Genoeg werk, te weinig banen

Er valt volgens lezers wel degelijk iets te doen aan de hoge werkloosheid. Het beschikbare werk beter verdelen levert banen op en biedt werkenden een minder gestrest leven.

Accijns op arbeid
De overheid denkt dat werklozen onvoldoende of verkeerd zijn opgeleid of opgevoed. Alle miljoenen worden dan ook besteed aan bijscholing en reïntegratie. Maar de werkgever stelt dat arbeid gewoon te duur is. Het werk wordt verplaatst naar landen met lagere loonkosten of men trekt mensen aan die bereid zijn om voor een lager loon te werken. In West-Europa hebben we hoge arbeidskosten omdat de overheid een hoge 'accijns' op arbeid zet. Een hoge accijns op arbeid is ook absurd als je primaire beleid gericht is op: werk, werk, werk. En daar is zeker wat aan te doen! Verschuif de lasten op arbeid van het loon naar de omzet.

Piet van Elswijk Nuenen

Herverdeling van werk
De tijd van halve maatregelen is voorbij. Er dient een drastische herverdeling van het beschikbare werk te komen. Wat mij betreft is de tijd van de twintig-urige werkweek aangebroken. Dan kunnen zij die vijftig of zestig uur per week werken het wat kalmer aan doen en kunnen werkzoekenden lekker aan het werk. Veel te veel arbeidskracht blijft momenteel onbenut. Bovendien wordt het ideaal van Marx dan eindelijk werkelijkheid: 's morgens jagen en 's middags vissen. De avond kan dan mooi aan de eigen ontwikkeling worden besteed, want de vernieuwingen schrijden in snel tempo voort en zijn anders bijna niet bij te benen.

Henk Sieben Rekken

Te weinig banen
Als we de werkloosheid en de werkstress van werkenden naast elkaar zetten, dan is de oplossing voor de werkloosheid relatief simpel: het werk én de werkloosheid eerlijk verdelen. Er is genoeg werk, maar er zijn te weinig banen. Een kortere werkweek maakt ook de combinatie werk en zorgtaken een stuk eenvoudiger. Maar ook een roulatiesysteem waarin mensen zes jaar werken en het zevende jaar een sabbatical hebben, dat vooral wordt ingezet voor scholing, is een welkom alternatief.

Mirjam Gaasterland Amersfoort

Oplossing? Doorschuiven!
Er is zeker een gezamenlijke oplossing mogelijk. Die begint bij de 60-plussers. Deze groep heeft flink wat tijd en ruimte gehad om te sparen en een pensioen op te bouwen. Klaar dus. Zij stoppen niet op hun 66e/67e levensjaar met werken, maar vijf jaar eerder. Daarbij krijgen ze de verplichting om tot de pensioenleeftijd 70 procent van hun oude arbeidsuren te besteden aan vrijwilligerswerk. De maatschappij krijgt er zo een groep ervaren, goed inzetbare vrijwilligers bij. Hiermee maken zij de weg vrij voor een groep nieuwe jonge werknemers. Echte banen, geen projectjes! Deze jongeren leren het vak, verjongen het werkveld, maar zitten in een lagere loonschaal dan de 60-plussers. Geen dure banentrajecten en coaching meer.

Eline van Drongelen Maastricht

Heilige arbeidsgraal
Het wordt de hoogste tijd om anders tegen arbeid aan te gaan kijken. Nog steeds is 'de betaalde baan' de enige heilige arbeidsgraal in Nederland, terwijl er tussen 'niets doen' en een betaalde baan een grote arbeidsmarkt van zorg- en vrijwilligers werk openligt en al volop wordt benut. Deze arbeid wordt echter niet beloond, en het ziet er niet naar uit dat het huidige kabinet dit beter gaat waarderen. Lang niet iedereen krijgt nog de klassieke betaalde baan. Een drastische arbeidstijdverkorting kan de eerste stap zijn van een oplossing. Net als het beter waarderen van zorg- en vrijwilligerswerk, met een onvoorwaardelijk basisinkomen als stip op de horizon.

Als we er niets aan doen, zullen in de toekomst steeds minder mensen steeds meer verdienen en is van solidariteit en eerlijk delen geen sprake meer.

Jan Atze Nicolai Leeuwarden

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden