Gêne

Zelfs een hedendaagse hit als 'Happy' biedt geen verlichting, omdat Alex dan weer aan de volumeknop gaat draaien

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

40-up

40-up is een aantal jaren geleden bedacht door tv-producent Harry de Winter omdat je volgens hem als veertigplusser bijna nergens meer lekker kunt dansen. Het begon met een avond in Paradiso in Amsterdam, inmiddels worden de feesten door het hele land gegeven. Dj Alex van Oostrom is er ook al vanaf het begin bij, hij mixt de muziek met oude videoclips.

www.40up.nl

De dj lijkt van een afstandje op Cees Nooteboom. Hij heet Alex, dat staat op de drie beeldschermen die achter op het podium in de Ronda-zaal hangen waar hij staat opgesteld. In de stampvolle zaal is net het blokje disco/soul/seventies begonnen. 'Play that funky music white boy'. Het recept van dj Alex is dat hij bij het refrein het volume snel wegdraait zodat de hele zaal ineens a capella 'white boy!' staat te zingen. Zo'n blokje van dj Alex gaat ook nog eens lekker snel, want de meeste nummers houden halverwege ineens, bam, op. Hup, volgende golden oldie.

Ik kan er niks aan doen, ik vind het gênant en heb nu al spijt dat ik toch gegaan ben, naar de 40-up disco in Tivoli, Utrecht. Tóch ja, want een paar jaar geleden was ik er al eens, toen nog in het oude Tivoli, en zwoer toen dat ik nooit, nóóit meer zou gaan. Waarom ben ik er dan toch? En waarin schuilt de gêne, het ongemak?

De vorige keer weet ik mijn opstandigheid aan de oude zaal, die huiskamer waar ik twintig jaar geleden ook al kwam voor obscure bandjes en gruizige dansavonden, maar waar een après ski-achtige uitgelatenheid heerste en je moest dansen op 'Celebration' van Cool & the Gang. Tegelijk schaamde ik me voor die gêne, alsof ik nog steeds zestien was en op het jaarlijkse schoolfeest heel hardnekkig niet mainstream wilde zijn. Zó kinderachtig. Ik dacht, toen een vriendin vroeg of ik niet toch nog een keer wilde, dat dat in de nieuwe zaal wel over zou zijn.

Nee dus. Zelfs een hedendaagse hit als 'Happy' biedt geen verlichting, omdat Alex dan weer aan de volumeknop gaat draaien.

Na anderhalf uur houden we het voor gezien. Tijd voor verdere analyse. Willen we soms niet ouder worden? Is het de confrontatie met leeftijdsgenoten? Met rimpels, grijzende slapen, vrouwen met een handtasje aan een dun leren riempje, schuin over de schouder getrokken, armen in de lucht? Nou, dat natuurlijk ook, maar erger is, besluit mijn vriendin, dat leeftijd het enige selectiecriterium is, en niet muzieksmaak. Alsof boven de veertig elk kritisch vermogen verdampt bij de gratie van een avondje uit.

Een ander probleem zijn natuurlijk tóch die oude hits, zelfs de 'goede'. Ook op Nirvana willen we eigenlijk niet meer dansen. Niet omdat je niet oud wilt zijn, maar omdat je niet per se hoeft terug te kijken op een jongere versie van jezelf. Alsof er in de tussentijd niets gebeurd is. Alsof je geen muziek meer hebt geluisterd en mooi gevonden. Zoals het kijken naar de Top 2000 in je eentje een treurige aangelegenheid is, terwijl het met je kinderen erbij - die veel meer oude liedjes blijken te kennen dan je denkt - juist heel vrolijkstemmend kan zijn. Dat je graag het idee wilt hebben dat de tijd gewoon is doorgegaan, en jij niet ergens in een ver verleden bent bevroren. Dat je er al die tijd ook was. En nu nog steeds. Ouder, ja, zo erg is dat niet.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden