlands Persbureau in Utrecht. In 1992 kwam hij als redacteur economie bij Trouw. Later werkte hij ook op andere deelredacties, het langst op de verslaggeverij, de nieuwsdienst.

De vaardigheden in het snel schrijven en het bewerken van nieuwsberichten bij het ANP zou hij nooit meer verleren. Hij was secuur, als je een ingewikkeld stuk had geschreven kon je dat het beste voor publicatie aan George laten lezen. Hij haalde er moeiteloos vele fouten uit.

Flexibiliteit
George was een allround-verslaggever. Hij schreef de ene dag over het defensiebeleid, de volgende dag tikte hij net zo makkelijk een mooi Naschrift over een overledene voor de maandagkrant. Nu heeft hij zijn eigen Naschrift, de fouten in deze tekst heeft hij niet meer kunnen corrigeren.

George Marlet had een scherp oog voor de menselijke kant van het nieuws. Hij toonde compassie met de mensen over wie hij schreef. Zijn betrokkenheid bleek uit de bijlage 'De laatsten van Trouw', die hij in 2010 samenstelde. Trouw bracht toen een eerbetoon aan de 130 mannen en vrouwen die de krant tijdens de Duitse bezetting hebben gemaakt en verspreid en die hun werk met de dood moesten bekopen. Van de Trouw-groep die de oorlog overleefde, waren er in 2010 elf nog in leven. George praatte uren met hen, legde hun herinneringen nog één keer vast. 'Eén voor één bijzondere mensen die nog steeds trots zijn op Trouw, hún krant', schreef hij. Hij hield ook na de publicatie intensief contact met de laatsten van Trouw.

Kort ziekbed
Op zijn eerste reis als redacteur rooms-katholieke kerk, naar het Vaticaan voor de bisschoppenconferentie van afgelopen oktober, kreeg hij last van kortademigheid. Terug in Nederland bleek dat hij een longembolie had. Maar de klachten verdwenen niet. Bij nader onderzoek werd darmkanker ontdekt, in een te ver gevorderd stadium. De behandeling sloeg niet meer aan. Luttele maanden na de diagnose, overleed hij. George Marlet laat zijn vrouw Petra, zoon David (19) en dochter Sanne (18) achter.

Hij heeft zichzelf vaak een zondagskind gevoeld, zei hij kort voor zijn overlijden. "Ik heb in veel opzichten een mooi leven gehad. Al was ik natuurlijk liever wat ouder geworden dan 54 jaar."

Sinds een paar jaar had hij een nieuwe passie: wandelen. Op vrije dagen maakte hij met een vriend lange tochten door de Nederlandse natuur. De gesprekken gingen dan soms ook over de dood. Over zijn begrafenis, als het ooit zo ver was, zat hij niet in. Hij wist dat hij een mooi plekje zou krijgen op 'zijn' kerkhof, vlakbij zijn ouders. Maar als het zo ver was, wilde hij wel graag op een zaterdag worden begraven. Dan hoefde niemand vrij te vragen.

Georgius Fredericus Maria Marlet werd op 11 juni 1960 geboren in Driebergen-Rijsenburg. Daar overleed hij op 27 februari 2015.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden